ตอนที่ 330 ฟางเส้นสุดท้าย

ฮั่วเทียนหลันกดปุ่มที่อยู่บนหัวเตียงของเขา ไม่นานก็มีบอดี้การ์ดเดินเข้ามา

“ไปหามาว่า จางรันไปได้รับบาดเจ็บอะไร?”

บอดี้การ์ดรีบวิ่งออกไป ห้านาทีผ่านไปก็กลับเข้ามา

“ท่านประธาน หยางหลิงรุ่ยถูกพวกวิ่งราวกระชากสร้อยคอ จางรันพยายามไปแย่งมันมาคืนให้ แต่ก็ถูกคนร้ายยิงเข้าที่ปอดทำให้เสียเลือดมาก ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล......”

ข้อมูลที่เหลือบอดี้การ์ดไม่จำเป็นต้องพูดออกมา ฮั่วเทียนหลันรู้หมดแล้ว

เขาโบกมือให้บอดี้การ์ดออกไป

ร่างกายของเขา เข้ารู้ดีที่สุด

ช่วยหรือไม่ช่วย? ฮั่วเทียนหลันกำลังตัดสินใจ....

หมอเดินเข้ามาดูอาการและบอกให้หยางหลิงรุ่ยไปนั่งข้างๆจางรัน

ตอนนี้ยังไม่มีการถ่ายเลือด และการปฐมพยาบาลต่างๆก็ไม่เกิดผล

ทุกคนทำได้แค่มองหนึ่งชีวิตที่จะสูญสิ้นไปอย่างนิ่งๆ

จู่ๆสมองของหยางหลิงรุ่ยก็คิดถึงเรื่องราวระหว่างเธอกับจางรันที่เคยทำร่วมกันมา

เขาพาเธอไปทำอะไรหลายๆอย่าง แค่เธอบอกว่าอยากทำถึงแม้ว่าเขาไม่ได้สนใจในเรื่องนั้น เขาก็ยินดีที่จะไปกับเธอ

และในความคิดของเธอ เธอคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องมาเปลี่ยนแปลงตัวเองเพราะเธอ

ตอนที่เขาเห็น ทำไมเธอถึงไม่บอกเขาหละ

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ ก็แค่สร้อยคอเส้นเดียว ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร

ทำไมถึงไม่ห้ามเขาหละ? ก็แค่บอกเขาไปว่าเดี๋ยวตำรวจก็ช่วยจัดการ

แต่เขาก็ทำมันลงไปแล้ว จากนั้นถูกยิง และตอนนี้กำลังจะสิ้นใจ

น้ำตาไหลลงมาที่แก้มของเธอเหมือนสายน้ำ หยางหลิงรุ่ยเจ็บปวดมากจนหายใจไม่ออก

หยางหลินผลักหยางหยวนให้เข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างช้าๆ

มองเห็นน้ำตาที่ไหลพรากของน้องสาว หยางหยวนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เขาเดินมาหาเธอ และเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ

“อย่าโทษตัวเองไปเลยหลิงรุ่ย ความเป็นความตายมันขึ้นอยู่กับโชคชะตา ไม่ว่าใครเห็นคนถูกขโมยของ เขาก็ต้องวิ่งไปแย่งกลับมาโดยไม่รู้ตัว! ”

หยางหลิงรุ่ยจ้องมองไปที่พี่ชายของเธอและพึมพำทั้งน้ำตา “เป็นเพราะฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน.....”

หยางหยวนถอดใจ เขาเพิ่งติดต่อกับเพื่อน ๆ ในวงการแพทย์

เลือดRHหายากเกินไป และคลังเลือดที่ใกล้ที่สุดยังต้องใช้เวลาสามชั่วโมงในการส่ง

ตอนนี้จางรันรอไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้นไฟห้องฉุกเฉินก็เปิดขึ้น และหมอก็พูดออกมาอย่างรีบร้อนว่า “ทุกคนออกไปก่อน เราได้เลือดแล้ว ต้องรีบพาตัวเขาเข้ามาทันที!”

หยางหลิงรุ่ยสะดุ้ง ตกใจจนตัวสั่น

หาเลือดได้แล้ว แสดงว่าจางรันก็มีทางรอดแล้ว

หยางหลิงรุ่ยยังไม่ทันตอบสนอง หยางหยวนก็ดึงแขนของเธอออกมาจากห้องฉุกเฉินโดยเร็ว

ตอนนี้เวลาสำคัญที่สุด

ประตูห้องฉุกเฉินปิดดังปัง และดวงไฟสีแดงก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

หยางหลิงรุ่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ร้องไห้พรางหัวเราะพราง ร่างกายของเธอเป็นบ้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ไม่มีอะไรจะน่าตื่นเต้นไปกว่าการที่มองเห็นความหวังตอนอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

หยางหยวนมองไปที่หยางหลิงรุ่ยและตบไหล่เธอเบาๆพร้อมพูดว่า “โอเคแล้ว ไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยไหม ไม่งั้นถ้าจางรันตื่นมาแล้วเห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้คงต้องโทษตัวเองแน่”

หยางหลิงรุ่ยตอบรับ ตอนนี้เธอเพิ่งจะหายจากอาการตื่นเต้น

เธอรีบลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องน้ำ

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง ไฟของห้องฉุกเฉินก็ดับลง

เมื่อเห็นหมอที่ท่าทางดูเหนื่อยล้าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่โล่งใจ หยางหลิงลุ่ยกระตุ้นตัวเองให้ตื่นขึ้น หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาที่คอและอ่อนแรงเพราะความตึงเครียด

จางรันดูส่งไปที่ห้องผู้ป่วยหนักและมีคนดูแลเขาอย่างใกล้ชิด

แต่หยางหลิงรุ่ยยังคงดูแลอยู่ข้างกายเขาตลอด อุณหภูมิร่างกายของเขาสูงขึ้นดูเหมือนว่าจะเป็นไข้

เธอเปลี่ยนผ้าขนหนูเพื่อปรับอุณหภูมิร่างกายให้เขาอย่างไม่หยุด ทั้งที่เห็นว่าเรื่องแบบนี้พยาบาลก็ทำได้ แต่ถ้าเธอไม่ได้ทำมันด้วยตัวเองแล้วคงรู้สึกไม่สบายใจ

กระทั่งตอนกลางคืน อุณหภูมิร่างกายของจางรันถึงกลับมาเป็นปกติ เธอถึงโล่งใจ

เนื่องจากเกิดเรื่องขึ้นที่บริษัท หยางหลินและหยางหยวนจึงกลับไปก่อนแล้ว

หยางเทียนเห็นหยางหลิงรุ่ยมีท่าทางที่เหนื่อยล้าจึงเดินเข้าไปพูดกับเธอว่า “คุณหนู คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ!”

หยางหลิงรุ่ยเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าตอนนี้ไฟของห้องผู้ป่วยกำลังเปิดอยู่

เธอหันไปฝากฝังกับพยาบาลพิเศษอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นถึงตามหยางเทียนกลับคฤหาสน์ตระกูลหยาง

หลังจากที่กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยาง เธอเช็ดร่างกายส่วนล่างอย่างระมัดระวังด้วยผ้าเปียก พร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้า

เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวตรงที่มีบาลแผล

เธอคิดว่าในอาจจะเกิดขึ้นจากการหดตัว แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็น

เพื่อไม่ให้ชิงหรงต้องเป็นห่วง เธอจึงของให้ตงเหยียนดูแลชิงหรงแทนเธอไปก่อน

หลังจากที่ตงเหยียนพาชิงหรงเข้านอนแล้ว เธอก็เดินมาที่ห้องของหยางหลิงรุ่ย

“มีข่าวจากโรงพยาบาลว่าลักษณะทางกายภาพของจางรันนั้นดีขึ้นอย่างมาก เธอไม่ต้องกังวล พักผ่อนเยอะๆ!”

“อ่า” หยางหลิงรุ่ยพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความหดหู่

“พี่สะใภ้ ชิงหรงหลับแล้วหรือยัง?”

“หลับแล้ว วันนี้เธอเป็นเด็กดีมาก”

“งั้นก็ดีแล้ว”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมในห้องอีกครั้ง ตงเหยียนนั่งปลอบใจหยางหลิงรุ่ยอยู่สักพักและบอกให้เธอรีบพักผ่อน จากนั้นก็เดินออกจากไป

หยางหลิงรุ่ยนอนลงบนเตียง ก็เห็นอยู่ว่าตาของเธอจะปิดลงเต็มที แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงนอนไม่หลับ

เธอคิดว่าถ้าจางรันตื่นแล้ว จะหาเธอไหม?

ได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ต่อไปเขายังจะกล้าอยู่กับเธออีกไหม?