ตอนที่ 342 ความรักตกผลึก

นี่เป็นคดีที่ไม่มีหัว แม้แต่มือมืดที่อยู่เบื้องหลังก็เตรียมการอย่างดี

หลังจากตระกูลฉีถูกฆ่าทั้งครอบครัว องค์กรก่อการร้ายต่างประเทศประกาศว่า รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดังกล่าว

เรื่องที่ไร้เดียงสาแบบนี้ เป็นเรื่องน่าขันสำหรับคนทั่วไป

อย่างไรก็ตาม ตุลาการยอมรับคดีที่ไร้สาระนี้

เพราะว่า ตระกูลหยู มีความสามารถนี้

จากข้อมูลนี้ เธอเห็นข้อมูลล่าสุดของหยูซิงเหวิน

เขาใช้ชีวิตอย่างชาญฉลาด แต่เขาไม่ได้แต่งงานใหม่ ซูเปอร์โมเดลหญิงผู้มีชื่อเสียงและร่ำรวยข้างๆเขา มักจะมีเรื่องอื้อฉาวหลายเรื่อง

แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องอื้อฉาว ก็จะหายไปในวันรุ่งขึ้น

เขาใช้ชีวิตเหมือนสุนัข และเขา ยังคงใช้ชีวิตคนเหนือคน

หยูซิงเหวินคนนี้ ไม่ให้ความหวังกับเธอ แต่เป็นการผลักดันให้เธอตกนรก

ในที่สุดฉีหลานก็อดกลั้นไม่ได้ และคำรามเหมือนสิงโต

ล็อตสุดท้ายมาถึงแล้ว ชุดอัญมณีที่อีฟต้องการ

แต่ราคาเริ่มต้นของเครื่องประดับนั้น สูงกว่าราคาเสนอสูงสุดของอีฟแล้ว

ในเวลาเพียงห้านาที มันเพิ่มขึ้นสามเท่า

หัวใจของอีฟรู้สึกอับอายในทันที เขาไม่ได้มีความปรารถนาที่จะมองอีก

คราวนี้หยางหลิงรุ่ยไม่จำเป็นต้องพูด เธอก็ต้องการออกไป

กลุ่มคนออกจากสนามก่อนเวลา หลักจากขึ้นรถในฐานะแขกผู้มีเกียรติ ก็ถูกพากลับไปยังแผ่นดินคนเดียว

ระหว่างทางกลับบ้าน หยางหลิงรุ่ยที่เบาะหลังง่วงนอนมาก จึงหลับไป

เมื่อเธอลงจากรถ เธอก็ยังไม่ตื่น

หยางหยวนตบแขนเธอเบาๆ และพูดว่า : "หลิงรุ่ย ถึงบ้านแล้ว"

หยางหลิงรุ่ยตัวสั่น จากนั้นก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

"คุณฮั่ว คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? "

หยางหยวนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เมื่อได้ยินเสียงที่ค่อนข้างสับสนของเธอ

ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว สำหรับหยางหลิงรุ่ย ประโยคนี้ยังเป็นปกติ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ครอบครัวหยางและพรรคพวกของเขาขึ้นเครื่องบินไปยังเมือง S

กลับมาครั้งนี้ คือฉลองวันเกิดคุณพ่อหยาง

เมือง S เป็นที่ตั้งของบริษัทเพียงแห่งเดียวที่ตระกูลหยางเหลือไว้ เมื่อพวกเขาอพยพออกจากประเทศจีน

พ่อแม่หยางกลับไปที่เมือง S หลังจากแก่เฒ่า

ใบไม้ร่วงคืนสู่ราก ความจริงจากสมัยโบราณ

เพียงหนึ่งชั่วโมงต่อมา หยางหลิงรุ่ยก็ตื่นจากการหลับใหล

เธอรู้สึกเมาเครื่องเมื่อขึ้นเครื่องบิน และรู้สึกแย่ถ้าไม่ได้นอน

หยางหลิงรุ่ยเอนตัวบนโซฟาชั้นหนึ่ง จิบน้ำเพื่อระงับความรู้สึกไม่สบายในช่องท้องของเธอ และถามว่า : "พี่ใหญ่ คราวนี้เราจะกลับมาพักอีกนานแค่ไหน?"

สำหรับประเทศจีน หยางหลิงรุ่ยมีสัญชาตญาณในการต่อต้าน

ถึงแม้เธอจะไม่รู้ ว่านี่คือทำไม

"อาจจะใช้เวลานานกว่าหน่อยไหม! " หยางหยวนกำลังอ่านจดหมายความร่วมมือโครงการ

"อ๊า? " ทำไม? "

"พ่อจัดแจงแต่งงานให้แล้ว เธอไปดูเลย"

"อะไรนะ? ฉันไม่ต้องการ พี่ชาย ไม่เอาแน่นอน" หยางหลิงรุ่ยเหมือนแมวที่มีขนพอง

หยางหยวนวางหนังสือความร่วมมือลง และพูดด้วยรอยยิ้ม : "ถ้าอย่างนั้นเธอไม่ต้องการการแต่งงานครั้งนี้ เธออยากอยู่กับใคร ฮัวเทียนหลันเหรอ?"

ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงระเรื่อ และความคาดหวังไม่กี่วินาทีก็ปรากฏขึ้นในใจของเธอ

แต่แล้วเธอก็รู้ว่าเธอถูกพี่ชายคนโตหลอก เธอจึงแสร้งทำเป็นแยกเขี้ยวยิงฟัน และพูดว่า : "พี่ใหญ่ พูดถึงเขาอีกแล้ว......"

"โอเค โอเค ไม่พูดแล้ว" หยางหยวนยิ้มและตัดหัวข้อ

"ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องคุยกับพ่อ ห้ามให้แต่งงานมั่ว"

"เข้าใจค่ะ"

ในความเป็นจริง เมื่อพ่อหยางพูดเรื่องแต่งงาน แค่พูดไปอย่างนั้น

หยางหยวนคุ้นเคยกับนิสัยของน้องสาว จึงขอให้พ่อขจัดความคิดนี้โดยไม่ต้องคิด

แต่เมื่อกี้หยางหลิงรุ่ยกำลังอยู่ในความฝัน จริงๆแล้วกำลังพูดถึงความฝัน

ไม่ใช่แค่เขา แต่ตงเหยียนที่อยู่ข้างๆเขาก็ได้ยินเช่นกัน

"คุณฮั่ว คุณจะมาหาฉันอีกเมื่อไหร่? "

"คุณฮั่ว จริงๆแล้วฉันเสียใจทีหลังแล้ว......"

เนื่องจากการพูดถึงฮั่วเทียนหลัน หยางหลิงรุ่ยจึงรู้สึกวุ่นวายในใจ

แต่มันได้ก่อให้เกิดประโยชน์ นั่นคือความรู้สึกไม่สบายหายไป

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอด

มีรถเก๋งของตระกูลหยางรออยู่ข้างนอกแล้ว หลังจากขึ้นรถแล้ว ก็ขับรถไปที่คฤหาสน์ตระกูลหยางในเขตชินาน

เมื่อตระกูลหยางตั้งถิ่นฐานในเมือง S เขตชินานมีขนาดเท่ากับเมือง S ทั้งหมด

ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา ได้รับแรงหนุนจากการค้าของตระกูลหยาง เมือง S ได้ขยายออกเป็น 5 เขตรองจากเมือง Z ซึ่งเป็นเมืองแรกในจีน

ในเขตชินานซึ่งเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์และเป็นสีทอง คฤหาสน์ตระกูลหยางมีพื้นที่ 100 ตารางเมตร พร้อมด้วยสวนสไตล์ซูซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะในเมืองที่พลุกพล่าน

รถแล่นเข้ามาในคฤหาสน์ และหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

แม่บ้านพร้อมกลุ่มคนรับใช้รออยู่แล้ว แม่บ้านก็เปิดประตูรถทีละคนด้วยความยินดีจากใจบนใบหน้าของเขา

"คุณชายใหญ่ คุณนายน้อย คุณชายน้อย......"

หยางหลินประคองหยางหยวน ตงเหยียนจับมือชิงหรง หยางหลิงรุ่ยเดินตามเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ชายหยางและคุณนายกำลังรออยู่แล้ว

"คุณตา คุณยาย......" เธอเรียกพวกเขาทีละคน

ชายหยางมองหลานสาวที่ทำให้เขารักและเกลียดต่อหน้าเขา แล้วถอนหายใจอย่างอธิบายไม่ถูก แต่เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย