ตอนที่ 343 อร่อยไม่เท่าเกี๊ยว

ในมื้อค่ำ มีคนพิเศษอยู่บนโต๊ะเพิ่มมาหนึ่งคน

น้องคนสุดท้องคนที่สามของตระกูลหยาง แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ตระกูลหยาง

เกี่ยวกับที่มาของเขา คุณพ่อหยางและคุณแม่หยาง * เงียบ

แค่ตอนนั้นเช้าวันหนึ่ง คุณพ่อหยางขับรถออกไปเอง คนขับไม่ได้พาไป

พอกลับมา ก็อุ้มเด็กอ้วนใหญ่ลงจากรถ

ดังนั้น ตระกูลหยางจึงมีชายหนุ่มคนที่สาม คือหยางเหยียน

หยางหลิงรุ่ยมีการติดต่อกับหยางเหยียนน้อยมาก เขาทำงานในต่างประเทศเพื่อหาอาชีพอื่นๆ ค่อนข้างเยอะ

เวลาที่ใช้ร่วมกับหยางหลิงรุ่ยนั้นสั้น แต่ก็ไม่ส่งผลต่อความใกล้ชิด

แต่ความรักระหว่างพี่น้องทั้งสามนั้น ฝังแน่นอย่างลึกซึ้ง

ที่โต๊ะอาหาร หยางเหยียนในชุดสูทรองเท้าหนัง ขี้เล่นหล่อเหลานั่งอยู่บนโซฟา พูดคุยกับครอบครัวของเขาเกี่ยวกับต่างประเทศ

ตงเหยียนพูดติดตลกว่า : "อาเหยียน ไปอาร์เจนตินา เพลิดเพลินกับทิวทัศน์ทุ่งหญ้า ได้เอาของขวัญมาให้เราไหม? "

"เฮ้ มีแน่นอน" ในขณะที่หยางเหยียนกล่าว เขาให้กุญแจรถแก่คนรับใช้ที่อยู่ด้านข้าง

หลังจากนั้นไม่นาน คนรับใช้ก็นำกล่องใหญ่สองสามกล่องมา และหลังจากทานอาหารเสร็จ หยางเหยียนก็เริ่มแบ่งของขวัญ

เป็นชุดงานหัตถกรรมที่ผลิตโดยเฉพาะในท้องถิ่น ให้คุณพ่อ

สำหรับหยางหลิงรุ่ยและตงเหยียน เป็นชุดเครื่องประดับ

มีความสุขที่สุดคือชิงหรง ตอนนี้เธอไม่สนใจของเล่นธรรมดาอีกต่อไป

แต่คราวนี้หยางเหยียนให้ชุดหมากรุกเพชร

นี่คือของเล่นอันดับต้น ๆ ของโลก ซึ่งสอดคล้องกับนิสัยการใช้สมองของชิงหรง

หลังจากกินข้าวกินขนมเสร็จ ชิงหรงก็เริ่มศึกษาที่นั่น หยางหลิงรุ่ยก็อยู่กับเธอ

หยางหลินและหยางเหยียน ร่วมกับคุณพ่อและคุณแม่ * เล่นไพ่นกกระจอก

จนกระทั่งสิบโมงเย็น คุณพ่อก็เริ่มง่วง ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

หยางหลิงรุ่ยพาชิงหรงกลับ หยางเหยียนก็ไปส่งพวกเขา

ระหว่างทาง จู่ๆฝีเท้าของคนทั้งสามคน ก็หายไป

หยางหลิงรุ่ยตัวสั่น และหันกลับไปด้วยความกลัว

แต่ในวินาทีถัดมา มีแรงดึงมือของเธออย่างกะทันหัน ชิงหรงดูเหมือนจะถูกปล้นโดยบางสิ่งบางอย่าง

เธอรีบหันศีรษะไป และเห็นชิงหรงนอนอยู่บนร่างของหยางเหยียนอย่างหมดหนทาง

"ลุง ปล่อยฉันลง คุณเหงื่อออกแล้ว! " ความรักสะอาดของชิงหรง ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้สถานที่สกปรกใดๆ โดยเด็ดขาด

แต่หยางเหยียนกลับกอดแน่นขึ้น แทนที่จะแสร้งทำเป็นทุกข์ : "เฮ้ถนนเส้นนี้ไกล ลุงอุ้มหนู ช่วยไม่ให้เดินเหนื่อยเกินไป แม้ว่าลุงจะเหนื่อยเหมือนกัน แต่ตราบใดที่หรงหรงรู้สึกดีขึ้นได้นะ ลุงก็ไม่กลัวที่จะเหนื่อย! "

ชิงหรงมองไปที่หยางหลิงรุ่ย ราวกับขอความช่วยเหลือ แต่หยางหลิงรุ่ยยักไหล่และทำอะไรไม่ถูก

หยางเหยียนดูสงบ แต่เขารักชิงหรงมากที่สุด

ทุกครั้งที่เห็นชิงหรง ก็มักจะล้อเล่นกัน

หลังจากถึงบ้าน. ในที่สุดหยางเหยียนก็วางชิงหรงลง มีความมุ่งร้ายฉายในดวงตาของเขา

"เฮ้ ฉันเพิ่งนึกได้ ว่าสองวันก่อนฉันยุ่งมาก ฉันไม่ได้อาบน้ำเสื้อผ้าของฉันเน่าแล้ว! "

ร่างกายของชิงหรงสั่นสะเทือน สิ่งนี้จะทำให้เธอรู้สึกเต็มไปด้วยกลิ่นแปลกๆ

เธอมองไปที่หยางเหยียนทันทีด้วยความโกรธ และตะโกนว่า : "ลุง! "

แต่แม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะหนักแน่นและไม่พอใจ แต่น้ำเสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและน่ารักของเธอก็ยังเหมือนเด็ก

"อัยโยว่ คุณลุงอยู่นี่ เสี่ยวหรงหรงอยากกอดอีกเหรอ? "

ด้วยเงาดำบนใบหน้าของเธอ ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหยางหลิงรุ่ย

หลังจากที่หยางเหยียนจากไป หยางหลิงรุ่ยส่ายหัว และกลับไปที่ห้องอย่างจำใจ

มีเสียงน้ำอยู่ในห้องน้ำ ไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ แน่นอนว่าบรรพบุรุษตัวน้อยคนนี้ต้องไปอาบน้ำแล้ว

หลังจากที่ชิงหรงออกมาจากห้องอาบน้ำ หยางหลิงรุ่ยก็เป่าผมให้แห้ง และดูเธอขึ้นเตียงนอน

เธอเริ่มเล่านิทานให้เธอฟัง และหลังจากเกลี้ยกล่อมให้ชิงหรงนอน เธอก็ลุกขึ้นและกลับไปที่ห้องนอน

ทันทีที่เธอออกไป ชิงหรงก็ลืมตาขึ้น

จริงๆแล้วเธอไม่ได้ง่วงนอน และมักแกล้งทำเป็นหลับ เพียงเพื่อหลอกให้แม่เข้านอนโดยไม่ต้องกังวล

ในห้องหนังสือ หยางหยวนกำลังจัดการเรื่องของบริษัท

ตงเหยียนเดินเข้าไป วางถ้วยชาบนโต๊ะทำงาน จากนั้นเดินไปข้างหลังเขา และนวดหลังให้เบาๆ

หยางหยวนนั่งมานานแล้ว และเขาพอใจกับบริการนวดนี้มาก

"ไม่เลว ภรรยา ฝีมือการปรนนิบัติดีขึ้นอีกแล้ว"

ตงเหยียนออกแรงเล็กน้อยเหมือนการลงโทษหยาง หยวนแสร้งทำเป็นร้องด้วยความเจ็บปวด

ตงเหยียนคิดว่าเธอออกแรงมากเกินไป เธอจึงเอนตัวไป และพูดอย่างกังวลว่า : "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? "

แต่ทันทีที่พูดคำเหล่านี้ ชายคนนั้นก็หันหน้ามา และจูบเธอที่ปาก

ตงเหยียนร้องอ้ำอึ้ง ไม่รอให้เธอจะหลุดไป หยางหยวนก็หมุนเก้าอี้ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยตรง

เอวเรียวของเธอตกลงบนมือของหยางหยวน มืออีกข้างของหยางหยวนก็สอดเข้าไปในเสื้อผ้าอย่างไม่ซื่อสัตย์

"นี่คือห้องหนังสือ อาหยวน......" ตงเหยียนตะโกนด้วยเสียงต่ำ

บางครั้งเธอก็ชื่นชมหยางหยวนมาก พูดว่าก็สนใจก็สนใจ

การจ้องมองของหยางหยวนตกอยู่ที่สร้อยคอที่คอของตงเหยียน บนไหปลาร้าที่สวยงามและขาว โซ่ทองคำขาวที่มีแสงพราว เพชรด้านล่าง ที่ไม่มีตัวเลขเจ็ดหลักคงซื้อไม่ได้อย่างแน่นอน

"นี่คือชุดเครื่องประดับจากชายสาม? "

มีน้ำเสียงที่อธิบายไม่ได้ ในน้ำเสียงของหยางหยวน

ตงเหยียนฮึ่ม เมื่อรู้ว่าหยางหยวนหึง จึงพูดด้วยความเจ้าเล่ห์ : "ใช่ สวยไหม! "

ด้วยปากเล็กๆ ของเธอที่มุ่ย หยางหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนหัวใจสั่นไหว