ตอนที่ 342
ตอนที่ 344 ไปแย่งแม่กลับมา
October 22, 2026
หยางหลินรู้ว่าเขาต้องหาเหตุผล เพื่อหนีหายนะนี้
"คุณย่า เป็นแบบนี้ นี่ไม่ใช่โครงการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อก่อน ผมจะหาคุยด้วยตัวเอง......"
ก่อนที่เขาจะพูดจบคุณนายหยาง * โบกมือและขัดจังหวะเขา
"เรื่องที่บริษัทแค่ส่งต่อให้อาเหยียนก็พอ อย่าไปไหนในช่วงเวลานี้ มาพูดคุยเรื่องแต่งงานที่บ้านให้เรียบร้อยอย่างเชื่อฟัง! "
การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของคุณนายหยาง ทำให้หยางหลินปวดหัว
"เสี่ยวหวัง เด็กสาวผู้อ่อนโยนที่มาที่นี่ครั้งล่าสุด คือตระกูลใคร? "
"คุณนาย คือตระกูลเฉินไง"
"อื้ม อาหลิน แกดูหญิงสาวจากตระกูลเฉิน ฉันคิดว่าเธอเข้ากับแกได้ดี ถ้าแกคิดว่าโอเค ฉันก็จะให้คนไปคุยถึงเรื่องการแต่งงาน"
นางหยางซึ่งรู้จักนิสัยของชายคนที่สองดี * ไม่ได้ถามเขาว่าครั้งนี้รู้สึกอย่างไรกับหญิงสาวเหล่านี้
หยางหลินมองไปที่อัลบั้มรูปอย่างว่างเปล่า ทันใดนั้นก็กำท้องของเขาและพูดว่า : "เอ๋ คุณย่า ดูเหมือนผมจะกินอะไรผิดปกติ ท้องของผมกำลังมีปัญหา ผมไปแก้ปัญหาส่วนตัวของผมก่อน!"
พูดจบ เขาไม่รอให้คุณนายหยางตอบกลับ เขาก็วิ่งหนีไป
คุณนายหยาง * มองหลานชายคนนี้อย่างทำอะไรไม่ได้ อดไม่ได้ที่จะทั้งโกรธทั้งตลก
"เธอว่า เขาโตขนาดนี้แล้ว ทำไมสำนึกถึงไม่ค่อยเติบโตขึ้นเลย! "
คุณผู้หญิงหวังตอบว่า : "คุณนาย * ด้วยเอกลักษณ์และความสามารถของชายที่สอง ในช่วงหลายปีมานี้เขาไม่เคยขาดผู้หญิงเลย คนหนุ่มสาวเป็นแฟชั่น มีอิสระที่จะรัก และบางครั้งเราก็เร่งรีบเกินไปซึ่งจะทำให้เขาขัดแย้ง"
"นี่รีบเกินไปหรือเปล่า? ตระกูลหลินอายุเท่าเขา ชายที่สองก็ยังจะหนีไป! "
ตอนนี้คุณนายหยาง * อิจฉามากที่สุด เท่ากับตอนที่ออกไป ลูกๆหลานๆ ตระกูลอื่นก็คุกเข่าปรนนิบัติ
เธอล่ะ?
อย่างมากก็แค่พาสุนัขเดินเล่น
คุณชายหยางและคุณนายหยาง * รักชิงหรงมาก ตามคำขอร้องอันแรงกล้าของพวกเขา บังเอิญตระกูลหยางต้องการปลูกฝังประเทศอย่างลึกซึ้ง พี่ชายคนโตพี่ชายคนสองและสามจะไม่ไปไหนชั่วคราว หยางหลิงรุ่ยทำได้เพียงพาชิงหรงไปอาศัยอยู่ในเมือง S สักพัก
เพื่อไม่ให้การเรียนล่าช้า จึงหาโรงเรียนผู้สูงศักดิ์ เพื่อไปเรียนกับเพื่อนต่างชาติ
เช้าวันนั้น หยางหลิงรุ่ยพาลูกสาวไปโรงเรียน
เพื่อป้องกันไม่ให้ชิงหรงไม่คุ้นเคยกับภาษาและสภาพแวดล้อมในประเทศ เธอจึงตั้งใจอยู่ในห้องสังเกตการณ์สักสองสามชั่วโมง
หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกับชิงหรงในตอนเที่ยง ตอนเธอไปส่งชิงหรงที่หอพักกลางวัน
ชิงหรงรู้สึกไม่สบายใจที่หยางหลิงรุ่ยเฝ้าดูเธอที่นี่เกือบทั้งวัน และพูดว่า : "แม่ หนูจะอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง แม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ ค่อยมารับหนูในตอนเย็น! "
หยางหลิงรุ่ยลูบผมของลูกสาว และพูดด้วยรอยยิ้ม : "ถ้าอย่างนั้นต้องเข้ากันได้ดีกับเพื่อนร่วมชั้น รู้ไหม?"
"สบายใจเถอะ แม่ขี้บ่น! "
ทันทีที่หยางหลิงรุ่ยกลับบ้าน เธอเห็นพี่ชายคนที่สองของเธอรีบเดินออกไป ดูเหมือนจะหลบสัตว์ประหลาดอะไรบางตัว
"พี่ชายสอง พี่จะไปไหน? " เธอทักทายเบาๆ
"เฮ้ อย่าพูดถึงมันเลย" หยางหลินพูดด้วยสีหน้าขมขื่น และพูดอย่างทำอะไรไม่ได้ : "จะเป็นอะไรไปได้อีก! "
หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น และรู้สึกว่ามันชัดเจนเกินไปว่าเธอกำลังยิ้มอยู่ เธอจึงรีบปิดปากและพูดว่า : "หรือว่าคุณย่านัดดูตัวให้พี่อีกครั้ง? อันที่จริงฉันคิดว่าจะแต่งงานแบบดูตัว ก็ดีนะ ทุกวันอื่นๆถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปโวยวายกับเด็กสาวคนอื่น สิ้นเปลืองชีวิตวัยรุ่น เล่นกับความรู้สึกคนอื่น......"
"พอพอพอ ไม่ต้องพูดแล้วสาวน้อย พี่ชายสองน่าเวทนามาก ยังจะทำให้เรื่องแย่ลงอีก! " หยางหลินพึมพำอย่างไม่พอใจ
"ไม่ใช่ เมื่อวานฉันกินข้าวกับหญิงสาวตระกูลกู้ เธอเป็นคนสุภาพ......"
การโปรโมตของหยางหลิงรุ่ยยังไม่จบสิ้น แต่ถูกหยางหลินขัดจังหวะโดยตรง : "ถ้าเธอยังพูดมากขึ้น ฉันจะให้ย่าจัดการนัดดูตัวให้เธอด้วย......"
"ฉันผิดไปแล้ว พี่ชายสอง......" หยางหลิงรุ่ยลดศีรษะลงอย่างรวดเร็ว เป็นไปไม่ได้ที่จะต่อต้านอย่างหนัก พี่ชายสองไม่ใช่ศัตรู
"โรงเรียนใหม่ของชิงหรงโอเคไหม? " หยางหลินเบี่ยงเบนเรื่อง
"อื้ม ดีมาก"
"นั้นก็ดี คราวนี้อยู่จีนนานหน่อย ไม่มีอะไรทำก็ออกไปเที่ยวเล่นได้ อย่าเบื่ออยู่บ้านทั้งวัน" หยางหลินกำชับ
"รู้แล้วค่ะ พี่ชายสอง"
ครั้งนี้โทรศัพท์มือถือของหยางหลินดังขึ้น เขาเหลือบมอง แต่ไม่ได้กดรับ : "ฉันมีธุระ ไปก่อนล่ะ"
หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ขณะที่เธอมองดูหยางหลินรีบออกไป และเข้าไปในรถ
พี่ชายสองอายุปูนนี้แล้วจริงๆ พี่ชายมีน้องสะใภ้ เธอมีชิงหรง
ตอนนี้ในครอบครัวปัญหาส่วนตัวของพี่ชายสองและสามในยังไม่ได้รับการแก้ไข แต่คุณนายหยาง * กังวลจนผมงอกแล้ว
จนกระทั่งสองวันนี้ เธอได้ยินข่าวลือที่น่าสนใจในเมือง S
ทำไมนายหนุ่มทั้งสองแห่งตระกูลหยาง จึงไม่รีบแต่งงาน?
เนื่องจากความกดดันที่ผิดปกติของครอบครัว พวกเขาทั้งหมดจึงเปลี่ยนรสนิยมทางเพศ แทนที่ด้วยประโยคที่ง่ายที่สุด นั่นก็คือ :
"พี่น้อง เป็นเกย์? "
หยางหลิงรุ่ยไม่ได้รีบกลับไปที่บ้านของเธอ แต่ไปที่บ้านหลังใหญ่ก่อน ไปคุยกับคุณย่า ปอกผลไม้ให้เธอ
หลังจากที่พ่อหยางรับประทานอาหารกลางวัน เขาก็ถูกเพื่อนเก่าเรียกตัวออกไป
เธอและคุณนายหยางพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องข้อบกพร่องของครอบครัว ความสัมพันธ์กลมกลืนกันมาก
ในความเป็นจริงตงเหยียนก็อยู่ที่บ้านเช่นกัน แต่เธอไม่ปรากฏตัว
การเดินทางเพื่อแต่งงานกับตระกูลหยางในเวลานั้นค่อนข้างลำบาก คุณชายหยางและภรรยาไม่เห็นด้วย
แต่หยางหยวนยืนกรานที่จะแต่งงานกับเธอ หลังจากการเผชิญหน้าหลายครั้ง หยางหยวนถึงกับออกจากตระกูลหยางเพื่อยืนหยัดด้วยตัวเองเพื่อตงเหยียน
ไม่มีหนทาง พ่อหยางได้แค่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ได้
แต่ในทางเดียวกัน สำหรับตงเหยียน แม้ว่าจะไม่มีทางเจออย่างชัดเจน แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยในใจ
แม้ว่าทั้งหยางหลิงรุ่ยและตงเหยียนจะเป็นประเภทที่จะทำให้พ่อหยางและภรรยาไม่สบายใจ แต่หยางหลิงรุ่ยแตกต่าง อย่างไรก็ตามเธอก็ยังคงมีสายเลือดของตระกูลหยางอยู่
เมื่อคนเราอายุมากขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะมีความทรงจำ
ในช่วงนั้น คุณนายหยางพูดถึงเรื่องพ่อแม่ของหยางหลิงรุ่ย
เกี่ยวกับพ่อของหยางหลิงรุ่ย ในความเป็นจริงแล้วในใจเธอก็ไม่รู้สึกแสลงใจ
เพราะหลังจากที่หยางเมิ่งฟ่านแต่งงาน เด็กตระกูลอันก็แสดงความสามารถของเขาออกมา
สองสามีภรรยา เกือบจะได้ตำแหน่งองค์กรแรกในเมือง Z ด้วยกัน
แต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ไม่คาดคิด ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
และหลังจากนั้น ตระกูลหยางก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของหยางหลิงรุ่ย ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายปี
เมื่อใดก็ตามที่พูดถึงสิ่งเหล่านี้ คุณนายหยางก็ร้องไห้อย่างอดไม่ได้
หยางหลิงรุ่ยไม่รู้สึกเช่นนั้น แต่หลังจากผ่านมาหลายปี เธอก็สูญเสียความทรงจำอีกครั้ง
คนเรา มักจะมองไปข้างหน้า
เธอตบหลังยายของเธอเบาๆ ปลอบใจเธอ
คุณนายหยาง * รู้สึกหดหู่และเหนื่อยล้าเล็กน้อย
หยางหลิงรุ่ยโทรหาป้าหวัง แล้วทั้งสองก็พาคุณนายหยางกลับไปที่ห้องนอนชั้นบน
จับมือคุณนายหยาง หลังจากที่รอเธอหลับสนิท หยางหลิงรุ่ยก็ค่อยๆปล่อยมือของเธอ และลงไปชั้นล่าง
เธอยืนอยู่หน้าหน้าต่างที่ชั้นหนึ่ง มองไปที่ทะเลดอกไม้ที่สวยงามด้านนอก ดวงตาของเธอทอดยาวไปไกล
เธอดูแผนที่เมื่อสองวันก่อน และจากทิศทางนี้ เธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปถึงเมือง Z
ที่นั่น มีพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ และผู้คนที่ตั้งรกรากอยู่ที่นั่น