ตอนที่ 345 ก้าวมาอย่างไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น

พ่อและลูกสาวรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ฮั่วเทียนหลันปิดงานทั้งหมดในคืนนั้น ในเช้าวันรุ่งขึ้น ก็พาลั่นลานและป้า Ding บินไปเมือง S

สาขาฟาเรนไฮต์ของเมือง S ได้จัดสถานที่อยู่ให้แล้ว และกำลังรองานเลี้ยงวันเกิดของคุณชายหยาง

สามวันต่อมางาน เลี้ยงวันเกิดเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

สถานที่จัดขึ้นที่ yang esrate

ฐานะสังคมคุณชายหยางสืบทอดความรู้และวัฒนธรรมประเพณีอันดีงาม และมีความชื่นชอบในศิลปวัฒนธรรม

ดังนั้นผู้ที่มอบของของขวัญให้ จึงมักจะเป็นของมีค่าทางวัฒนธรรมและของเก่าเป็นหลัก

นายหยางสวมชุดสมัยราชวงศ์สุดหรู พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อพบคนที่มีท่าทางคล้ายกัน เขาก็ยึดมั่นคำนับ

แม้ว่าจะยืนอยู่เช่นนี้ แต่ผ่านกาลเวลาลมหายใจอันยิ่งใหญ่ก็ตกตะกอนลง

ในฐานะจระเข้นักธุรกิจ นายหยางอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิด แต่ตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศต่างมาร่วมแสดงความอวยพรกับเขา

หยางหลิงรุ่ยจับชิหรงที่ใส่กระโปรงจีบ ชิงหรงส่งรูปเหมือนของทวดที่เธอวาดเองให้

"ทวด สุขสันต์วันเกิด สุขภาพแข็งแรงนะคะ! "

คุณชายชายหยางโน้มตัวลง จับใบหน้าเล็กๆ น่ารักของชิงหรงเบา ๆ และมองอย่างจริงจัง

"ชิงหรงตัวน้อยของฉัน ภาพวาดนี้ดีจริงๆ ปู่ชอบมาก! "

ด้วยมือที่หยาบกระด้างของเขา ใบหน้าของชิงหรงเจ็บปวดเล็กน้อย

แต่มีรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ วันนี้เป็นวันที่ดี เธอจะไม่ทำให้ทวดของเธอไม่พอใจ

หลางหลิงรุ่ยก็ให้ศิลาจารึกราชวงศ์ซ่งที่ซื้อมาในการประมูล และพูดเบาๆ ว่า : "สุขสันต์วันเกิดคุณปู่ ต่อไปชิงหรงจะอยู่กับปู่ในวันเกิดทุกปี! "

คุณชายหยางมองหยางหลิงรุ่ยด้วยสายตาที่ซับซ้อน ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายในใจ : "เฮ้ หลิงรุ่ย มีจิตใจดีแล้ว! "

หลังจากหยางหลิงรุ่ย ทุกคนในตระกูลหยางก็ต่างส่งของขวัญแสดงความยินดีให้ต่อ

คุณชายหยางรับพอประมาณแล้ว ส่วนที่เหลือแม่บ้านก็เป็นคนจัดการ

ถึงอย่างไรเขาก็อายุมากแล้ว ยืนนานๆ ร่างกายก็ทนไม่ไหว

คุณชายหยางเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบมาโดยตลอด ดังนั้นแม้ว่าสื่อจะรู้วันเกิดของเขา แต่ก็ถูกกั้นอยู่บนถนนห่างจากคฤหาสน์ของหยางหนึ่งกิโลเมตร

แขกที่เข้าร่วมคำเชิญทั้งหมดจะถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด และไม่อนุญาตให้บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้า

ชิงหรงเข้ากันได้ดีกับเด็กสองสามคนในวัยเดียวกัน พวกเขาสองสามคนก็ไปเล่นรอบๆ

หยางหลิงรุ่ยนั่งอยู่ที่มุม พร้อมกับแก้วน้ำผลไม้ในมือ จิบเล็กน้อยเพื่อฆ่าเวลาให้ผ่านไป

เธอเห็นพี่ชายคนรองของเธอโอบไหล่ลูกสาวเศรษฐีแล้วเดินเข้าไปในสวนด้านหลัง

ไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ แน่นอนว่าต้องการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันอีกครั้ง

เธอดื่มน้ำผลไม้ไม่หมดสักแก้ว เธอก็มีไวน์แดงอีกแก้วในมือ

จากนั้นของหวานหลายอย่างที่เธอชอบ ก็วางบนโต๊ะ

หยางยานนั่งข้างๆ หยางหลิงรุ่ย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า : "หนุ่มหล่อคนไหนที่เธอชอบ บอกพี่ชายสาม คืนนี้จะมัดไว้ที่เตียงให้เธอ!"

เมื่อฟังคำล้อเลียนของหยางยาน หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างว่างเปล่า และพูดว่า : "พี่ชายสาม พี่ไม่รีบแก้ปัญหาสำคัญในชีวิตพี่ จะมาเสียเวลาอะไรกับฉัน? หรือว่าฉันจะไปคุยกับคุณยายบังคับให้พี่ติดต่อกับสาวร่ำรวยที่วัยเหมาะสม? "

หยางหลิงรุ่ยตีตรงเป้าของหยางยาน เขาก็ซบหน้าลงทันที ขอความเมตตาและกล่าวว่า : "น้องสาวที่ดีของพี่ ปล่อยฉันเถอะ! เวลาเมื่อกี้นี้ ก็มีเข้ามาคุยกับฉันอย่างน้อยสองสามคน และคุณยายยังเฝ้าดูอยู่ เธอเข้าใจความทุกข์ของฉันไหม? "

หยางหลิงรุ่ยส่ายหัวอย่างใจเย็น โดยไม่สนใจสีหน้าเศร้าๆ ของหยางยานว่าเธอไม่รู้สึกเสียใจกับฉัน

"พี่ชายสาม พี่ก็อายุมากแล้ว ควรหาคนแต่งงานได้แล้ว อย่าพูดถึงตายายเลย บางครั้งฉันก็อยากแนะนำพี่ให้รู้จักกับหญิงสาวที่ดี ดูสถานการณ์ปัจจุบันของครอบครัวเรา พี่ชายคนโตก็แต่งงานมีลูกแล้ว มีแค่พี่และพี่ชายคนรองที่ผู้หญิงเข้ามาหลายคน ก็ไม่ยอมเอาใครสักคน พี่ว่าใครจะไม่รีบ? "

หยางยานถอนหายใจ ดื่มไวน์แดงหนึ่งแก้ว แกล้งเศร้าว่า : "เดิมทีฉันต้องการมาหาน้องสาวก็เพื่อหาความสะดวกสบาย แต่ไม่คาดคิดว่าฉันจะยังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอีก ยังโดนอบรมอีกครั้ง! "