ตอนที่ 346 คุณอยู่ห่างให้ไกลจากฉันหน่อย

"ชอบก็โอเค พอดีเมื่อกี้ฉันกับแม่เพิ่งไปร่วมแสดงความยินดีกับคุณชาย เห็นหรงหรงโตขึ้นเยอะเลย "

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำว่าแม่ เธอถามอย่างระมัดระวังว่า : "อาหรัน นั่น คือ......"

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูตะกุกตะกักของเธอ จางหรันก็เข้าใจสิ่งที่หยางหลิงรุ่ยต้องการถามอย่างแน่นอน เขาพูดเบาๆว่า : "ฉันได้อธิบายให้แม่ฟังชัดเจนแล้ว และบอกว่ามันเป็นเพราะของฉัน เธอไม่ต้องกังวลกับปัญหาเหล่านี้"

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกผิดเล็กน้อย แม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอแม่ของจางหรันก็ตาม

แต่หลายครั้งเมื่อคุณนายจางมาออสเตรเลีย กินข้าวด้วยกัน ความรักที่เธอมีต่อเธอ ไม่อาจปิดบังได้

จางหรันก็ดีกับเธอมากเช่นกัน ดูแลเธอทั้งกายและใจ

แต่สำหรับเธอที่มีต่อจางหรัน ไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอไม่สามารถข้ามผ่านระดับความรักได้

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเศร้าโศกเล็กน้อย เมื่อพนักงานคนหนึ่งเข้ามา ก็หยิบไวน์แดงหนึ่งแก้วลงมา ยกมือขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ และต้องการที่จะดื่ม

แต่ในวินาทีต่อมา ไวน์แดงของเธอก็ถูกจางหรันเอาไป

แลกน้ำผลไม้แก้วหนึ่งให้เธอ และพูดว่า : "เธอดูดูหน้าแดงๆ คงเมาแล้วล่ะ คืนนี้ไม่ต้องดื่มแล้ว ดื่มน้ำผลไม้เถอะ! "

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้หยิบน้ำผลไม้ มองไปที่ไวน์แดงอย่างดื้อรั้น และพูดว่า : "อาหรัน ให้ไวน์แดงแก่ฉัน"

แม้ว่าเธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเสมอ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ยกขึ้นได้ ก็วางลงได้

เป็นเพียงเพราะเธอไม่ต้องการให้อารมณ์เชิงลบของเธอ แพร่ระบาดไปยังผู้อื่น

จางหรันมองไปที่ความตกต่ำที่เหลือทนในดวงตาของเธอ วางแก้วไวน์แดงไว้ข้างๆ ยื่นมือออกมาและปัดผมสีดำของหยางหลิงรุ่ยเบา ๆ ปลอบใจเธอ : "หลิงรุ่ย เธออย่ามีภาระทางจิตใจ ระหว่างเราไม่มีความรู้สึกแล้ว ก็มีความรักในครอบครัว เธอเป็นพี่สาวของฉัน ฉันเป็นน้องชายของเธอ มันไม่สนิทเหมือนเมื่อก่อนแล้วเหรอ? "

ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยหดตัวลง เธอมองไปที่จางหรันด้วยความซาบซึ้ง เธออยากจะเปิดปากพูด แต่เธอรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยที่ปลายจมูกของเธอ

เธอทำได้เพียงผยักหน้าอย่างหนัก เพื่อแสดงว่าตอนนี้เธอรู้สึกซาบซึ้ง

ในเวลานี้ เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากฝูงชน

ยิ่งไปกว่านั้นเสียงกรีดร้องในครั้งนี้ ดังกว่าเมื่อกี้หลายเท่า

ทั้งหยางหลิงรุ่ยและจางหรันมองไปด้วยความตั้งใจ จากนั้นจางหรันก็ขมวดคิ้ว

และหยางหลิงรุ่ย เมื่อเธอเห็นชายคนนี้ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก

เขา ก็มาแล้ว!

ฮั่วเทียนหลันสวมชุดสูทที่หรูหรามาก ก้าวเข้ามาในสนามบ้าน มองข้ามฝูงชนที่อยู่รอบตัวเขา หลังจากไม่พบคนที่เขามองหา เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"รีบมอง เขาขมวดคิ้วแล้ว! "

"ว้าว หล่อมาก! "

"ไม่ได้ ไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าในชีวิตนี้ฉันจะไม่ตกหลุมรักคนอื่นอีกแล้ว......"

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของกลุ่มผู้หญิงที่มีชื่อเสียง ฮั่วเทียนหลันเข้าไปในห้องโถงใหญ่

คุณชายหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังคุยกับเพื่อนเก่าสองสามคน

ฮั่วเทียนหลันก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว หลังจากโค้งคำนับคนข้างหลังก็ส่งของขวัญมาให้

"ขอโทษครับ คุณชายหยาง ฉันมาสาย ขออวยพรวันเกิดให้คุณ นี่คือน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากครอบครัวฮัวของฉัน"

ในเวลานี้คุณนายหยางเปิดกล่องของขวัญ หลังจากนั้นก็มีความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

แต่คุณชายหยางไม่ได้หยุดจ้องที่ของขวัญแม้แต่วินาทีเดียว ใบหน้าของเขาดูไม่ได้เล็กน้อย เขามองไปข้างหลังฮัวเทียนหลันและถามว่า : "แค่คุณคนเดียว? "

ฮั่วเทียนหลันตอบอื้ม

คุณนายหยางมองไปที่ดวงตาที่เศร้าหมองของคุณชายหยาง อดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย

หยางหยวนเข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงผิดปกติ เขาจึงทำท่าทางเชิญ แล้วพูดว่า : "พี่ฮัว มาพักผ่อนทางนี่เถอะ! "

ฮั่วเทียนหลันยิ้มเล็กน้อย โค้งคำนับอีกครั้ง และเดินตามหยางหยวนไป

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสติหลุดเล็กน้อย

เขาอยู่กับพี่ชายคนโต ดูเหมือนจะพูดถึงอะไรบางอย่าง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา

แม้ว่ารอยยิ้มนี้ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงว่าอาจดูแกล้งทำ

จางหรันเฝ้าดูอยู่ข้างๆ แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดในใจ แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นใจกว้าง : "ทำไม สนใจฮั่วเทียนหลันมาก? ฉันจำได้ว่าคุณรู้จักกัน ขึ้นไปทักทายสิ! "

ประโยคนี้ ดูเหมือนจะพูดถึงส่วนลึกในหัวใจของหยางหลิงรุ่ย

เธออื้มโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็ตระหนักว่าเธอพลั้งปากพูด

เธอส่ายหัวอย่างรวดเร็ว และพูดว่า : "ได้ยังไง ฉันไม่สนิทกับเขา"

แต่เนื่องจากฮั่วเทียนหลันปรากฎตัวมา ในใจเธอจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

งานเลี้ยงยังต้องจัดขึ้นอีกนาน แต่เธอจะอยู่ที่นี่หรือไม่ ก็ไม่สำคัญ

ดังนั้นเธอจึงหาข้อแก้ตัวว่าเหนื่อยอยากพักผ่อน หลังจากบอกกับจางหรัน เธอก็เดินออกไป

จางหรันมองไปที่ร่างของหยางหลิงรุ่ยที่กำลังไปไกล ลักษณะท่าทางเธอเมื่อกี้ เขาสามารถเห็นหมด

หลังจากชายคนนี้ปรากฏตัว เธอก็มีอาการผิดปกติเล็กน้อย

เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย สายตาด้วยความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้ ยิงไปที่ฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันกำลังคุยกับหยางหยวนเกี่ยวกับโครงการเพชรในแอฟริกา ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงเจตนาฆ่า

เขาขมวดคิ้วนิ่งๆ แสร้งหันไปรอบๆ อย่างไม่ตั้งใจ สายตาของเขามองข้ามฝูงชนอย่างรวดเร็ว และพบกับจางหรัน

ที่มุมปากของเขา มีรอยยิ้มดูถูกเหยียดหยาม

การดูถูกแบบนี้ แทบจะแทงไปถึงกระดูก

หัวใจของจางหรันลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ แต่เขาไม่ได้แสดงบนใบหน้าของเขา เพียงแค่ยกแก้วขึ้นและแสดงท่าทาง

ต่อหน้าชายคนนี้ เขาไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอใด ๆ

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ สายตาของฮั่วเทียนหลัน อยู่เหนือเขา ได้มองไปที่ร่างที่สวยงามที่กำลังก้าวออกไป

ดวงดาวในคืนนี้สว่างไสวและมีจำนวนมาก หยางหลิงรุ่ยเดินดูดวงดาวเป็นระยะๆ