ตอนที่ 345
ตอนที่ 347 คลุมเครือภายใต้ยามค่ำคืน
October 22, 2026
เสียงของหยางหลิงรุ่ย ร้องไห้แล้ว
ถึงอย่างไร เธออาจจะรู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้อยู่ในใจจริงๆ
แต่เมื่อได้รับการปฏิบัติด้วยการกลั่นแกล้งอย่างไม่สุภาพ เธอทั้งอับอายทั้งโกรธ รู้สึกน้อยใจถ้าเธอไม่สามารถต้านทานได้
ใช้อาวุธที่ทรงพลังที่สุดของผู้หญิง สัญญาณของน้ำตาทำให้ฮั่วเทียนหลันปล่อยเธอ
ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของผู้หญิง ฮั่วเทียนหลันรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
ดูเหมือนเขา จะทำร้ายเธออีกแล้ว
"ขอโทษ หลิงรุ่ย ฉันคิดถึงคุณจริงๆ ในชีวิตของฉันไม่สามารถไม่มีคุณ......"
ฮั่วเทียนหลันค่อยๆคลายมือที่จับหยางหลิงรุ่ยออกเล็กน้อย พลิกมือล็อกเธอไว้ในอ้อมแขน
กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ทำให้เขาหลงใหล
"ฉันแทบบ้า ชีวิตที่ไม่มีคุณ มันทรมานฉันจนไม่เหมือนคนไม่เหมือนผี แล้ว" เสียงของฮั่วเทียนหลันทุ้มต่ำ
หยางหลิงรุ่ยอยากจะดุด่าเขาสักสองสามคำเพื่อให้เขาปล่อยมือ แต่แปลก คำบอกรักของชายคนนั้น ดูเหมือนจะโน้มน้าวเธอ
เธอมือไม้อ่อนไปหมด ขณะที่เธอถูกกอดโดยเขา ก็รู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนแรง การเต้นของหัวใจที่ทรงพลัง ปัง ปัง ปัง......ดังสะท้อนกับเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น
สิ่งที่ชายคนนั้นพูดเมื่อกี้ รำลึกอยู่ในใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาคิดถึงตัวเอง คิดถึงจนเจ็บจนแทบจะขาดใจ......
เห็นได้ชัดว่าเธอถูกผู้ชายคนนี้ดูถูก แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเธอไม่ได้ขัดแย้งมากเหมือนเมื่อกี้
"คุณฮั่ว ฉันสามารถฝืนใจเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่ถนนเส้นนี้มักจะผู้คนมา เพื่อเห็นแก่หน้าเรา คุณสามารถปล่อยฉันได้เสมอใช่ไหม? " หยางหลิงรุ่ยบังคับตัวเองให้หัวใจของเธอแข็งกระด้าง แต่เธอไม่ได้สังเกตเห็น น้ำเสียงของเธอเหมือนเล้าโลมเด็กมากกว่า
ฮั่วเทียนหลันมองลงไปที่เธอ ผู้หญิงที่ทำให้เป็นทุกข์
เธอยังไม่ฟื้นความจำ ถ้ารู้ความจริงเธอก็จะไม่ไปกับตัวเองแน่นอน
เธอเกลียดเขาเหรอ? จริงๆในใจก็มีนิดหน่อย
แต่มากกว่านั้นก็คือ การตำหนิตัวเอง
ถ้าตอนนั้น เขาสามารถให้ความดูแลเอาใจใส่เธอ ห่วงใยเธอมากขึ้น นั้นต่อมาสิ่งเหล่านั้น มันจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้
หลายปีที่ผ่านมา มีคนปลอบใจเขามากเกินไป เพื่อให้ยอมรับความจริง ว่าเธอจากไปแล้ว จากไปแล้วจริงๆ
แต่เขาปฏิเสธที่จะเชื่อ เขาคิดว่าเธอต้องยังมีชีวิตอยู่
ในที่สุด ฟ้าย่อมเมตตาผู้ที่มีใจ ในที่สุดเขาก็พบเธอ
แม้ว่าเธอจะความจำเสื่อม แต่เธอก็ยังมีชีวิตอยู่ ยังคงอยู่ในโลกนี้และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ในใจเขาไม่สามารถมีคนอื่นได้อีกแล้ว ดังนั้นแค่เธออยู่วันหนึ่ง เขาก็จะรอวันหนึ่ง
"ฉันสามารถปล่อยคุณได้ แต่คุณต้องสัญญา ห้ามไป! "
หยางหลิงรุ่ยเงยหน้าขึ้น ทั้งสองก็มองหน้ากัน
ภายใต้ความมืดยามค่ำคืน ดวงตาที่ลึกล้ำของชายคนนั้น ดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสงบางอย่าง
รอคอย? อาลัยอาวรณ์? เสียใจ? หดหู่? ความเจ็บปวด?
อารมณ์ที่หลากหลาย ทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกขมขื่นในใจ
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม มีความสามารถที่ล้ำเลิศและภูมิหลังที่มีชื่อเสียงและอำนาจ ใบหน้าที่หล่อเหลาและวิธีการไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
ชายคนนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็จะกลายเป็นจุดสนใจของฝูงชน
แต่เขาแบบนี้ คืออดีตสามีของเธอ ตอนนี้เป็นผู้ตามจีบ
ว่ากันว่าเดินหน้าไม่ถอยหลัง เขาไม่เพียงแต่เดินหน้า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะวางแผนที่จะทำให้ได้
"คุณฮั่ว นี่คือบ้านของฉัน ฉันจะไปไหนได้? "
แม้ว่าในใจหยางหลิงรุ่ยจะสั่นสะเทือน แต่เธอก็ยังแสร้งทำเหมือนเป็นมองไปที่เต่า และจ้องไปที่ฮั่วเทียนหลัน
ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นการดูถูกในคำพูดของเธอ แต่ปล่อยให้เธอไปอย่างมีความสุข
คราวนี้ไม่ใช่หยางหลิงรุ่ยที่จะถอยหลัง แต่ฮั่วเทียนหลันถอยหลัง
ทั้งสองคนรักษาระยะห่างจ้องตากันอย่างลึกซึ้ง และทำสิ่งที่ไม่ลึกซึ้ง
ภายใต้แสงจันทร์อ่อนๆ ใบหน้าที่บอบบางและสวยงามของหยางหลิงรุ่ยก็ถูกทำให้เด่นขึ้น
เมื่อเทียบกับก่อนที่เธอจะหายตัวไป ดูเหมือนว่าหยางหลิงรุ่ยในการครั้งนี้ จะดูอ่อนเยาว์และสวยงามมากขึ้น
"หยางหลิงรุ่ย"
"อื้ม? " หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ชายคนนี้ด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเขาเรียกตัวเองทำไม
"คุณชอบฉันไหม? "
"อะไรนะ? " หยางหลิงรุ่ยได้ยินคำเหล่านี้ ดูท่าทางเพี้ยน พูดว่า : "ฮั่วเทียนหลัน คุณสมองแตกหรือเปล่า? "
"อื้ม พูดประโยคแรกใหม่อีกครั้ง! "
"ห๊ะ? "
"ไม่ใช่ประโยคนี้ คำหลัง"
"ฮั่วเทียนหลัน? "
"อื้ม......"
หยางหลิงรุ่ยมองชายคนนี้ด้วยความประหลาดใจ สงสัยว่าเขากำลังเพ้อเจ้ออะไร
พูดชื่อเขาซ้ำ มีความหมายอะไร?
"พูดซ้ำอีกรอบ น้ำเสียงต้องอ่อนโยน"
เมื่อเธอได้ยินคำว่าอ่อนโยน หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ ผู้ชายคนนี้ คงจะไม่มีความคิดแย่ๆ อย่างอื่นที่แตกต่างอีกนะ? หรือว่าจะมีตัณหาในใจ?
"ฮั่วเทียนหลัน คุณจะจบได้หรือยัง? ฉันง่วง ฉันจะกลับไปพักผ่อน! "