ตอนที่ 348 เรามาคบกันเถอะ

ฮั่วเทียนหลันมีปวดที่เท้า แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอ

ตอนที่หยางหลิงรุ่ยกำลังจะระเบิด เขาพูดอย่างหมดหนทาง : "คุณหยาง คุณปล่อยเท้าของคุณก่อนได้ไหม เพื่อที่ฉันจะได้อยู่ห่างจากคุณ"

หยางหลิงรุ่ยร้อง ความอับอายในใจของเธอได้หายไปเล็กน้อย

เธอปล่อยเท้าของเธอ แต่ฮั่วเทียนหลันไม่ยอมถอย แต่เขากลับอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน และพูดเบาๆว่า : "ขอโทษ ที่รัก ที่ฉันทำให้คุณโกรธ"

สีหน้าของหยางหลิงรุ่ยหยุดนิ่ง อารมณ์ที่กำลังจะระเบิด ถูกระงับโดยคำพูดของเขา

ความอ่อนโยนของเขา ดูเหมือน จะไม่เกลียดขนาดนั้นแล้ว?

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะคิด แต่หลังจากคิดเป็นเวลาสองวินาที เธอก็นึกขึ้นได้ว่าชายคนนี้ก้าวร้าวแค่ไหน

เธอผลักฮั่วเทียนหลันออกไป และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า : "พอแล้ว ใครคือที่รักของคุณ? ฮั่วเทียนหลัน ฉันจะบอกคุณให้ ว่าวันนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะอดทนกับคุณ ถ้ายังมีอีกครั้ง ฉันจะให้คุณรับผิดชอบผลที่ตามมาแน่นอน! "

หลังจากที่ตงหยานส่งชิงหรงกลับบ้าน เธอก็มองหาหยางหลิงรุ่ย แต่ไม่พบเธอ

ดูชิงหรงอาบน้ำ กล่อมเธอไปที่เตียง หลังจากที่ชิงหรงหลับไปแล้ว ตงเหยียนก็ออกจากห้องไป

ที่ทางเดิน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเมื่อเธอเพิ่งเปิดถึงเบอร์โทรศัพท์ของหยางหลิงรุ่ยเพื่อโทรออก แปลก เธอก็นึกถึงถนนที่เธอเพิ่งเดินผ่านมา

ร่างที่เลือนรางนั้น ดูเหมือนหยางหลิงรุ่ยมาก?

เธอวางโทรศัพท์ลง และความคิดอื่นๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ

เดินลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอไปถึงประตู เธอก็ถามบอดี้การ์ดว่า : "เห็นคุณผู้หญิงไหม? "

บอดี้การ์ดทางซ้ายส่ายหัว บอดี้การ์ดทางขวาก็จะส่ายหัว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ และพูดว่า : "คุณนายน้อย ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้คุณผู้หญิงอยู่บนถนนสายนั้น แต่ดูเหมือนว่าเธอจะถูกใครบางคนเรียกออกไป"

ถูกคนเรียกไป?

ตงเหยียนคิดว่าไม่เห็นฮั่วเทียนหลันในงานเลี้ยง ในใจเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอะใจ

เธออื้ม พูดว่า : "เธอสองคนตามฉันมาไกลๆ ถ้าฉันเรียกให้มา พวกเธอก็รีบมา"

"เข้าใจครับ! "

ตงเหยียนเดินไปที่ถนนเพื่อตามหาเธอ ขณะที่ตะโกนชื่อหยางหลิงรุ่ย เธอก็ใช้แฟลชโทรศัพท์มือถือเป็นไฟฉายส่อง

เสียงมาก่อนแล้ว แต่แสงไฟฉายส่องตามมา

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอมองไปที่ฮั่วเทียนหลันด้วยความตื่นตระหนก และรีบพูดว่า : "คุณยังจะทำอะไรอยู่ที่นี่? จะอยู่ให้ถูกจับได้เหรอ? รีบไปเร็วสิ!"

ฮั่วเทียนหลันนิ่งมาก และกระซิบ : "ฉันอยากมองคุณเยอะๆ"

ท่าทางสงบของเขา ทำให้หยางหลิงรุ่ยโกรธทันที

ผู้ชายคนนี้ เขาจะไม่ลืมแอ๊บหล่อเหรอ? คิดว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิงอายุ 18 จริงๆ?

เธอนึกไม่ออก ว่าถ้าพี่สะใภ้ของเธอมา เห็นเธอและฮั่วเทียนหลันอยู่ในป่า ในใจจะคิดยังไง

ในตอนนั้น แม้ว่าเธอจะอธิบาย มันก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อเห็นชายตรงหน้ายังดูสงบ หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกถึงความแค้นใจ

ดวงตาของเธอแดง ชายคนนี้ กลัวว่าเขาจะพิจารณาตัวเองเท่านั้น

เขาแค่ต้องการเอาชนะชื่อเสียงของเธอ และทำให้ทุกคนคิดว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ลับๆ?

ด้วยวิธีนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจึงแน่นแฟ้น

"คุณรีบไป ไม่งั้นจะสายเกินไป! "

มีเสียงร้องสะอึกสะอื้นของหยางหลิงรุ่ยแล้ว เธอรู้ ว่าเธอและฮั่วเทียนหลันสามารถได้แค่แยกทิศทางกันเท่านั้น

มิฉะนั้นตอนนี้มีผู้คนมากมายในคฤหาสน์ตระกูลหยาง ไม่ว่าใครจะเจอ ข่าวลือก็จะแพร่กระจายออกไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ฮั่วเทียนหลันยื่นมือออกมาบีบแก้มเธอเบาๆ และยิ้ม : "อย่าตกใจ ฉันอยู่ที่นี่"

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกรำคาญ จนถึงเมื่อไหร่แล้ว เขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นนิ่ง

ผู้ชายคนนี้ เชื่อในตัวเขาก็เป็นผี!

ตงเหยียนไม่ได้ยินเสียงตอบกลับของหยางหลิงรุ่ย จึงกดโทรศัพท์

ในคืนที่เงียบงัน โทรศัพท์ของหยางหลิงรุ่ยก็ดังขึ้น

เธอตกตะลึงในทันที และตงหยานก็ได้ยินแล้ว และเดินไปยังสถานที่ที่โทรศัพท์ดังขึ้น

"หลิงรุ่ย เธออยู่ที่นี่ไหม? "

หยางหลิงรุ่ยตื่นตระหนก ถือโทรศัพท์อย่างทำอะไรไม่ถูก

แต่ในขณะนี้ ฮั่วเทียนหลันก็โน้มตัวไปจับแก้มของหยางหลิงรุ่ย และจูบอย่างดุเดือด

สามวินาทีต่อมา เขาก็ปล่อย

"คุณผู้หญิงหยาง คุณต้องจำไว้ ครั้งนี้ฉันช่วยคุณ"

พูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็หายไปในความมืดทันที

เมื่อมองไปยังทิศทางที่เขากำลังจะออกไป หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะกังวล และอยากจะตะโกนเตือนเขา แต่ตงเหยียนก็มาถึงแล้ว

"หลิงรุ่ย ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์? " ตงเหยียนเดินไปที่ด้านข้างของหยางหลิงรุ่ย มองไปที่เธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า และในเวลาเดียวกันก็มองไปทางนั้นด้วย

สถานที่เดียวที่ไฟฉายส่อง คือหญ้าและน้ำในทะเลสาบ

"ไม่มีอะไรคะ พี่สะใภ้ ฉันแค่อยู่ที่นี่เงียบๆ คืนนี้แสงจันทร์สวยมาก"

หยางหลิงรุ่ยจัดเสื้อผ้าของเธออย่างใจเย็น และพูดด้วยรอยยิ้ม

ตงเหยียนตอบอืม และไม่ได้พูดต่อในหัวข้อนี้

ตอนพาหยางหลิงรุ่ยกลับ เธอก็เห็นรอยเท้าบนพื้นหญ้า

ใหญ่และเล็กสลับ เล็กน่าจะเป็นของหยางหลิงรุ่ย แต่ใหญ่ล่ะ?

เธอไม่สามารถบอกได้ว่าในใจเธอเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว ว่ามีบางสิ่ง ที่หยุดกั้นไม่ได้

งานเลี้ยงยังไม่จบ ตงเหยียนไม่อยากกลับไปแล้ว