ตอนที่ 418 ได้โปรดอย่าเรียกฉันว่าคุณนายน้อย

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยพูดจบ เธอก็ลุกจากเตียงและออกไป

แต่ฮั่วเทียนหลัน มีวิธีที่จะรั้งเธอไว้เสมอ

"ผู้อำนวยการหลิวและภรรยาของเขาไม่ได้อยู่เบื้องหลังสั่งการจริงๆ "

ฮั่วเทียนหลันรู้แน่ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการรู้อะไร ดังนั้นเพียงแค่ประโยคเดียว ก็สำเร็จทำให้หยางหลิงรุ่ยก็หันหลังกลับ

"หมายความว่ายังไง? " หยางหลิงรุ่ยสั่นสะเทือนในหัวใจของเธออย่างอธิบายไม่ได้ เธอรู้สึกว่าเบื้องหลังประธานหลิวดูเหมือนจะมีตาข่ายขนาดใหญ่ที่เธอไม่สามารถมองผ่านได้

"คุณหยางฉลาดขนาดนี้ ยังต้องการให้ผมเตือนคุณเหรอ? " ฮั่วเทียนหลันพูดอย่างแผ่วเบา แม้ว่ามุมตาของเขาจะยิ้ม แต่รอยยิ้มก็ไม่ถึงใต้ของดวงตาของเขา

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูดอะไร แน่นอนว่าเธอเข้าใจสิ่งที่ฮั่วเทียนหลันพูด

อาจารย์ใหญ่หลิวไม่ได้อยู่เบื้องหลัง แต่อาจารย์ใหญ่หลิวมีส่วนร่วม

นั่นหมายความว่าเบื้องหลังอาจารย์ใหญ่หลิว ยังคงมีบุคคลลึกลับซ่อนอยู่

เกี่ยวกับตัวตนของบุคคลลึกลับคนนี้ ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูด นั้นหมายความว่าเป็นไปได้มากที่ฮั่วเทียนหลันจะไม่แน่ใจ

หยางหลิงรุ่ยคิดในใจอย่างรวดเร็ว แต่เธอมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ขาดหายไป ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถเข้าใจประเด็นสำคัญได้

เมื่อเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยดูเหมือนจะตกอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง ฮั่วเทียนหลันจึงกล่าวว่า : "โอเค ไม่ต้องคิดแล้ว ผมจะบอกคุณ"

หยางหลิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นอย่างดุเดือด และแทบจะติดกับใบหน้าฮั่วเทียนหลันที่เพิ่งจะเข้ามาใกล้เมื่อกี้

เมื่อเห็นชายคนนี้ ไม่รู้ว่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ความระแวดระวังก็ปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของหยางหลิงรุ่ย จากนั้นก็ถอยห่างจากฮั่วเทียนหลัน

ผู้ชายคนนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขานั่งเมื่อไหร่ และเขาก็ยังอยู่ใกล้เธอมาก

แน่นอนว่า ต้อง 24 ชั่วโมง ในการระวังผู้ชายคนนี้

เมื่อกี้ หยางหลิงรุ่ยแค่สติหลุดเท่านั้น

"คุณพูด" หยางหลิงรุ่ยดูเหมือนผู้ฟังที่ซื่อสัตย์

"คนที่ยุยงให้ผู้อำนวยการหลิวและภรรยา มอบเงินให้พวกเขาหนึ่งล้านหยวน จากนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะควักเงินออกมา ดังนั้นพวกเขาจึงหยิบออกมาเพียงครึ่งเดียว และซื้อนักพนัน ซึ่งเป็นคนที่ขับรถชนคุณคนนั้น......"

"คุณรู้ได้อย่างไร? " หยางหลิงรุ่ยถามโดยไม่รู้ตัว

ต่อมาเธอก็เสียใจ ตัวเองโง่เหรอ? เนื่องจากฮั่วเทียนหลันบอกแล้วว่าใครคือฆาตกร เขาก็ต้องมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วแน่นอน

"เพราะว่า อันนี้......"

พูดจบ ฮั่วเทียนหลันหยิบโทรศัพท์มา

หยางหลิงรุ่ยชะโงกหน้าไปมองดู จากนั้นก็พบว่า มีรูปภาพทางข้อความในโทรศัพท์ ในนั้นมีสองเบอร์ปรากฏอยู่

เบอร์หนึ่งคือผู้รับ และอีกเบอร์คือผู้ส่ง

หมายเลขของผู้ส่ง เป็นโทรศัพท์พื้นฐาน

เนื้อหาของข้อความสั้นๆ เป็นข้อมูลการถ่ายโอนข้อมูลที่ฮั่วเทียนหลันกล่าว

รู้ไหมว่า ผู้อำนวยการหลิวและภรรยาว่างงาน ดังนั้นจะไม่มีการโยกย้ายครั้งใหญ่

"เบอร์โทรศัพท์ด้านบน สามารถตรวจสอบได้ไหม? " หยางหลิงรุ่ยถาม

ล็อคที่อยู่ตามโทรศัพท์ แล้วให้ตำรวจจับ?

เธอคิดดีมาก ถึงอย่างไรทุกกรณีส่วนใหญ่ จะเกิดขึ้นเช่นนี้

แต่เธอประเมินฮั่วเทียนหลันต่ำเกินไป และยังประเมินค่าความเคารพกฎหมายของฮั่วเทียนหลัน

"ไม่ต้อง ตรวจสอบออกมาแล้ว" ฮั่วเทียนหลันตอบอย่างเย็นชา

"อะไรนะ? คือใคร? " หยางหลิงรุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

ฮั่วเทียนหลันอ้าปาก แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่ตอบตรงๆ

"เรื่องนี้ ผมจะช่วยคุณจัดการ คุณหยาง ต่อไปจะไม่มีอะไรโจมตีคุณเกิดขึ้นได้อีก"

จริงๆฮั่วเทียนหลันรู้ว่าเบอร์นี้คือใคร แต่ว่า ไม่ใช่การสอบสวน คดีนี้ ได้รับการแก้ไขโดยบังเอิญอย่างแท้จรเง

เนื่องจากเบอร์นี้ ฮั่วเทียนหลันรู้ และเคยรับสาย

การโทรข้ามชาติ อาจมาจากประเทศอื่นที่ไม่ใช่เมือง S มีแนวโน้มว่าจะออกจากเอเชีย ยุโรปแอฟริกาและอเมริกาก็เป็นไปได้......

แต่ฮั่วเทียนหลันมีความจำที่ดี ที่เขาไม่มีวันลืม

เขาจำเบอร์นี้ได้ชัดเจนมาก เขาเห็นเบอร์นี้ตอนที่ auch โทรมาหาเขา

Auch อยู่ต่างประเทศ เบอร์โทรศัพท์จะสั้นลงโดยอัตโนมัติ โดยการเพิ่มซอฟต์แวร์

การตรวจจับด้วยเทคโนโลยีชั้นสูงแบบนี้ต่ำมาก เนื่องจากมีหลุมแตกจำนวนนับไม่ถ้วน

แต่ก่อนหน้านี้ Auch เคยใช้เบอร์นี้ เพื่อปลอมเป็นคนแปลกหน้า โทรหาฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันจำหมายเลขนี้ เพียงแค่มองไปที่มัน ก็รู้เจ้าของหมายเลขนี้

เขาไม่อยากบอกว่าใครคือฆาตกร เขาไม่ได้เข้าข้าง auch และเรื่องนี้ ถ้าหยางหลิงรุ่ยพบกับ Auch เขากังวลมากว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย

คำพูดของฮั่วเทียนหลันเป็นเรื่องยุ่งยาก หยางหลิงรุ่ยไม่พอใจทันที

เดิมทีฆาตกรคนนี้ต้องการฆ่าหยางหลิงรุ่ย แต่ก็น่าเสียดายที่เขาทำไม่สำเร็จ

แต่มันเกือบจะ ทำร้ายฮั่วเทียนหลัน

สิ่งนี้ทำให้เธอเกลียดผู้กระทำความผิด มากกว่าการชนตัวหยางหลิงรุ่ยเองอีก

หยางหลิงรุ่ยยืนยันที่จะถาม แต่ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะตัดสินใจ ไม่ว่าหยางหลิงรุ่ยจะถามอย่างไร เขาก็ปฏิเสธที่จะพูด

ไม่มีหนทาง หยางหลิงรุ่ยพูดได้แค่ว่า : "เนื่องจากคุณฮั่สไม่อยากพูด ฉันก็จะไม่รบกวน! "

พูดจบ เธอดึงผ้าห่มขึ้นมา และเตรียมห่มตัวฮั่วเทียนหลัน

เธอยังสามารถทำความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ก่อนจากไป

แต่เมื่อเธอสัมผัสร่างกายของฮั่วเทียนหลันในขณะที่ดึงผ้าห่ม ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้บนใบหน้าของเขา และพูดว่า "คุณหยาง คุยกันไม่ถูกคอก็จะไปเหรอ? "

คำพูดของฮั่วเทียนหลันนั้น เหมือนกับการระเบิดความจริง

หยางหลิงรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย และโยนผ้าห่มไปที่ฮั่วเทียนหลัน

ผู้ชายคนนี้ไม่อยากพูด เธอก็ไม่ถาม

เธอไม่อยากอยู่กับเขาต่อไปให้เสียเวลาที่นี่ ทุกคนควรลดขั้นตอนตัวเองลง

แต่ตอนนี้ เขาเจาะขั้นบันไดของตัวเองอีกครั้ง

"คุณฮั่ว......"

"อื้ม" ฮั่วเทียนหลันดึงผ้าห่มด้วยมือของเขา เพื่อให้ผ้าห่มครอบคลุมมากขึ้น ในขณะเดียวกันก็ดึงปลายอีกด้านหนึ่ง ห่มไปที่หยางหลิงรุ่ย

ผ้าห่มผืนใหญ่มาก ผ้าห่มสองคนยาวถึงสองเมตร

และฮั่วเทียนหลัน ห่มเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว