ตอนที่ 419 แปลกหน้าที่คุ้นเคย

สีหน้าของป้า Ding หยุดนิ่ง แม้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะนิ่มนวลอยู่ แต่ความหมายของความแปลกแยกในประโยคนั้น ไม่สามารถปกปิดได้

เธอไม่ต้องการที่จะยอมแพ้แบบนี้ เธอจึงพูดอ้อมๆ ว่า : "คุณนายน้อย คือแบบนี้......"

ป้า Ding เมื่อกี้ฉันบอกแล้ว โปรดดูแลความรู้สึกของฉันหน่อยค่ะ ได้ไหมคะ? " หยางหลิงรุ่ยกล่าวเบา ๆ

คราวนี้ สีหน้าของเธอดูจริงจังขึ้นมาก

ป้า Ding มองลึกไปที่หยางหลิงรุ่ย แล้วพยักหน้า

"โอเค คุณหยาง"

เดิมเธอต้องการเกลี้ยกล่อม ครั้งนี้ก็กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อ

เนื่องจากคนได้ตัดสินใจไปแล้ว จึงเป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนแปลง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งป้า Ding รู้จักชาติปางก่อนอันหรันของหยางหลิงรุ่ย และนิสัยของทั้งสอง ดูเหมือนจะเหมือนกันทุกอย่าง

การตัดสินใจของเธอ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนแปลงเพราะคำพูดของคนอื่น

"ขอบคุณป้า Ding ที่เข้าใจค่ะ " หยางหลิงรุ่ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง

แม้ว่าเธอจะมองออก สีหน้าของป้า Ding ก็ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย กล่าวอีกนัยหนึ่ง ใบหน้าของเธอตอนนี้ แสดงถึงความเศร้า

แต่หยางหลิงรุ่ยไม่มีหนทาง เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้

ไม่อย่างนั้น ปล่อยให้ป้า Ding เรียกแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

เมื่อเวลาผ่านไป หยางหลิงรุ่ยก็กลัวว่าเธอจะยืนหยัดไม่ลดละ และคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายน้อยของครอบครัวฮั่ว

รู้ไหมว่า ความประทับใจบางอย่าง เปลี่ยนแปลงได้ยากมาก เมื่อได้รับการปลูกฝังแล้ว

ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ไม่พูดคุยกันช่วงเวลาหนึ่ง

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกอายเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ลุกขึ้นและเตรียมตัวที่จะออกไป

แต่ก่อนที่เธอจะขยับ ป้า Ding ดูเหมือนจะพบแผนของหยางหลิงรุ่ย

"คุณหยาง รอสักครู่ค่ะ " ป้า Ding พูด และรีบไปที่ห้องชั้นหนึ่งใกล้บันได

หยางหลิงรุ่ยตัวแข็งไปครู่หนึ่ง สงสัยว่าป้า Ding จะทำอะไร แต่ป้า Ding เป็นผู้ใหญ่ที่เธอเต็มใจจะเข้าใกล้ เธอจึงกลับมานั่งอีกครั้ง

ป้า Ding เข้าไปในห้องเป็นเวลานานแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ออกมา : "คุณหยาง มาที่นี่เร็ว จะให้คุณดูอะไรดีๆ! "

"โอเคค่ะ " หยางหลิงรุ่ยลุกขึ้น และเดินไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในใจของเธอ

ป้า Ding เรียกเธอว่าคุณหยางค่อนข้างไม่คุ้นเคย จริงๆในใจเธอก็รู้สึกไม่ดี

เพราะเธอบอกป้า Ding ก่อนหน้านี้ ว่าเรียกเธอว่าหลิงรุ่ยได้ แต่ป้า Ding ไม่ได้เรียก เห็นได้ชัดว่า เพราะสิ่งที่หยางหลิงรุ่ยพูดเมื่อกี้ มันมีความรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแล้ว

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยเข้ามาในห้อง เธอก็ประหลาดใจ เมื่อพบว่าเฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้ เกี่ยวข้องกับการออกแบบงานศิลปะทั้งหมด

ที่แขวนบนผนัง เป็นรูปภาพ มีภาพร่างสเก๊ตช์ ภาพวิธีฝึกวาดภาพ และภาพบุคคล

เมื่อพิจารณาจากทักษะตอนนี้ของหยางหลิงรุ่ย ต้องชื่นชมพวกเขา คนที่วาดภาพเหล่านี้ ต้องมีพื้นฐานที่มั่นคงในทักษะการวาดภาพ

เธอมองดูทีละภาพ มีภาพวาดแขวนอยู่ในห้องไม่มาก มีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กหลายสิบภาพ ดูเหมือนว่าเป็นเพราะพื้นที่จำกัด จึงมีภาพวาดสองภาพติดอยู่ด้านบน

อย่างไรก็ตามภาพวาดสองภาพนี้ก็ดีมากเช่นกัน ภาพหนึ่งเป็นภาพภูเขา และอีกภาพคือหอไอเฟล

แม้ว่าจะอยู่ด้านบนของศีรษะ แต่ก็ยังดูเป็นธรรมชาติ

ในห้อง ยังมีไม้แขวนเสื้อสองสามอัน

ไม้แขวนทุกอัน มีเสื้อผ้าไม่กี่ตัว

ในช่วงเริ่มต้นของเสื้อผ้า จะเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าทักษะบางอย่างไม่ชำนาญ

แต่ต่อมา การออกแบบก็ยิ่งดีขึ้น

แม้กระทั่งไม่กี่ชิ้นสุดท้าย แม้แต่หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกอัศจรรย์เป็นพิเศษ

จากความสำเร็จของเธอในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา กล่าวได้ว่าเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญในการออกแบบ

สามารถทำให้เธอรู้สึกถึงสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ใครๆ ก็จินตนาการได้ว่าทักษะของเธอลึกซึ้งแค่ไหน

หยางหลิงรุ่ยถือชุดสุดท้าย ดูสวยงามตั้งแต่เริ่มต้น และจากนั้นดวงตาของเธอก็สับสนเล็กน้อย

เพราะเธอรู้สึกว่า ชุดนี้คุ้นตาอย่างไม่คาดคิด

"ป้า Ding ใครทำเสื้อผ้าและภาพวาดเหล่านี้เหรอ? " เพราะเธอกำลังคิดเรื่องต่างๆในใจ หยางหลิงรุ่ยจึงถามโดยไม่รู้ตัว

ความคิดถึงฉายไปทั่วใบหน้าของป้า Ding เธอพูดเบาๆว่า : "คุณหยางไม่รู้เหรอ? "

เธอควรรู้เหรอ?

หยางหลิงรุ่ยตะลึง เมื่อป้า Ding ถาม

จากนั้น เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า เธอควรจะรู้จริงๆ

เพราะที่นี่คือบ้านของฮั่วเทียนหลัน คนที่รู้งานศิลปะที่บ้านของฮั่วเทียนหลัน ถูกเขาเก็บและพาไปที่เมือง S กลัวว่าจะมีเพียงตัวเองเมื่อก่อน

ไม่น่าแปลกใจ ที่เธอพบว่าชุดนี้คุ้นมาก

หยางหลิงรุ่ยจำขึ้นได้ในทันใด เพราะชุดแรกที่เธอเดบิวต์นั้น เป็นสไตล์เดียวกับชุดนี้ ยกเว้นว่าเธอเลือกสีสดใส และตอนแรกที่เธอทำนั้นเป็นโทนสีเข้ม

ดูเหมือนว่า จะแสดงถึงสองอารมณ์

หยางหลิงรุ่ยก่อนความจำเสื่อม ความเจ็บปวดจากชีวิตอาจกล่าวได้ว่ามืดมน

แต่หลังจากความจำเสื่อม เธอก็ใช้ชีวิตแบบอื่น

ในตระกูลฮั่ว แม้ว่าคุณนายฮั่ว ป้า Ding และคนอื่น ๆ จะปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี แต่ฮั่วเทียนหลันก็ไม่ได้ทะนุถนอมเธอ