ตอนที่ 418
ตอนที่ 420 มือของคุณ ไม่ได้เจ็บ
October 22, 2026
ป้า Ding พูดเบาๆ เตือนความสงสัย
ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงระเรื่อ ป้า Ding พูดเช่นนี้ ซึ่งแน่นอนว่าป้า Ding ได้เห็นการโทรมาของฮั่วเทียนหลันแล้ว
"อื้ม ถ้าอย่างนั้น ฉันขึ้นไปดูก่อน? " หยางหลิงรุ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ
เธออยากได้ยินอะไรบางอย่างจากป้า Ding ถ้าชอบอยู่ที่นี่สักพักก็อยู่สักพักเถอะ!
แต่หยางหลิงรุ่ยโชคชะตาต้องผิดหวัง เพราะป้า Ding พยักหน้าอย่างแน่วแน่ และกล่าวว่า : "ขึ้นไปเถอะ! ฉันจะไปเตรียมอาหารเย็นตอนกลางคืนคุณหยางก็ไม่ต้องออกไปแล้ว"
หยางหลิงรุ่ยวางแผนที่จะพูดอะไรบางอย่างที่เกรงใจ แต่หันกลับมาและเห็นสัมผัสของความคาดหวังจากสายตาของป้า Ding
หลังจากลังเล เธอก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ
วันนี้เธอทำร้ายความรู้สึกของป้า Ding มาแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าเธอทำแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง เธอเองก็รู้สึกไร้ยางอาย
หยางหลิงรุ่ยเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อเขาเปิดประตูห้องนอน เขาก็ได้ยินเสียงโครมคราม จากนั้นก็เห็นว่าที่นอนสั่นอย่างเห็นได้ชัด ฮั่วเทียนหลันนอนอยู่บนฟูกแล้ว
ส่วนเมื่อกี้ฮั่วเทียนหลันกำลังทำอะไร หยางหลิงรุ่ยยังไม่ชัดเจน แต่สิ่งหนึ่งที่หยางหลิงรุ่ยมั่นใจ
นั่นคือเมื่อกี้ฮั่วเทียนหลัน แน่นอนว่ากำลังนอนอยู่อย่างไม่ขัดขืน
ผู้ชายคนนี้ จะอยู่เฉยๆไม่ได้จริงๆ!
"คุณฮั่ว คุณตื่นแล้ว? " หยางหลิงรุ่ยเอ่ยปากถาม
"อื้ม? " ฮั่วเทียนหลันเอียงศีรษะและมองไปที่หยางหลิงรุ่ย
ความรู้สึกเจ็บขาแบบนี้ ไม่ดีจริงๆ หากเป็นอาการบาดเจ็บที่แขนหรือตำแหน่งที่เพราะกิจกรรมไม่สามารถดึงได้ ฮั่วเทียนหลันจะไม่สนใจ
แต่ตอนนี้ขาได้รับบาดเจ็บ นั่นหมายความว่าฮั่วเทียนหลันไม่สามารถเคลื่อนไหวที่สำคัญได้หลายอย่าง
ไม่อย่างนั้น ไม่เพียงแต่เขาจะต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาก็ต้องเดือดร้อนเช่นกัน
"คุณหยาง คุณคิดว่าท่าทางแบบนี้ฉันเหมือนหลับแล้วไหม? "
คำพูดของฮั่วเทียนหลัน หยางหลิงรุ่ยไม่คาดคิด แต่ก็คาดหวังเช่นกัน
เพราะผู้ชายคนนี้ ตามความเข้าใจของหยางหลิงรุ่ย ไม่เคยรู้สึกถึงคำพูดดีๆของคนอื่น
"มีอะไรให้ฉันช่วยไหม? " หยางหลิงรุ่ยที่ขี้เกียจเกินไปที่จะต่อสู้เพื่อผลกำไรกับฮั่วเทียนหลัน เพียงแค่เปลี่ยนหัวข้อไป
"มีจริงๆ " ฮั่วเทียนหลันพูดอย่างไม่เข้าใจ : "ฉันกระหายน้ำ รบกวนคุณหยางเทน้ำให้ฉันสักแก้วได้ไหม! "
ไม่รู้ทำไม หยางหลิงรุ่ยมักจะรู้สึกว่าคำพูดของฮั่วเทียนหลัน ค่อนข้างแปลก
ไม่ใช่น้ำเสียงของคำพูดของเขา แต่ตอนนี้ที่เธอทำอยู่ ราวกับว่าเธอกำลังปรนนิบัติฮั่วเทียนหลัน
หนึ่งเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา และสองไม่ใช่คนรับใช้ของเขา เรื่องเทน้ำ ดูเหมือนว่าเธอไม่จำเป็นต้องทำ!
แต่เมื่อเธอจ้องมองไปที่ตักของฮั่วเทียนหลัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ถึงอย่างไร นั่นคือเหตุผลว่ารอยแผลเป็นของชายคนนี้ มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเอง!
หยางหลิงรุ่ยเดินไปรินน้ำหนึ่งแก้ว และเธอก็นำมันมา หลังจากที่เธอตั้งใจเป่าใต้เครื่องปรับอากาศ
อย่างไรก็ตามหลังจากเป่าใต้เครื่องปรับอากาศเป็นเวลานาน เธอรู้สึกเจ็บที่ไหล่ มือของเธอก็เย็นเกินไปเล็กน้อย
ไม่ใช่ เพราะนี้ไม่สบายใช่ไหม?
หยางหลิงรุ่ยรู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะเธอเข้าใจความเจ็บปวดของฤดูร้อนที่หนาวเหน็บ
ไม่อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นความเจ็บปวด แต่ก็แทบจะไม่ต่าง
จริงๆเลย ทรมานจริงๆเลย
เมื่อมองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ หยางหลิงรุ่ยก็บ่นในใจ
เวลานี้ เหมือนจะทำให้ลุกขึ้นนั่งได้? แล้วให้เขาดื่มน้ำ?
แต่แบบนี้ จะโดนบาดแผลของชายคนนี้หรือไม่?
สมองของหยางหลิงรุ่ย มีความยืดหยุ่นมาก
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเธอเผชิญหน้ากับฮั่วเทียนหลันแล้ว ก็มีความไม่ค่อยดี
ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลิงรุ่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างโง่เขลา เขารู้จักผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างดี หยางหลิงรุ่ยจะต้องตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง
เขาเหลือบมองหมอนข้างๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ
ผู้หญิงคนนี้ ในช่วงสองปีที่ผ่านมาในตระกูลหยางใช้ชีวิตแบบไหน IQ ของเธอลดลงมากขนาดนี้แล้วเหรอ?
"คุณหยาง" ฮั่วเทียนหลันเอ่ย
"อื้ม? "
หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฮั่วเทียนหลันด้วยความประหลาดใจ เพียงแต่รู้ว่าหน้าที่ของเธอคือการป้อนน้ำฮั่วเทียนหลัน
ไม่ใช่ ไม่ใช่ ให้ฮั่วเทียนหลันดื่มน้ำเอง
หยางหลิงรุ่ยรีบแก้ไขความคิดในใจของเธอในตอนนี้
"คุณสามารถใช้หมอน เพื่อยกตัวฉัน หรือจะประคองฉัน แล้วพิงเตียงก็ได้ " ฮั่วเทียนหลันเตือนอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าเขากำลังถามหยางหลิงรุ่ย
แต่ในความเป็นจริง เขากำลังปลุกสมองที่ค่อนข้างทึบของหยางหลิงรุ่ย
ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงระเรื่อ เธอพูดเบาๆ : "ฉัน ฉันรู้......"
จากนั้น หยางหลิงรุ่ยก็พยุงฮั่วเทียนหลัน ย้ายไปข้างเตียง และวางหมอนไว้ข้างใต้เพื่อที่เขาจะได้ลุกขึ้น
จากนั้น เธอก็นำน้ำบนโต๊ะข้างเตียงที่อุณหภูมิกำลังพอดี น้ำเย็นๆ ส่งให้ฮั่วเทียนหลัน
"ดื่มเถอะ! "
ฮั่วเทียนหลันมองดู แต่ไม่ได้รับทันที
"ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันเป็นคนป่วยนะ? "