ตอนที่ 42 บรรดาคนที่ผ่านเข้ามา

หยาบจื่อหยิมสวมชุดสูทแบบกำหนดเองของ Scabal และ Vacheron Constantin ของเขาก็เปล่งประกาย ทุกคนก็บอกว่าเขาทำได้ดีมาหลายปีแล้ว

และอันรันล่ะ?

เมื่อเธอเป็นคนเดียวดายที่สุด ทำอะไรไม่ถูกที่สุด เศร้าที่สุด ไม่มีใครไปด้วยมีเพียงเธอและอันเฮาเท่านั้นที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน

ความรักที่เป็นความลับในตอนนั้นอาจเป็นเพียงเกมสำหรับเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง

อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่หลีกทาง แต่มองไปที่อันรันด้วยสายตาที่รักใคร่

อันรันโค้งมุมปากและกล่าว : "คุณผู้ชาย ขอทางหน่อยได้ไหมคะ? "

หยางจื่อหยิมมองไปที่อันรัน หลายปีมาแล้วเขาก็ไม่เคยลืมอันรัน

ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องแปลกในปีนั้น สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อกลับไปจีนคือการสอบถามเกี่ยวกับอันรัน

แต่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าอันรันจะได้แต่งงานกับคนที่สองของตระกูลฮัวในฐานะภรรยาของเขา

ในใจของหยางจื่อหยิม อันรันควรรักตัวเองอย่างสุดซึ้ง เธอไม่สามารถทรยศต่อความรู้สึกระหว่างพวกเขาได้

ดังนั้น ฮัวเทียนหลันซึ่งเป็นสมาชิกอันดับสองของตระกูลฮัว ต้องบังคับให้อันรันแต่งงานกับเขา

เขาตั้งใจมากในใจ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า : "รันรัน ฉันไม่ได้เจอเธอมาหลายปีแล้ว ฉันคิดถึงเธอมาก"

อันรันมีความรู้สึกที่หลากหลายในใจของเธอ แต่อย่างที่หยางจื่อหยิมคิด เธอมีความรู้สึกในอดีตที่ค้างอยู่ในใจ

เธอก้าวถอยหลังไปสองก้าว และกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า : "คุณผู้ชายคนนี้ ตอนนี้ฉันคือคุณนายฮัว โปรดอย่าพูดอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ"

หยางจื่อหยิมตกใจและยืดตัวตรงอันรัน เอื้อมมือไปแตะไหล่อันรันและพูดว่า : "รันรัน ฮัวเทียนหลันบังคับให้เธอแต่งงานกับเขาใช่ไหม? เธอบอกฉัน ฉันจะไปออกหน้าให้เธอ! "

ออกหน้า? อันรันมองไปที่หยางจื่อหยิมอย่างว่างเปล่า แต่เธอหัวเราะในใจ

ถ้าไป๋รอฮันไม่ได้บอกเธอว่าหยางจื่อหยิมได้หมั้นกับหลี่รอซี เธออาจจะทำให้คำพูดเจ้าเล่ห์ของหยางจื่อหยิมโน้มน้าวจริงๆ

"คุณผู้ชาย ถ้าคุณยังไม่ให้ทางฉันอีก ฉันตะโกนเรียกคนอย่าโทษฉันนะ" น้ำเสียงของอันรันดูไม่อดทน ชายคนนี้ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว และเขาโกหกเธอทันทีที่พบกัน ซึ่งทำให้เธอสิ่งดีๆที่ประทับใจในเขาเหลืออยู่ หายไปในทันใด

หยางจื่อหยิมยังคงพูด แต่เสียงของรองเท้าส้นสูงดังมาจากด้านหลังของเขาและจากนั้นก็มีเสียง : "จื่อหยิม คุณมาทำอะไรที่นี่? งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น พวกเรารีบไปเร็วๆ"

คนที่นี่คือหลี่รอซี เธอมองไปที่อันรันอย่างอยากรู้อยากเห็นโดยไม่รู้ตัวตนของอันรัน

จับมือของหยางจื่อหยิมและลากเขาออกไป

การจ้องมองครั้งสุดท้ายของหยางจื่อหยิมอยู่ที่อันรัน ทำให้เธอเข้าใจว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

อันรันไม่รู้ว่าเธอออกมาจากห้องน้ำได้อย่างไร แต่เธอรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เธอรู้ว่าเธอไม่ได้รักหยางจื่อหยิมอีกต่อไป แต่หลังจากนั้นความรักที่ไร้เดียงสาที่เกิดขึ้นระหว่างเพื่อน เพียงแค่จับมือกอดกันจะรู้สึกอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต ไม่ได้ลบไปจากก้นบึ้งของหัวใจฉันง่ายๆ

เธอนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่มุมห้อง และจมดิ่งลงไปในนั้น

บางสิ่งจะผ่านไป หลังจากที่ผ่านมันไปแล้ว เมื่อกลับมาสิ่งเหล่านั้นล้วนแตกต่างกัน

อันรันนึกออกแล้ว เอื้อมมือไปหยิบน้ำผลไม้บนโต๊ะ แต่เห็นคนที่ยืนข้างๆมองมาที่เขาอย่างไม่ลดละ

ทุกคนมีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เมื่ออันรันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้เขาก็รู้แล้วว่าฮัวเทียนหลันยืนอยู่ข้างๆเขา