ตอนที่ 439 เพื่อน

ในคำพูดของตงเหยียน การกล่าวหานั้นไม่ได้รุนแรงมากนัก เห็นได้ชัดว่าไว้หน้าให้หยางหลิงรุ่ย

แต่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ใบหน้าของเธอดูจริงจัง หยางหลิงรุ่ยรู้ว่าเธอต้องการคุยกับตัวเองจริงๆ

"ขอโทษค่ะ พี่สะใภ้ ช่วงนี้ฉันลากพี่ลงมาเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาเป็นปกติ" หยางหลิงรุ่ยรายงานด้วยเสียงเบา

ถึงอย่างไรมันก็เป็นความผิดของเธอ ทุกครั้งที่กลับมาช้าขนาดนี้

นอกจากนี้ เธอยังเข้าใจว่า ทำไมตงเหยียนจึงตำหนิเธอ

ในที่สุดตระกูลหยางและตระกูลฮัว ก็เป็นอุปสรรค์หนึ่ง ซึ่งเป็นอุปสรรค์ที่มีแนวโน้มที่จะพังทลาย หากพวกเขาไม่ก้าวผ่าน

ดูเหมือนว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ได้โต้แย้งหรืออธิบาย

ความโกรธในใจของตงเหยียนแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าที่อ่อนน้อมถ่อมตนของหยางหลิงรุ่ย เธอไม่สามารถพูดถึงความโหดร้ายได้

เธอรู้ ว่าหัวใจของหยางหลิงรุ่ย กลัวว่าจะสับสนมาก

"เธอ โธ่......"

ตงเหยียนถอนหายใจ ซึ่งทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกอึดอัด

"พี่สะใภ้ ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ถ้ามีอะไรค่อยคุยกันวันอื่น โอเคไหม? "

หยางหลิงรุ่ยดึงสติด้วยความแข็งแกร่ง และเกลี้ยกล่อมให้ตงเหยียนไปพักผ่อนโดยเร็ว

ตงเหยียนลุกขึ้น เดินออกไป หยางหลิงรุ่ยก็รีบเดินตามไป

แต่เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ ตงเหยียนไม่ได้ไป

เธอเพิ่งเดินออกไป นอกหน้าต่างฝรั่งเศส เปิดผ้าม่านหนาๆ และมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสี่สิบห้าองศาโดยไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

หยางหลิงรุ่ยยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองยืนกรานสักพัก หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะหาว และถามว่า : "พี่สะใภ้ มองอะไรอยู่? "

"มองพระจันทร์"

ตงเหยียนไม่ได้หันศีรษะ แต่น้ำเสียงของเธอชัดเจนในน้ำเสียงที่ไม่สามารถบอกได้

สีหน้าของหยางหลิงรุ่ยหยุดนิ่ง และก็ส่งเสียงอ้อ

เธอฟังออกแล้วว่าตงเหยียนยังคงไม่พอใจ ดังนั้นเธอจึงหยุดพูด

ความรู้สึกโกรธและไม่มีที่จะระบาย ทำให้ตงเหยียนรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

ในที่สุด หลังจากที่คนสองคนยืนอยู่เช่นนี้สองนาที ตงเหยียนก็พูด

"หลิงรุ่ย วันนี้พวกเรา พูดกันดีๆเถอะ! "

"โอเค อื้ม? " หยางหลิงรุ่ยเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วเธอก็ตอบสนอง พี่สะใภ้พูดหมายความว่าอย่างไร? "

หรือว่าที่เธอรู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้ เป็นเพียงตบตาเธอ?

หยางหลิงรุ่ยกำลังจะตำหนิคำสองสามคำในใจของเธอ แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งสัญญากับตงเหยียน

ไม่ใช่แค่ว่าทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แต่ยังขัดขืนอย่างตรงไปตรงมา

ใบหน้าของเธออดไม่ได้ที่จะแดง

ดวงตาของตงเหยียนตกลงไปที่หยางหลิงรุ่ย เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอโดยธรรมชาติ

"วันนี้ทำไมเธอถึงไปที่นั่น? "

ตงเหยียนพูดเบาๆ

"วันนี้ฉันไปโรงเรียนเพื่อไปรับชิงหรง แต่สุดท้ายไปเจอลั่นลานโดยบังเอิญ ไม่มีใครมารับลั่นลาน ดังนั้นฉันจึงไปส่งเธอกลับ......"

ยิ่งหยางหลิงรุ่ยพูดเสียงของเธอก็ยิ่งลดลง เพราะเธอพูดด้วยตัวเอง เธอรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อถือ

สถานะของลั่นลาน ยังไม่มีคนรับส่ง?

ถ้าพูดอย่างนี้ คงไม่มีใครเชื่อ แม้ว่าความจริงจะเป็นเช่นนั้น หลักจากโจวหยวนเห็นเธอปรากฏตัว ก็วิ่งหนีไป

ตอนนั้นหยางหลิงรุ่ยยังไม่ตอบสนอง ตอนนี้อยากมา

โจวหยวนนี้เห็นได้ชัดว่าจะออกไป เพื่อให้หยางหลิงรุ่ยได้อยู่กับลั่นลานสักพัก

ยังไงก็ตาม เธอต้องส่งลั่นลานกลับบ้าน แล้วติดต่อฮั่วเทียนหลันอีก

นี่อาจจะเป็น ความผิดพลาดที่จะกลายเป็นความเกลียดชังชั่วนิรันดร์จริงๆ!

"ฮั่วเทียนหลัน แม้แต่ลูกสาวตัวเองก็ยังไม่ไปรับ? "

คำพูดของตงเหยียน ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ

กลัวอะไรจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ หรือว่าเธอต้องบอกตงเหยียน ว่าตระกูลฮัวสักคนก็ไม่ได้เจอ

ไม่ต้องบอกว่าเธอไม่เชื่อประโยคนี้ ถ้าเธอไม่เข้าใจความจริง เธอจะไม่เชื่อ

"อื้ม" หยางหลิงรุ่ยกล่าวเบาๆ

"ตอนนี้แม้แต่ฉันก็โกหกแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงของตงเหยียน มีร่องรอยของความโกรธ

เธอไม่คาดคิด ว่าหยางหลิงรุ่ยจะโกหกตัวเอง

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในตระกูลหยางระหว่างเธอกับเธอ

"พี่สะใภ้ ฉันไม่ได้โกหกคุณจริงๆ อันนี้ค่อนข้างยุ่งยาก ดังนั้น......"

หยางหลิงรุ่ยไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร เพราะไม่ว่าจะพูดยังไงก็ดูซีดเซียว และไม่สามารถปกปิดได้โดยสิ้นเชิง

ดวงตาคมของตงเหยียนมองไปที่หยางหลิงรุ่ย จากนั้นเธอก็ผลักประตูด้วยความโกรธและจากไป

เมื่อเห็นว่าตงเหยียนโกรธ หยางหลิงรุ่ยก็เอ่ยปากของเธอหลายครั้งเพื่อพยายามเหนี่ยวรั้งและยอมรับผิด

แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอพูดความจริง ถ้าเธอยอมรับว่าเธอไม่จริงใจ ให้ตงเหยียนฟัง เธอจะโกรธมากขึ้นหรือไม่?