ตอนที่ 438 ดึกแล้วไม่กลับบ้าน

หยางหลิงรุ่ยกำลังคิดเรื่องต่างๆ แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอเอามาดู และพบว่าเป็นของตงเหยียน

"พี่สะใภ้"

หลังจากเลื่อนหน้าจอเพื่อรับ หยางหลิงรุ่ยรับ

"อยู่ไหน? " ตงเหยียนพูดสั้นๆง่ายๆ พร้อมกับความไม่พอใจในน้ำเสียงของเธอ

ไม่น่าแปลกใจที่เธอจะโกรธ เพราะเธอเคยเปิดไพ่กับหยางหลิงรุ่ยมาแล้ว หยางหลิงรุ่ยก็แสดงท่าทีของเธอเช่นกัน

แต่เวลาผ่านไปนานแล้ว เธอกลับมาดึกอีก?

ในฐานะสตรีผู้ดูแลตระกูลหยาง ตงเหยียนไม่เปล่าประโยชน์

ความสามารถของเธอเอง เทียบไม่ได้กับผู้หญิงแกร่งทั่วไป

เธอเพิ่งโทรไม่กี่ครั้ง ก็รู้การเคลื่อนไหวของหยางหลิงรุ่ย เธออยู่ที่ตระกูลฮั่ว และอยู่กับฮั่วเทียนหลัน

หลังจากรู้ข่าว ตงเหยียนแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ เธอเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้

สาวน้อยคนนี้ ในช่วงเวลาวิกฤต จะไม่มีน้ำพอให้เชื่อได้อย่างไร?

เธอไม่จำเป็นต้องวางทุกอย่างไว้บนใบหน้า หลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บที่ไม่สามารถแก้ไขได้ เธอถึงยอมรับความจริงเหรอ?

"พี่สะใภ้ ฉันจะถึงบ้านแล้ว" หยางหลิงรุ่ยพูดเบาๆ

เธอจงใจกดหน้าต่างลง เพื่อให้เสียงลมจากภายนอกลอดเข้ามาได้ เพื่อไม่ให้คนขับที่ขับอยู่ข้างหน้าได้ยินสิ่งที่เธอพูด

"ตอบคำถามของฉัน" เสียงของตงเหยียนมีน้ำเสียงที่ดุดัน

หยางหลิงรุ่ยยิ้มอย่างขมขื่นในใจ ดูเหมือนว่าเธอกลัวว่าจะไม่สามารถวิ่งหนีได้

ฉันกำลังจะกลับจากบ้านฮั่ว พี่สะใภ้" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"หึ......" ตงเหยียนหัวเราะ แต่หยางหลิงรุ่ยที่อยู่ข้างในลำโพงก็ขนลุกซู่

เธอรู้ว่าเสียงหัวเราะของตงเหยียนหมายถึงอะไร

เห็นได้ชัดว่า ตงเหยียนกำลังจะโกรธ

"สิ่งที่ฉันบอกเธอก่อนหน้านี้ เธอลืมแล้วเหรอ? " ตงเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา

มือหยางหลิงรุ่ยที่จับโทรศัพท์มือถือ ใช้แรงอย่างหนัก ข้อนิ้วซีดเล็กน้อย

เธอจะจำไม่ได้ได้อย่างไร?

เธอไม่ใช่หมาป่าตาขาว พี่สะใภ้และพี่ชายคนโตและสมาชิกในครอบครัวทุกคน ไม่สามารถแสร้ง ทำเป็นสนใจท่าทางของเธอได้

เรื่องนี้ ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย ยังคงเป็นความผิดของเธอ และเธอไม่ได้รักษาตำแหน่งที่มั่นคงไว้

ดังนั้น ก็ไม่แปลกที่ตงเหยียนจะโกรธ

"ฉันจำได้ พี่สะใภ้ " หยางหลิงรุ่ยพูดเบาๆ

"ในเมื่อเธอจำได้ ทำไมเธอยังอยู่กับฮัวเทียนหลัน! " เสียงของตงเหยียน อดไม่ได้ที่จะเพิ่มความสูงเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็รีบปิดปากของเธอและลดเสียงลง เธอตื่นเต้น ลืมไปว่าเธออยู่นอกบ้าน และข้างในบ้านคือชิงหรงที่เพิ่งหลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เธอฟังด้วยหูของเธออย่างตรงไปตรงมา และไม่ได้ยินอะไรข้างในดูเหมือนว่าชิงหรงยังไม่ตื่น

ดังนั้นเธอจึงเขย่งเท้า และเดินลงไปชั้นล่าง พร้อมที่จะลงไปชั้นล่างและให้บทเรียนที่ดีกับหยางหลิงรุ่ย

ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกทุกข์ใจนั่นไม่จริง เสียงที่นุ่มนวลของหยางหลิงรุ่ย ในความเป็นจริงเธอพูดโหดร้าย แต่เธอไม่สามารถทำให้หัวใจของเธอแข็งกระด้างได้

แต่เธอก็รู้ด้วยว่า นี่จะไม่ใช่เวลาที่ต้องทุกข์ใจ

แม่ที่รักลูกมากเกินไป ในฐานะพี่สะใภ้ที่ซื่อสัตย์ เธอต้องช่วยเหลือหยางหลิงรุ่ย ก่อนที่เธอจะปลูกตัวเองอย่างสมบูรณ์ใน

"พี่สะใภ้ คุณพูดอะไร ฉันไม่ได้อยู่กับฮั่วเทียนหลัน อยู่ด้วยกันนั้น แค่ วันนี้ ฉัน......"

หยางหลิงรุ่ยกำลังจะอธิบาย แต่เธอถูกขัดขวางโดยตงเหยียน

"ถึงเวลานี้แล้ว เธอยังเล่นลิ้นอยู่อีกเหรอ? "

หลังจากบอดี้การ์ดกลับมา ตงเหยียนก็ไม่อยู่บ้าน

วันนี้เธอออกไปทำธุระ จนกระทั่งทานอาหารเย็น เมื่อเธอกลับมาก็ได้ยินว่าหยางหลิงรุ่ยไม่อยู่ เธอก็มาเล่นกับชิงหรงและพาเธอทำการบ้าน

แม้ว่าชิงหรงจะไม่ได้พูดอะไร แต่จากคำพูดบางครั้งของชิงหรง ตงเหยียนก็ยังคงฟังออกถึงความไม่พอใจของชิงหรง

อย่างไรก็ตามชิงหรงใกล้ชิดกับหยางหลิงรุ่ยมาโดยตลอด ดังนั้นแม้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะทำไม่ดี แต่เธอก็ซ่อนแฝงไม่ได้ชี้ให้เห็นแจ่มแจ้ง

"ฮันผิดไปแล้ว พี่สะใภ้"

หยางหลิงรุ่ยรู้ นี่ไม่ใช่เวลาอธิบายเหตุผล

ดังนั้นเธอจึงยอมรับความผิดพลาดของเธอ

"แบบนี้อีกแล้ว......" ความโกรธของตงเหยียนกำลังจะเพิ่มขึ้น เพราะคำพูดของหยางหลิงรุ่ย ก็ดับวูบลงทันที

ไม่มีทาง เธอยอมรับผิดแล้ว เธอจะพูดอะไรได้อีก

"อีกนานแค่ไหนถึงจะกลับมา " ตงเหยียนเหอะด้วยความโกรธ จัดเตรียมที่จะคุยกับเธอ หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยกลับมา

" น่าจะ อีกครึ่งชั่วโมง! " หยางหลิงรุ่ยตอบด้วยเสียงเบา

ในเวลานี้ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ได้เข้ามาในเมืองแล้ว

สัญญาณไฟจราจรในเมือง คงใช้เวลาไม่นาน

"เธอกลับมายังไง? "

"เรียกรถมาค่ะ"

"โอเค ฉันจะรอเธอ"

พูดจบ ตงเหยียนก็กำลังจะวางสาย

ในใจหยางหลิงรุ่ยกระตุกกระตัก เมื่อรู้ว่าคืนนี้เธออาจจะน่าสงสารแล้ว

เธอกล่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า : "พี่สะใภ้"

"อื้ม? "

น้ำเสียงของตงเหยียน เต็มไปด้วยความรำคาญ เตือนหยางหลิงรุ่ยว่าควรพูดอะไรและไม่ควรพูดอะไร

หยางหลิงรุ่ยพยายามที่จะกล้าหาญ แต่ก็ล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้น เธอจึงได้แค่ล้มเลิกความคิดที่จะให้ตงเหยียนเข้านอนโดยเร็ว และเปลี่ยนเรื่อง : "หรงหรงหลับหรือยัง? "

"นี่มันเที่ยงคืนแล้ว เธอว่าเธอหลับหรือเปล่าล่ะ? บางครั้งฉันก็สงสัยว่าเธอเป็นแม่ของเธอหรือเปล่า! "

ความไม่พอใจของตงเหยียน ทำให้ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงขึ้นเล็กน้อย

ผู้เป็นแม่ต้องแน่นอน แต่หยางหลิงรุ่ยรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

ถึงอย่างไรชิงหรง ก็ได้รับการเลี้ยงดูโดยหยางหยวนข้างๆเธอ

ดังนั้นเธอจึงเติบโตมากับหยางหยวนและตงเหยียนตั้งแต่เด็ก

ท้ายที่สุด สองคนนี้ เป็นคนที่ดูแลชิงหรงมานานที่สุด

สำหรับเธอ ลูกสาวของเธอเอง เธอไม่ได้เติบโตมาโดยเคียงข้างเธอ เธอควรจะเป็นคนที่เสียใจที่สุดไม่ใช่เหรอ?