ตอนที่ 437 ชีวิตนี้เป็นได้แค่ผู้หญิงของฉัน

ในขณะนี้ สมองของหยางหลิงรุ่ยว่างเปล่า

พระเจ้ารู้ ว่าเธอจะมีความสุข หรือพัวพันกับการเปลี่ยนแปลง

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจได้

ในคำพูดของฮั่วเทียนหลัน มีการเอ็นดูอย่างมาก นี่คือสิ่งที่ชายคนนี้ไม่สามารถปกปิดได้ แม้ว่าเขาจะต้องการปกปิดมันก็ตาม

"คุณฮั่ว......"

"อย่าพูด! "

ดังที่ฮั่วเทียนหลันกล่าว เขาใช้มือของเขาเล็กน้อย เพื่อรั้งหยางหลิงรุ่ยไว้แน่น

หยางหลิงรุ่ยไม่รู้ว่าฮั่วเทียนหลันจะมาไม้ไหน แต่เธอก็ยังรู้อยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือ ชายคนนี้ดูเหมือนว่าเขามีบางอย่างฝังอยู่ในใจ ซึ่งกำลังจะระเบิดในอากาศ

ดูเหมือนเขาจะพยายามระงับมัน แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไป

หยางหลิงรุ่ย ชื่อของคุณคืออันหรัน ชีวิตนี้ของคุณ สามารถเป็นได้แค่ผู้หญิงของฮั่วเทียนหลัน! "

หยางหลิงรุ่ยมองขึ้นไปอย่างประหลาดใจ เธอไม่รู้ว่าเธอรู้สึกสะเทือนใจหรือไม่ หรือเธอกำลังตื่นตระหนกกับผู้ชายที่อยู่ข้างๆเธออย่างลึกลับ

แต่เธอแค่ขยับคอ ก็ถูกชายคนนั้นรั้งไว้

พฤติกรรมของเขา ไม่สามารถเข้าใจในแง่ของความหยาบคายได้

แต่หยางหลิงรุ่ย ตอนนี้ต้องการเพียงเหตุผลที่จะหยุดเธอ

หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันเริ่มต้นลงมือ เธอก็เอนตัวลงบนฮั่วเทียนหลันอย่างเชื่อฟัง

ดูสิ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการปฏิเสธเขา และก็ไม่ใช่ว่าในใจเธอยอมรับคำพูดของชายคนนี้

แต่เธอไม่ได้ขัดขืนเลย ชายคนนี้ใช้ความรุนแรง เพื่อหยุดทุกสิ่งที่หยางหลิงรุ่ยต้องการทำ

นี่คือใช้บทบาทของอำนาจ อย่างน้อยในใจของหยางหลิงรุ่ยก็เข้าใจแบบนี้

หยางหลิงรุ่ยกำลังพิงฮั่วเทียนหลัน เธอไม่รู้ว่านานแค่ไหน

ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะตื่นขึ้นจากความทรงจำ จนกระทั่งสภาพแวดล้อมเงียบลง แม้แต่ไฟในวิลล่าก็ดับลง

เขามองไปที่หยางหลิงรุ่ยที่ถูกเขากักขังอย่างแน่นหนา ดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น?

แต่ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยได้รวบรวมความโกรธไว้เป็นเวลานาน หลังจากแสดงความหมายเล็กน้อย เขาก็ส่งเสียงฮึ่ม ลุกขึ้นและออกจากฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันเฝ้ามองหยางหลิงรุ่ยเดินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นขึ้นมาจากความทรงจำ

"หยางหลิงรุ่ย คุณจะไปไหน? "

"กลับบ้าน! "

หยางหลิงรุ่ยกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้หยุดเธอ เพราะเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะกลับมาหาเขาในไม่ช้า

แน่นอน ว่าเพียงไม่ถึงสองนาทีต่อมา หยางหลิงรุ่ยก็กลับมา

"คุณฮั่ว! "

"อื้ม"

เมื่อเห็นฮั่วเทียนหลันด้วยใบหน้าที่นิ่งเหมือนภูเขา หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ

มีเหตุผลอย่างที่คิด ที่ผู้ชายคนนี้มั่นคง

เพราะหลังจากที่หยางหลิงรุ่ยออกไปเมื่อกี้ ในสายตาที่ประหลาดใจของบอดี้การ์ดทั้งสอง เขาเข้าใจว่าเขาทำผิดอะไร

ในตอนนี้ เธอขอให้ฮั่วเทียนหลัน ส่งคนไปส่งเธอที่บ้าน!

หยางหลิงรุ่ยบอกคำขอของเธอกับฮั่วเทียนหลัน และด้วยความเข้าใจของเธอ ชายคนนี้จะต้องพูดดีอย่างแน่นอน

แต่คราวนี้ ดูเหมือนเธอจะคิดมากเกินไป ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูดอะไร

แต่เรียกบอดี้การ์ดยามดึกมา ขับรถไปส่งหยางหลิงรุ่ยกลับ

เมื่อขึ้นรถ หยางหลิงรุ่ยไม่ได้ปิดประตูรถทันที

และบอดี้การ์ด ในขณะนี้กำลังดึงประตูรถ เฝ้าอยู่อีกด้านหนึ่ง มองลงไปที่รองเท้าที่เท้าของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา

หยางหลิงรุ่ยรอสักครู่ และหลังจากที่เห็นฮั่วเทียนหลันไม่ตอบสนอง เธอก็อดไม่ได้ที่จะไออย่างไม่พอใจ

ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะเข้าใจ ในตอนนี้เขามองดู กระแอมคอ แล้วค่อยๆปล่อยมือของบอดี้การ์ด

ประตูรถถูกปิด บอดี้การ์ดไปที่นั่งคนขับ แล้วสตาร์ทรถ

หยางหลิงรุ่ยลดกระจกรถลงอย่างมีมารยาท

"คุณฮั่ว ฉันไปแล้วนะ"

"อื้ม"

ฮั่วเทียนหลันพูดแค่คำเดียว และก็ไม่พูดต่อ

คำเดียวนี้ ไม่ใช่สิ่งที่หยางหลิงรุ่ยอยากได้ยิน

แปลก ในขณะนี้เธอรู้สึกถึงความรู้สึกผิดปกติเล็กน้อยในใจ

ผู้ชายคนนี้ กลายเป็นคนช่างพูดตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาสามารถบังคับให้เธออยู่ได้ นี้ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใด และ มันก็สอดคล้องกับสไตล์การกระทำของผู้ชายคนนี้ที่มีต่อเธอ

น่าเสียดาย ที่ความคิดของหยางหลิงรุ่ย จะไม่ได้รับการกล่าวถึง

ในความคิดที่ซับซ้อนของทั้งสองคน รถเริ่มช้า แล้วเร่งความเร็ว

เวลานี้ ร่างกายของหยางหลิงรุ่ยก็หยุดนิ่ง

เพราะฮั่วเทียนหลันพูดอะไรบางอย่าง ที่หยางหลิงรุ่ยไม่คาดคิด

"ถ้าชอบที่นี่ ก็มาบ่อยๆ ลั่นลานต้องการแม่ ฉันก็ต้องการภรรยา......"

ในคำหลัง เนื่องจากระยะทางนั้นห่างออกไปแล้ว หยางหลิงรุ่ยจึงไม่ได้ยิน เพราะเสียงคำรามของเครื่องยนต์รถและเสียงลมที่ดังขึ้น

เธอก็รู้สึกสับสน ครู่หนึ่ง

สิ่งที่เธอพูดในวันนี้ ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ

เธอ ได้ยอมรับตัวตนของเธอ ต่อหน้าฮั่วเทียนหลันแล้ว

จากนี้ไป ทั้งสองคนควรจะเข้าหากันได้อย่างไร?