ตอนที่ 44 ฮีโร่อะไร

เสียงเหล็กกระแทกจากรถ เสียงบีบที่ทำให้เสียวฟัน เสียงกรีดร้องของพนักงานในสถานที่ผสมกัน ทำให้อันรันรู้สึกมีเสียงดังเล็กน้อย

เธอรู้สึกเบาและวูบวาบเพียงเล็กน้อย และรู้สึกเจ็บปวดในหลายๆ ส่วนของร่างกายเอว แต่เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันเจ็บตรงไหน

เธอเห็นฮัวเทียนหลันกำลังกอดตัวเองอยู่ สีหน้าตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ และตะโกนอะไรบางอย่างที่นั่น

แต่อันรันไม่ได้ยินอะไรเลย ในครั้งนี้เธอต้องการยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของฮัวเทียนหลัน

แต่เธอรู้สึกถึงความง่วงหลับลึก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถต้านทานมันได้เลย

อันรันหลับตาและหมดสติ......

เมื่ออันรันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็เห็นใบหน้าขาวๆ ตรงหน้า กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคย นี้อาจเป็นโรงพยาบาล?

"คุณฮัว เราใช้วิธีการทั้งหมดที่เราสามารถใช้ได้ แต่ผู้ป่วยเป็นลมหลังถูกกระแทก ระบบประสาทสมองอาจเสียหาย จะสามารถตื่นได้หรือไม่...... "

ก่อนที่หมอจะพูดจบฮัวเทียนหลันกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "นี่คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมือง Z และคุณเป็นแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุด หน้าที่ของแพทย์คือรักษาคนไข้ ฉันพาคนไข้มาที่นี่ คุณต้องบอกฉันว่าคนไข้จะตื่นขึ้นมาได้ไหม พึ่งพาปาฏิหาริย์? "

ฮัวเทียนหลันไม่ได้ซ่อนความโกรธของเขาเลย ไม่ว่าอันรันจะสำคัญกับเขาหรือไม่ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนเลวหรือไม่ก็ตาม

แต่อันรันได้รับบาดเจ็บเพื่อช่วยตัวเอง และเมื่อมาถึงจุดนี้เขาต้องทำให้อันรันตื่นขึ้นด้วย

หมอพูดอ้ำๆอึ้งๆสองสามคำ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

นี่เป็นวันที่สามแล้ว นับจากวันแรกที่ผู้ป่วยรายนี้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล คุณชายฮัวอยู่ด้วยที่โรงพยาบาลตลอด

ทุกครั้งที่มาตรวจและพยายามกระตุ้นให้คนไข้ตื่น ก็จะถามตรงๆว่าจะตื่นเมื่อไหร่

หมอควรตอบอย่างไร? ที่ถูกต้องที่สุดคือเวลาโดยประมาณ แต่ คุณชายฮัวไม่ฟังเลย

เขาต้องการความแน่ใจ สิ่งนี้จะนำไปสู่สภาพที่ว่า หมอไม่ใช่มนุษย์ทั้งภายในและภายนอก

ในตอนนี้เขาเหลือบมองไปที่เตียงในโรงพยาบาล ทันใดนั้นก็เห็นเปลือกตาของคนไข้ขยับ

เขาดีใจมากและรีบพูดว่า : "คุณฮัว ดูสิคนไข้ดูเหมือนจะฟื้นแล้ว! "

ฮัวเทียนหลันดีใจมากและรีบหันกลับมา เมื่อเห็นอันรันลืมตาขึ้นด้วยความสับสนราวกับว่ายังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขมากที่อันรันสามารถตื่นขึ้นมาได้ แต่ต่อหน้าอันรัน ทันใดนั้นเขาก็ลดใบหน้าลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี : "ฟื้นแล้วเหรอ? "

อันรันมองชายตรงหน้า มีปฏิกิริยาสักพัก ก่อนจะจำได้ว่าเขาคือสามีของเธอ

เธอพยักหน้าและพูดเบาๆ : "อื้ม"

ฮัวเทียนหลันรู้สึกมีอารมณ์ต่อท่าทางอ่อนโยนของเธอ

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ ไม่มีอำนาจในการยับยั้ง ทำไมเธอถึงต้องเป็นฮีโร่ในช่วงเวลาที่สำคัญ

ถ้าอันรันไม่ผลักเขาออกไปในตอนนั้น เขาได้รับบาดเจ็บแทน เขาคิดว่าเขาคงไม่อยู่ในอาการโคม่านานขนาดนี้

ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยทัศนคติที่แย่มาก : "เธอรู้ไหมว่าเธอทำผิดอะไร?"