ตอนที่ 467 คุณอยู่ห่างจากฉันหน่อย

"หรงหรง เชื่อฟัง แม่ก็อยากดูที่หลานหลานกำลังดูอะไรอยู่ตอนนี้ โอเคไหม? "

การตีเป็นไปไม่ได้ และการดุด่าจะไม่เหมาะกับเรื่องเล็กน้อยนี้

ดังนั้นหยางหลิงรุ่ยจึงใช้วิธีการที่สำเร็จตามปกติของเธอ พยายามพูดคุยกับชิงหรง และปล่อยให้ตัวน้อยนี้ประนีประนอม

ชิงหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอกวาดไปทั่วลั่นลาน มีการแสดงพลังชัดเจนในสายตาของเธอ

บอกลั่นลานว่า อย่าคิดว่าสามารถบังคับให้เธอทำสิ่งที่ไม่เต็มใจได้ โดยการกอดต้นขาของแม่

"แม่ อันนั้นมันไร้เดียงสาเกินไป ลองดูนี่ โอเคไหม? "

ชิงหรงทิ้งรีโมทและใช้วิธีเดียวกับลั่นลาน กอดต้นขาของหยางหลิงรุ่ย และทำตัวเหมือนเด็ก

รู้ไหมว่า จู่ๆเทพธิดาภูเขาน้ำแข็ง ก็เริ่มทำตัวเหมือนเด็กทารก

พลังแบบนั้น ไม่สามารถต้านทานได้

ดังนั้น ในเวลาเพียงห้าวินาที หยางหลิงรุ่ยก็ถูกข้าศึกยึดครอง

เธอยื่นมือออกมา ลูบผมของชิงหรง อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ดวงตาที่เอ่อล้นของชิงหรงจ้องมาที่เธอเช่นนี้ ทำให้เธอไม่มีที่ว่างสำหรับการต่อต้าน

เธอทำได้เพียงแค่คุยกับลั่นลานอีกครั้ง ให้ลั่นลานยอมแพ้ที่จะดูเจ้าหญิงทั้งเจ็ด

อย่างไรก็ตาม เมื่อหยางหลิงรุ่ยหันศีรษะไป เธอก็เห็นว่าหน้าจอทีวีเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นเจ้าหญิงทั้งเจ็ดที่ลั่นลานต้องการดู

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และหันหน้าไปมองชิงหรงด้วยความประหลาดใจ ขณะที่รู้สึกแปลกๆ ในใจ เธอก็รู้สึกโล่งใจ

นี่ชิงหรงเข้าใจแล้ว?

แต่หลังจากที่เธอได้เห็นสายตาของชิงหรง เธอก็รู้ว่าเธอคิดมากไปแล้ว

เพราะชิงหรงคงไม่รู้ มองไปที่โต๊ะกาแฟ มองหารีโมทอย่างเห็นได้ชัด

ชิงหรงจำได้ชัดเจน ว่าเธอวางรีโมทไว้ที่นี่ หรือว่ารีโมทนี้มีมือยาว ถูกซื้อโดยลั่นลาน และเปลี่ยนช่องเอง?

อย่างไรก็ตาม ชิงหรงถูกลิขิตให้ผิดหวัง เธอไม่พบรีโมท

เพราะลั่นลานเพิ่งเห็นชิงหรงวางรีโมทไว้ และทำตัวเหมือนเด็กน้อยกับหยางหลิงรุ่ย

ตามหลักการเงียบแทนที่จะเคลื่อนไหวริเริ่ม ลั่นลานจึงนำรีโมทกลับมา ด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

ตอนนี้ ลั่นลานได้สิ่งที่เธอต้องการแล้ว

เธอหยิ่งผยองเล็กน้อย และเผชิญหน้ากับชิงหรง

คราวนี้มันแทงรังแตนแล้ว ชิงหรงก็ระเบิดทันที

กอดต้นขาของหยางหลิงรุ่ยด้วยเบ้าตาที่เอ่อคลอ รอให้หยางหลิงรุ่ยเป็นประธานในความยุติธรรม

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่สถานการณ์ตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ทันใดนั้นเธอก็พบว่าเธอตันใจแล้ว

เพราะชิงหรงไม่ยอม และลั่นลานก็ไม่ยอม

ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอจะถูกเด็กน้อยสองคนนี้บันทึกไว้ในหนังสือเล่มเล็กๆ ในใจของเธออย่างเงียบๆ หรือสิ่งนั้นที่ไม่สามารถพลิกกลับไปได้ชั่วขณะ

เมื่อเธอไม่รู้จะทำยังไง เธอบังเอิญเห็นป้า Ding ออกมาจากครัว

หยางหลิงรุ่ยมีความคิดที่ชาญฉลาด และรีบตะโกนเรียก : "อ้าว ป้า Ding คุณฮั่วต้องการความช่วยเหลือจากฉันใช่ไหม? ฉันจะรีบไปทันที! "

หยางหลิงรุ่ยพูด เธอค่อยๆผลักมือชิงหรงออก และพูดด้วยน้ำเสียงที่ปลอบโยน : "ที่รัก เชื่อฟัง ให้ลั่นลานก่อน เธออายุน้อยกว่าหนู แม่จะไปช่วยทำอาหารก่อน สักพักเราจะเริ่มทานข้าวกันแล้ว"

พูดจบ หยางหลิงรุ่ยก็หนีและเข้าไปในครัว

ป้า Ding ไม่ตอบสนอง ในขณะที่มองดูชิงหรงจ้องไปที่ลั่นลานด้วยความโกรธ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ดูเหมือนเมื่อกี้เธอจะไม่ได้พูดกับหยางหลิงรุ่ย เธอพูดว่าคนในครัวต้องการความช่วยเหลือได้อย่างไร?

ตอนนี้ป้า Ding รู้สึกว่าสมองไม่เพียงพอ

หยางหลิงรุ่ยเกือบจะเดินเร็วที่สุด และยังเข้าครัวด้วยความเร็วที่เงียบสงบ

จากนั้น เขาก็พบกับฮั่วเทียนหลันที่เพิ่งถอดผ้ากันเปื้อน

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลิงรุ่ยอย่าง เห็นได้ชัดว่ารีบเล็กน้อยและพูดเบาๆ : "เป็นอะไร แค่สักพัก ก็คิดถึงฉันแล้ว? "

"อะไรนะ? "

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้ออกจากวงจรสมองที่ทรงพลังของฮั่วเทียนหลัน แต่ฮั่วเทียนหลันหลงตัวเอง และเธออาจจะตอบสนองได้คร่าวๆ

เธออดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่ฮั่วเทียนหลัน และพูดด้วยปากที่ดุร้าย : "คุณอย่าคิดมากไป เด็กสองคนนั้นวุ่นวายมาก ฉันถึงมาที่นี่เพื่อหลบภัย"

"หลบภัย? " ฮั่วเทียนหลันพูดสองคำนี้ ใบหน้าของเขาก็เปิดออก

"ห้องครัวเป็นที่ของฉัน ถ้าคุณเข้ามาเพื่อหลบภัย คุณจะต้องจ่ายค่าเข้าพัก! "

ค่าเข้าพัก?

หยางหลิงรุ่ยไม่ตอบสนองสักพัก ทำไมชายคนนี้ ถึงมีชื่อแปลกๆ มากมายในใจของเขา

"อะไรนะ? " เธอถามโดยไม่รู้ตัว

วินาทีถัดมา เธอก็เสียใจทีหลังแล้ว

เนื่องจากฮั่วเทียนหลันก้าวมาข้างหน้า เขาจับไหล่ของเธอ และจูบริมฝีปากของเธอด้วยความแข็งแกร่งที่ท้าทายไม่อาจโต้แย้งได้

"อือ อือ ฮั่ว......"

การครอบงำอย่างกะทันหันของฮั่วเทียนหลัน ทำให้หยางหลิงรุ่ยไม่ทันระวัง

แนวป้องกันบนริมฝีปากของเธอลดลงในทันที และชายคนนั้นได้งัดฟันของเธออย่างหยิ่งผยองเข้าไปเป็นพันไมล์ ชิมความงามของเธอตามอำเภอใจ

หยางหลิงรุ่ยพยายามอย่างหนัก แต่ความพยายามอย่างอหังการของเธอ ในมุมมองของฮั่วเทียนหลันเหมือนเป็นการปฏิเสธแต่ก็ยินยอม