ตอนที่ 48 โปรดหยุด

หญิงสาวหันหลังมอง ไม่พูดจา และยังคงเดินหน้าต่อไป

อันรันมองไปที่รูขาดนั้นด้วยความทุกข์ใจ เมื่อเธอเพิ่งเห็นชุดนี้แล้ว เพราะเป็นรุ่นลายเซ็นของเจ้านายและมันก็แพงที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าทั้งหมด

"เสื้อผ้าของฉัน......" อันรันพูดอย่างทุกข์ใจแล้วตะโกนเรียกผู้หญิงที่รีบร้อนคนนั้น : "คุณผู้หญิงคนนั้น * โปรดหยุด"

ผู้หญิงคนนั้นหยุดอย่างหมดความอดทนหันหน้าและพูดว่า : "คุณมีอะไรจะพูดก็รีบพูด เวลาของฉันมีค่า! "

ความโกรธบางอย่างผุดขึ้นในใจของอันรัน คือผู้หญิงคนนั้นเข้ามาชนเธอชัดๆ เป็นความผิดของผู้หญิงคนนั้น เธอจะมามีความมั่นใจแบบนี้ได้อย่างไร?

"เมื่อกี้คุณ ทำชุดฉันขาด" อันรันพูด

ผู้หญิงคนนั้นมองขึ้นลงสังเกตอันรัน และกล่าวว่า : "ใช่หรอคะ ฉันไม่เห็น"

ฮัวเทียนหลันยืนอยู่ข้างๆ ยังคงอยู่ห่างจากอันรันเล็กน้อย และไม่พูดจา

ในความคิดของเขา เนื่องจากอันรันเป็นคุณนายของตระกูลฮัว เธอจึงควรเรียนรู้ที่จะจัดการกับเรื่องเล็กน้อยนี้ด้วยตัวเอง

มิฉะนั้นถ้าหลักจากนี้ สิ่งที่เสียไปทั้งหมดจะเป็นคนในครอบครัวฮัว

การเผชิญหน้าระหว่างคนทั้งสอง ได้ดึงดูดความสนใจของพนักงานโดยรอบ

ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกค้าวีไอพีของร้านนี้ด้วย และฮัวเทียนหลันก็พาอันรันมาเป็นครั้งแรก ใช้เงินมหาศาลแถมยังเป็นเศรษฐีโอ้อวดอีกด้วย

ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาหาทั้งสองคนเป็นการส่วนตัว แล้วพูดว่า : "คุณผู้หญิงอัน * คุณผู้หญิงเจิ้ง *รบกวนคลายความโกรธ"

อันรันไม่รู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของอีกฝ่าย และพูดอย่างใจเย็น : "หรือว่าปีนี้เดือนนี้ ความเสียหายโดยเจตนาเป็นเรื่องธรรมชาติ? "

เดิมทีผู้จัดการร้านดูแลเรื่องเก่า หากเสื้อผ้าเสียหาย จริงๆแล้วก็ไม่เป็นอันตราย ทางร้านออกเงินก็โอเคแล้ว

แต่ตอนนี้เมื่อหลังจากเธอเห็นชุดอันรันแล้ว ในใจเธอก็มีความเกลียดคุณผู้หญิงเจิ้ง * ดีๆ ทำชุดนี้ทำไม?

แม้ว่าชุดนี้จะเรียบง่าย แต่ก็กระชับ และอีกทั้งยังเป็นผลงานชิ้นเอก ผู้จัดการไม่สามารถแก้ไขการเสียหายนี้ได้

แต่นั้น ผู้จัดการร้านก็ทำเสียงฮู้ และเลือกที่จะแกล้งทำเป็นซอมบี้

คุณผู้หญิงเจิ้ง * ยิ้มเยาะเย้ย : "มันไม่ใช่ว่าเสื้อผ้านี้ขาดเหรอ โอเคคุณถอดเดี๋ยวนี้ ฉันจะซื้อ! "

ขณะที่เธอพูด เธอหยิบการ์ดออกมาโยนไปที่เท้าของอันรัน แล้วพูดว่า: "ในนี้มีห้าหมื่น ยังไงก็เพียงพอไหม ถอด ถอดออกเดี๋ยวนี้! "

นี่คือความอับอายขายขี้หน้าที่ว่างเปล่า

อันรันเหลือบมองไปที่ฮัวเทียนหลัน ซึ่งดูเหมือนจะหมายถึงการสอบถาม

ฮัวเทียนหลันพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับว่าเปลี่ยนใจเธอสามารถแก้ปัญหาได้ตามวิธีการของเธอเอง

อันรันเหยียบบัตรธนาคารและพูดอย่างใจเย็น : "ถ้าในเมื่อคุณเจิ้งพูดแบบนี้ นั้นคุณเจิ้งเอาบัตรนี้ไป ชุดนี้ของฉัน ก็ไม่จำเป็นต้องชดใช้"

พนักงานและลูกค้าอีกด้านนึงกำลังกระซิบกันอยู่

"ห้าหมื่น? ห้าหมื่นเยอะหรอ? ชุดนี้เป็นผลงานชิ้นเอก เงินแค่นี้ไม่พออยู่แล้ว"

"ใช่ ดูเธอหยิ่งทั้งวัน ดูถูกผู้คน นี่ล้มแล้วไหม? "

.......