ตอนที่ 50 หนามยอกอก

พูดถึงในตอนนี้ มู่เหว่ยเข้าใจความหมายของการโทรของเจิ้งมันจุนในทันที

ความโกรธพุ่งขึ้นจากเธอ อันรันน่าสงสารขนาดนี้ เธอจะมีเงินมากมายได้อย่างไร เงินจำนวนนี้ต้องมาจากฮัวเทียนหลัน?

สำหรับผู้ที่เหนือกว่าอย่างอันรัน เธอยังไม่ได้คิดวิธีจัดการกับอันรัน

ทัศนคติของฮัวเทียนหลันแปลกมาก บางครั้งเขาก็ชอบเธอมาก และบางครั้งเขาก็ห่างจากเธอ

ดังนั้นมู่เหว่ยจึงมองว่าอันรันเป็นเหมือนหนามในสายตา ตอนนี้เจิ้งมันจุนหมายถึงการยอมแพ้ไม่ว่าจะเพื่อประโยชน์ของตัวเธอเอง อันรันก็ถูกอวดดี ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถนั่งดูได้

เธอถามเกี่ยวกับราคา เจิ้งมันจุนกล่าวราคาตามป้าย หัวใจของมู่เหว่ยก็เจ็บปวดมากยิ่งขึ้น

แต่สุดท้ายเธอก็ให้กับเจิ้งมันจุน เพราะเจิ้งมันจุนเป็นคนของเธอ

เมื่อรู้ที่มาของสำนวนของความพยายามที่เป็นหนึ่งเดียวกัน มู่เหว่ยยินดีที่จะจ่ายเงินให้กับทีมของเขา

หลังจากวางสายแล้ว เธอก็ดำเนินการธนาคารออนไลน์โดยตรงตามหมายเลขและโทรหาเจิ้งมันจุน

หลังจากที่เจิ้งมันจุนได้รับเงินแล้วเขาก็มีความสุขมากและกลับไปมีท่าทางหยิ่งผยองก่อนหน้านี้ เดินไปหาอันรันและเปิดไฟโทรศัพท์ : "มา เอาเลขบัญชีเธอมา เราสองคนชำระบัญชี ต่างคนต่างมีหนทางของตน ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน"

อันรันเหลือบมองไปที่ยอดคงเหลือในโทรศัพท์มือถือของเธอ ยิ้มและพยักหน้าหยิบการ์ดสีดำทองที่หลี่รูยามอบให้เธอ เจิ้งมันจุนจ้องมองเธอด้วยสายตาร้อนแรงทันที

เธอไม่ใช่คนโง่ แต่การ์ดสีดำทองแสดงถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัด เธอต่อต้านความต้องการที่จะคว้ามันและทำการถ่ายโอนให้เสร็จสิ้น

เมื่อเห็นว่าเงินจำนวนมากถูกเอาไป เจิ้งมันจุนรู้สึกว่าหายใจไม่ออกและหัวใจของเธอก็หยุดเต้น

เมื่ออันรันออกจากร้าน เธอเห็นฮัวเทียนหลันยืนอยู่ด้านหนึ่ง รายล้อมไปด้วยกลุ่มแฟนตัวน้อยในระยะไกลพูดว่าหล่อมากๆๆ

เธอเดินไปที่ด้านข้างของฮัวเทียนหลัน และพูดว่า : "คุณฮัว จัดการเสร็จแล้วค่ะ"

ฮัวเทียนหลันอืม ราวกับว่าเขารู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว

ฮัวเทียนหลันมองไปที่ฝูงชนที่ลงมาชั้นล่างและพูดอย่างกะทันหัน : "ต่อไปนี้มีเรื่องอะไรไม่ต้องขอคำสั่งจากฉัน ทำตามความคิดของเธอ ตัดสินใจด้วยตัวเองก็พอแล้ว"

อันรันรู้ว่าฮัวเทียนหลันตำหนิตัวเองที่ช้าไปหน่อย ที่จัดการสิ่งต่างๆเมื่อกี้

เธอพยักหน้าเบาๆ และพูดว่าฉันรู้แล้ว

ฮัวเทียนหลันพาเธอไปดูหนังในห้องวีไอพี * เห็นได้ชัดว่าโซฟาไม่ได้กว้างมาก เมื่อสองคนดู น่าจะอยู่ในโหมดของคู่รักตัวเล็กๆโดยธรรมชาติ

แต่ฮัวเทียนหลันเอนกายพิงโซฟา หลังจากดูหนังจบแล้ว เขาก็ลุกขึ้นและบอกว่าเขาไม่ชอบดูหนังแอ็คชั่น และกลับบ้านไปอย่างง่วงนอน

เจิ้งมันจุนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป หลังจากถูกฝูงชนรอบข้างหัวเราะ

เธอขับรถอย่างรวดเร็วไปตลอดทาง ราวกับจะหนี ไปยังสนามที่มู่เหว่ยกำลังถ่ายทำหนัง

มู่เหว่ยเพิ่งลองถ่ายเสร็จในครั้งนี้ และช่างแต่งหน้ากำลังจริงจังเปลี่ยนลุคของเธอในตอนต่อไป

"พี่มู่เหว่ย ผิวของเธอดีมาก ดาราคนอื่นคือpsหมดเลย มีแค่คุณ เหมือนดอกบัวพ้นน้ำจริงๆ! " ช่างแต่งหน้าพูด

มู่เหว่ยยิ้มเบาๆ แสดงรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของเธอ และกล่าวว่า : "นี่ฉันคือพรสวรรค์ และฉันก็เกลียดคนที่มีแป้งหนาจนต้องเลอะเทอะ"

ช่างแต่งหน้าค่อนข้างเฉื่อยชา จริงๆ แล้วเธอก็แค่ประจบประแจงมู่เหว่ยเท่านั้น ผิวของมู่เหว่ยไม่นับว่าดี และยังรู้สึกหยาบกร้านจากการใช้เครื่องสำอางมากเกินไป

ทันใดนั้นประตูห้องนี้ก็เปิดออก และเมื่อเห็นเจิ้งมันจุนปรากฏตัวต่อหน้าเธอ มู่เหว่ยนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกกระตุกในใจ พูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า : "เธอมาทำอะไร? "

"พี่มู่เหว่ย ฉันทนไม่ไหวแล้ว นังจิ้งจอกนั่น จริงๆ แล้วมันล่อลวงพี่เขยให้พาไปช้อปปิ้ง และยังสนิทกัน เธอมีความสามารถตรงไหนแบ่งปันพี่เขยให้ดีกับมัน! " พูดไป เจิ้งมันจุนจึงยื่นโทรศัพท์ขึ้นมา มีรูปถ่ายสองสามรูปที่เธอเพิ่งถ่าย

เนื่องจากอันรันต้องการรักษาความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกับฮัวเทียนหลัน ตลอดเวลาทั้งสองจึงจับมือกัน

อารมณ์ของมู่เหว่ยเพิ่งกลับมาปกติจากคำพูดของช่างแต่งหน้า หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ เธอก็ขมวดคิ้วและคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอ

ทั้งสองคนจับมือกัน ทำให้ความโกรธในใจของมู่เหว่ยลุกโชน

แต่เดิม ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอควรจะเป็นภรรยาสาวของครอบครัวฮัว

แต่เนื่องจากการต่อต้านของคุณนายฮัว เธอจึงทำได้เพียงใช้ประโยชน์จากลมตะวันออกของฮัวเทียนหลันในการเข้าวงการบันเทิง

โชคดีที่เธอเก่งในด้านการใช้ประโยชน์ได้ดี หลังจากนั้นฮัวเทียนหลันคิดว่าเขาควรรับผิดชอบต่อเธอ