ตอนที่ 510 มองหน้ากันไม่ติด

แต่ความคิดแบบนี้ หยางหลิงรุ่ยรู้ว่าตัวเองไม่สามารถซ่อนความรู้สึกบนใบหน้าได้ ดังนั้นเธอจึงคิดถึงเรื่องอื่น หลังจากทำให้สีหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ฉินลูลู่

ฉินลูลู่คิดว่าหยางหลิงรุ่ยกำลังจัดเวลาให้ ดังนั้นจึงเพิ่มความอดทนให้กับตัวเองเล็กน้อยแล้วก็รอต่อไป

“คุณฉิน ฉันเข้าใจความกังวลของคุณ แต่ต้องขออภัย ลูกค้าของแคนดี้สตูดิโอ มีออเดอร์ไปจนถึงสิ้นเดือนนี้แล้วค่ะ ดังนั้น...... ”

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้ปฏิเสธฉินลูลู่ไปอย่างชัดเจน เพราะท้ายที่สุดแล้วทุกคนจะดูไม่ค่อยดี

แต่สิ่งที่เธอพูดตอนนี้และเวลาตอนนี้คือต้นเดือน ซึ่งเท่ากับเป็นการชี้แจงฉินลูลู่ว่าเดือนนี้ไม่มีเวลาว่างแล้ว

สีหน้าของฉินลูลู่เปลี่ยนไปอย่างไม่สู้ดีนัก

ตามปกตินิสัยของเธอ ถ้าเธอโกรธหน้าก็จะเหวี่ยงทันที แต่วันนี้คนตรงหน้าเธอไม่ใช่คนธรรมดา

เธอไม่สงสัยเลยว่าถ้าเธอเหวี่ยงใส่หยางหลิงรุ่ย หยางหลิงรุ่ยไม่ได้คิดอะไรก็ดีหน่อย แต่ถ้าเรื่องนี้ไปถึงตระกูลหยาง

ตามคำบอกเล่าของบอดี้การ์ดที่ติดตามหยางหลิงรุ่ย เธอกลัวว่าเธอจะต้องรับผลกรรมกับสิ่งที่ทำเอาไว้แน่ๆ

อยากจะยอมแพ้ แต่ก็ไม่ยอมเสียหน้า โกรธแต่ก็ไม่มีความกล้า

ฉินลูลู่มองไปที่หยางหลิงรุ่ยและมองไปที่ฉีหลานที่อยู่ไม่ไกลจากเธอ

เพราะเมื่อกี้เธอพูดเสียงดัง ฉีหลานก็หยุดและเดินจากไป

“คุณหยาง ดูนี่สิคุณก็ทำตามแบบเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้น แต่ใช้อัตราส่วนร่างกายของฉัน แล้วทำให้ฉันรูปแบบเดิมอีกชุดหนึ่งเป็นอย่างไร เวลาเท่านี้เพียงพอหรือไม่

ฉันพึ่งเธอ ฉันยอม

เมื่อฉินลูลู่พูดสิ่งเหล่านี้ออกไป เธอไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติกับคำพูดของเธอ

เสื้อผ้าสั่งตัดของฉีหลานนั้นเดิมทีตระกูลหยูจ่ายให้

นั่นเป็นของของสะใภ้ตระกูลหยู แต่ตอนนี้ก็กลายเป็นของของเธอแล้ว

เธอแค่อยากจะเอะอะ แต่ภายใต้คำเตือนในแววตาของหยูซิงเหวิน เธอก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

อย่างไรเสียจะเป็นของสะใภ้ตระกูลหยูหรือไม่เป็น และไม่ว่าจะต้องกลับมาหรือไม่ก็ตาม หยูซิงเหวินคือผู้ตัดสินใจ มันไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถมาตัดสินได้ในไม่กี่คำ

เมื่อได้ยินฉินลูลู่พูดเช่นนี้ หยางหลิงรุ่ยเหลือบมองสิ่งที่เป็นที่เป็นเหตุเป็นผลของเธอและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

บางครั้งโลกนี้ก็แปลกจริง ๆ

บางคนมีเหตุผล แต่บางคนก็ไม่มีความเกรงใจและก่อความวุ่นวายไปทั่ว

“ขอโทษค่ะคุณฉิน การสั่งตัดต้องมีชิ้นเดียวไม่เหมือนใครค่ะ ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถทำได้”

หยางหลิงรุ่ยปฏิเสธคำขอของเย่ตง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสตูดิโอหรือฉีหลาน เธอก็ไม่สามารถยอมรับได้

ฉินลูลู่ต้องการสร้างกฎของเธอเอง แต่ฉันขอโทษที่นี่กฎกำหนดโดยหยางหลิงรุ่ยเท่านั้น

เมื่อเห็นท่าทีที่มั่นคงของหยางหลิงรุ่ย สีหน้าของฉินลูลู่ก็ออกอาการไม่พอใจเล็กน้อย

แม้ว่าตัวตนของหยางหลิงรุ่ยจะพิเศษ แต่การปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉินลูลู่ก็ต้องมียางอายด้วยไม่ใช่เหรอ

“ทำไมล่ะคะ คุณหยาง หากเป็นปัญหาเรื่องราคาก็สามารถแก้ไขได้ ” ฉินลูลู่อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงของเธอ

เมื่อเห็นฉินลูลู่ที่บุคคลิกดูสบาย ๆ หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะเหลือไปมองหยูซิงเหวินที่อยู่ด้านหลังของฉินลูลู่

ฉินลูลู่สามารถแสดงเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รู้เรื่องได้ แต่ในฐานะตระกูลหยูหัวหน้าพรรคร่วมสมัย หยูซิงเหวินก็น่ารู้เรื่องและมีเหตุผลหรือเปล่า

เมื่อหยางหลิงรุ่ยมองไปที่หยูซิงเหวิน สายตาของหยูซิงเหวินก็มองไปที่ฉินลูลู่พอดี

ความรู้สึกในดวงตาของเขา ทำให้หยางหลิงรุ่ยตกใจ เธอเกือบจะขยี้ตาเพื่อดูว่าเธอมองหรือเปล่า

เพราะสายตาเมื่อสักครู่ที่หยูซิงเหวินมองไปที่ฉินลูลู่ไม่มีวี่แววของการเอาอกเอาใจเลย ในทางตรงกันข้ามมันเหมือนกับดูตัวตลกมากกว่า ฉินลูลู่ทำตัวขายขี้หน้าได้อย่างไร

สิ่งนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยประหลาดใจมาก เพราะเธอรู้สึกว่าในเมื่อคุยถึงการแต่งงาน เช่นนั้นการแต่งงานก็ต้องเกิดจากความรัก แต่ในตอนนี้สายตาของหยูซิงเหวินดูเหมือนว่าฉินลูลู่เป็นแค่ตัวตลกสำหรับเขา

หยางหลิงรุ่ยตกใจจึงนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร

ฉินลูลู่รู้สึกว่าหยางหลิงรุ่ยกำลังดูถูกตัวเอง และทันใดนั้นจึงตะโกนขึ้น：“หยางหลิงรุ่ย！”

ฉินลูลู่ผู้ถูกครอบครัวตามใจมาตั้งแต่เด็กและยังมีชีวิตที่หรูหรา เมื่อได้สติก็อาจจะพิจารณาถึงต้นสายปลายเหตุได้

แต่ตอนนี้เธอกำลังโกรธ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษ แม้ว่าราชาแห่งสวรรค์จะมาที่นี่เธอก็ยังต้องโกรธแน่

เสียงดังคำราม ทำให้หยางหลิงรุ่ยตกใจและตอบสนองทันทีด้วยความประหลาดใจ

เสียงร้องคำรามที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ สำหรับหยางหลิงรุ่ยผู้ซึ่งถูกตระกูลหยางเล้าโลมเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าเป็นเวลาสองปีมันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่โกรธ

แต่นิสัยของเธอบวกกับการปลูกฝังที่ดีของเธอ เธอมองไปที่ฉินลูลู่แล้วเอ่ยขึ้น：“คุณฉิน ทำให้คุณไม่ได้จริง ๆ อย่าทำให้ฉันลำบากใจเลย”

“ทำให้ลำบากใจเหรอ” ฉินลูลู่บ่นพึมพำ เธอรู้สึกว่าหยางหลิงรุ่ยทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

เธอต้องการช่วยหยางหลิงรุ่ย ทำไมมันถึงทำให้ลำบากใจล่ะ แสดงว่าหยางหลิงรุ่ยไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีใช่ไหม

“หยางหลิงรุ่ย เธอจะไม่ทำจริง ๆ ใช่ไหม” ฉินลูลู่ถามอีกครั้งและคราวนี้คำพูดของเธอก็เริ่มมีอารมณ์คุกคามแล้ว

ในเมื่อฉินลูลู่ได้ชักสีหน้าอย่างชัดเจนแล้ว หยางหลิงรุ่ยก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งกับเธออีกต่อไป

เธอพูดอย่างเย็นชา：“ฉันคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจที่ฉันพูดได้แล้วนะ！ ”

เมื่อเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ไว้หน้าให้เธอเลย ฉินลูลู่ก็โกรธขึ้นทันที

เธอยื่นมือออกมาและชี้ไปที่หยางหลิงรุ่ย ริมฝีปากของเธอสั่นสั่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีคำพูดอะไรในทันที

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ หยางหลิงรุ่ยก็ยิ้มเยาะและพูดเบา ๆ ：“ที่บ้านของเธอ ไม่มีใครสอนเรื่องมารยาทเหรอ ”

ประโยคนี้สะท้อนไปถึงการอบรมทางบ้านของฉินลูลู่ที่สอนไม่ดี

สีหน้าของฉินลูลู่เริ่มถอดสี ดูเหมือนว่าจู่ ๆ ก็คิดอะไรได้และหันศีรษะไปอยู่ในอ้อมแขนของหยูซิงเหวิน

“ฮือ ฮือ ซิงเหวิน หยางหลิงรุ่ยรังแกฉัน เธอไม่ตัดชุดให้ฉัน ฉันไม่สน ฉันอยากได้ชุดนั้น คุณบอกกับเธอสิ！ ”

เสียงของฉินลูลู่ดูเสียใจเป็นพิเศษ นอกจากนี้เธอยังแสดงเก่งเหมือนตัวละครที่เอาแต่ใจอยู่แล้ว ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ เลย

หยางหลิงรุ่ยเฝ้าดูเรื่องตลกนี้และยังรอดูท่าทีของหยูซิงเหวิน