ตอนที่ 522 ก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

โทรศัพท์ยังคงดังอยู่ พระเอกมองไปที่โทรศัพท์ และในที่สุดก็วางสายโทรศัพท์ของเหลียวซิรง

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่ได้รวบรวมความกล้า ที่จะบล็อคหมายเลขของเธอ

ท้ายที่สุด มันเป็นการดี ที่จะทิ้งความคิดถึงเล็กน้อย

เหลียวซิรงรับและโทรไม่ได้ และตอนนี้รถก็ติดไม่สามารถขยับได้เลย เดิมทีก็ไม่ขยับอยู่แล้ว

เธอมองไปในระยะไกล ทันใดนั้นนอกหน้าต่างรถ เธอก็เห็นภูเขาที่มีการปลูกต้นไม้

แสงไฟสว่างวาบ ในใจของเธอ จากนั้นเธอก็เข้าใจว่าเธอควรทำอะไร

เธอไม่ลังเลเลย และส่งวิดีโอที่ถ่ายทำร่วมกันในปีนั้น ให้กับนักแสดงนำชาย

จากนั้น ด้านล่างก็กำชับอีกเล็กน้อย

"ฉันจะไปที่ภูเขาเพื่อรอคุณ เหมือนที่เราตกลงกันไว้ในปีนั้น ว่าพวกเราจะไม่มีวันแยกจากกัน!"

เธอให้ค่าโดยสารแก่คนขับ และไม่ได้ขอเงินทอน

เขาถอดรองเท้าส้นสูงออก แล้วถือรองเท้าแบบนี้ แล้วรีบวิ่งไปที่ภูเขาด้วยความเร็ว เท่าที่วิ่งในสนามเหมือนกับปีนั้น

เธอรู้ดีว่า เธอต้องเร็ว ใช้ความเร็วให้เร็วที่สุด และเหนือกว่าปัจจัยที่คาดไม่ถึงทั้งหมด ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ที่เธอจะอยู่กับพระเอกได้ตลอดไป

พระเอกดูวิดีโอจากปีนั้น และดูคำพูดสุดท้ายของเหลียวซิรง

เสียงโครมครามดังขึ้น และโทรศัพท์ตกลงพื้น

เขาไม่ได้หยิบโทรศัพท์ และวิดิโอในโทรศัพท์ ยังคงเปิดเล่นอยู่ตามปกติ

มือทั้งสองข้างของเขา จับผมของตนเองแน่น

ความยากลำบาก ความเจ็บปวด หมดหวัง รู้สึกผิด ความรัก อารมณ์ต่าง ๆ ตอนนี้ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า

เขาหันหน้าให้ถนนสายใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าอย่างลุกรี้ลุกรน และตะโกนเอ่ย "ไป๋ม่อเฉี่ยน ทำไมเธอถึงดื้อได้ขนาดนี้ ฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรอ? ฉันไม่ได้ชอบเธอ เรื่องทั้งหมดในตอนนั้น มันแค่เป็นเกมตอนเด็กก็เท่านั้น!"

& quot; ฉันคือดวงอาทิตย์ที่เธอต้องไล่ตาม และเธอจะเป็นเพียงผู้ติดตามตัวเล็ก ๆ ของฉัน ความรู้สึกระหว่างเราไม่เท่ากัน! & quot;

"แม้ว่าคุณจะกลับบ้าน แม้ว่าคุณจะอยู่ แม้ว่าคุณจะได้พบกันอีกครั้ง แต่คุณแน่ใจขนาดนีั้น ผมจะเปลี่ยนใจได้ตลอดไปหรอ?"

"ไป๋ม่อเฉี่ยน คุณ เพ้อเจ้อ!!!"

พะเอกรีบหันหลังกลับ โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาไปแล้ว และรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดในชีวิต

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะนั่งแท็กซี่ในหมู่บ้านในเมือง แต่โชคดีที่เขาเพิ่งออกมาจากประตู เห็นจักรยานสาธาราณะคันหนึ่ง

จักรยานเพิ่งอยู่ในมือของเพื่อนบ้าน และไม่รอให้หยุด

"ลุงจาง ผมยืมใช้แป๊บหนึ่งนะครับ ใช้เงินเท่าไหร่รอผมกลับมาหาลุงนะ!"

หลังจากพูดจบ พระเอกก็ขี่จักรยานสาธารณะ โดยใช้ขาสองข้างปั่นเร็ว ๆ จักรยานสาธารณะหนึ่งคัน ทำให้เขาขี่ด้วยความเร็วของรถจักรยานไฟฟ้าได้

เขาปั่นมาด้วยความเร็วสูง เมื่อถึงตีนเขา ก็โยนรถ แล้วรีบวิ่งขึ้นไป

เขาอยู่ไกล และเขามาสาย

และก่อนหน้าเขาห้านาที เหลียวซิรงได้ไปที่ศาลาบนยอดเขา

ศาลายังคงสภาพเดิม แม้จะโดนลมแดดและฝนมาหลายปี แต่ก็ยังคงสีเดิมไว้

นี่คือความทรงจำในใจของเธอ ความทรงจำ ที่จะไม่หายไปในอีกห้าสิบปี

เมื่อเธอรีบวิ่งไปที่ศาลา ด้วยความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในใจเธอมองไปรอบ ๆ อย่างคาดหวัง ไม่มีใคร

มองลงไปที่ภูเขา ไม่มีใคร

ตะโกนชื่อพระเอก ก็ยังไม่มีใคร