ตอนที่ 523 เย็นชามาก

ร่างกายของเหลียวซิรงแข็งทื่อชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่ขาดหายไปเป็นเวลานาน

ในขณะนี้ ภาพต่าง ๆ ก็ฉายขึ้นมาในหัวของเธอ

ครั้งแรกที่ฉันได้พบกับพระเอก ครั้งแรกที่ที่นั่งโต๊ะข้างกัน การสอบสิ้นสุดลงและพระเอกก็หัวเราะเยาะเธอ เธอเสียใจที่ไม่ได้บอกครูว่าเธอตอบคำถามไม่ได้ พระเอกทำไม่ได้ก็ยกมือขึ้นบอกครู...

ทีละเรื่องนี่ ๆ เหมือนกับหนัง ร้อยรัดกันในใจเธอ

ร่างกายทั้งหมด ของเหลียวซิรงผ่อนคลายลง

เจ็ดปี เจ็ดปีแห่งการรอคอย ไม่ได้ไร้ผลดี

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็ได้กอดกันแล้ว ใช่มั้ย?

ในขณะเดียวกัน เหลียวซิรงกอดพระเอกไว้แน่น

“เฮ้, เหอซือหยวน, สิ่งที่คุณอยากจะบอกฉันในตอนนั้น คือคุณชอบฉันหรอ?”

เหลียวซิรงบ่นพึมพำ พระเอกปฏิเสธอย่างแน่นอน ที่จะพูดตรง ๆ เธอก็สามารถพูด และถามได้เองเลย

คำพูดของเหลียวซิรง ทำให้ร่างกายของพระเอกตกใจ

ที่มุมปากของเขา มีรอยยิ้มสดใสเหมือนสมัยมัธยมปลาย

"มากับผม!"

เขากอดเหลียวซิรงไว้ และรีบวิ่งลงไปบนภูเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากวิ่งออกไปกว่าสิบเมตร เขาก็หันกลับ และเข้าไปในป่า

เหลียวซิรงรู้สึกถึงความปลอดภัยในจิตใจของพระเอก ดูเหมือนเธอจะเข้าใจ ว่าทำไมพระเอกถึงอยากเข้าไปในป่า

ในที่สุด พระเอกก็หยุดอยู่หน้าต้นไม้

ต้นไม้ต้นนี้ ในป่านี้ ดูแปลกตาเล็กน้อย

ต้องรู้ว่า ต้นไม้ส่วนใหญ่ที่นี่ ปลูกเพื่อความปรารถนา จึงมีน้อยคนที่จะดูแลมัน

ในสังคมที่เหมือนจริงมาก ความงามของเท้าหน้า ไม่สามารถตรงกับความเป็นจริงของเท้าหลังได้

แต่ต้นไม้นี้ แตกต่างออกไปวัชพืชรอบ ๆ ได้รับการทำความสะอาด

และยังมีดินแฉะบางส่วน ซึ่งบอกผู้สัญจรไปมาได้อย่างชัดเจนว่า เพิ่งถูกน้ำเมื่อไม่นานมานี้

ต้นไม้เติบโตได้ดี ตั้งตรงและอุดมสมบูรณ์

เหลียวซิรงเดินตามสายตาของพระเอกและเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นอักขระทั้งสี่ตัว บนลำต้นของต้นไม้ผ่านแสงที่สาดส่องใต้ใบไม้ที่มีรอยด่าง

ซือหยวน (รัก) ม่อเฉี่ยน

ในขณะนี้ เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์ และน้ำตาก็ร่วงหล่น

เป็นเวลาเจ็ดปีแล้ว แม้ว่าเธอจะกลับมาครึ่งทาง แต่เธอก็ไม่เคยมาที่นี่เลย

เพราะความทรงจำนี้ ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้ ก็ดูแลมันอย่างระมัดระวัง ซึ่งเป็นความทรงจำระหว่างพวกเขา

มิฉะนั้น ต้นไม้ต้นนี้จะเติบโตได้ดีขนาดนี้ได้อย่างไร?

“คุณไม่ถามผมประโยคตอนนั้นเหรอ?”

"สิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณ คือผมจะไม่มีวันแยกจากคุณ"

“ตอนนั้นคุณไม่ได้ให้ผมอธิฐานเหรอ?”

"ความปรารถนาของผมคือ ผมชอบคุณ และหลังจากที่เราเรียนจบ ผมจะแต่งงานกับคุณ!"

เลนส์เริ่มหมุน และซูมออก จนสุดภาพของเมืองทั้งหมด

จากนั้น บรรทัดของคำก็ปรากฏขึ้น

"ด้วยสิ่งนี้ ขอแสดงความยินดีกับวัยที่ไร้เดียงสาของเรา!"

หลังจากดูหนังจบ หยางหลิงรุ่ยหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ

หากไม่รู้สึกซึ้งใจ แสดงว่าเป็นเรื่องโกหก

ภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยซึ่งลืมความทรงจำทั้งหมดของเธอ ดูเหมือนจะคิดถึงสมัยเรียนของเธอได้เลือนราง

ดูเหมือนว่า เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง?

ในความคิดของเธอ ในตอนนี้เด็กชายยังคงปรากฏตัว

อืม หล่อมาก แต่ไม่ดีเท่าฮั่วเทียนหลัน และน่ารำคาญอย่างอธิบายไม่ถูก

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไม หยางหลิงรุ่ย ก็ต้องการที่จะตีคนนี้ ด้วยหมัดหนัก ๆ สักหมัดบนหน้า

หลังจากที่เธอพึมพำคำสองสามคำในใจเพื่อไม่ให้โกรธ เธอก็หันหน้าไปมองฉีหลาน ที่ยังคงเงียบอยู่

ฉีหลานนั่งเงียบ ๆ แบบนี้ และเธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เธอน้ำตาไหล

เธอจำช่วงเวลาการเป็นนักเรียน ได้ไม่ชัดเจน

แต่เรื่องความรัก เธอรู้สึกสะเทือนใจในใจ

เห็นได้ชัด ว่าหนังเรื่องนี้ระดมอารมณ์ทั้งหมดในใจของเธอ ออกมาได้สำเร็จ

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้เร่งรีบฉีหลาน และยังมีเวลาอีกสิบห้านาที ก่อนที่ภาพยนตร์เรื่องต่อไปจะออกฉาย

และถ้าฉีหลาน ไม่ปรับอารมณ์ของเธอในช่วงเวลานี้ ก็จะเป็นเรื่องใหญ่ที่จะต้องดูอีกเรื่องหนึ่ง

อย่างไรก็ตามสามารถดูหนังเรื่องอื่นได้อีกเรื่อง ในตอนเย็นนี้

หยางหลิงรุ่ยดูภาพยนตร์ซีรีส์เรื่อง Spirited Away ซึ่งเป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นที่บริสุทธิ์มาก

เธอแค่คิดถึงเรื่องนี้ แต่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าฉีหลานจะนั่งอยู่แบบนี้จริง ๆ จนกระทั่งเพลงจบของ Spirited Away ดังขึ้น

ฉีหลานถอนหายใจยาว เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ หันหน้าไปมองหยางหลิงรุ่ยที่หลับไปเล็กน้อยแล้วพูดว่า "หลิงรุ่ย พวกเราไปกันเถอะ!"

"หือ?" หยางหลิงรุ่ยตื่นขึ้นมาทันที ไม่ต้องโทษที่เธอหลับไป หนังทั้งสองเรื่องนั้นดี แต่เธอรู้สึกเหนื่อยมากหลังจากดูกันต่อ!

“ โอเคค่ะ พี่หลาน”

หยางหลิงรุ่ยซึ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง ตามฉีหลานออกไป

แต่หลังจากผ่านไปสองก้าว เธอก็หันกลับและกลับมา

เธอลืมสิ่งหนึ่งไป กระเป๋าและโทรศัพท์มือถือวางไว้บนที่วางแขน เธอยังไม่ได้เอาไป