ตอนที่ 525
ตอนที่ 527 อารมณ์ที่แตกต่าง
October 22, 2026
หยางหลิงรุ่ยพูดอย่างอ่อนแรงแม้ว่านี่จะเป็นความจริง แต่เธอก็รู้ดีว่าหากสิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับเธอ เธอก็คงจะไม่เชื่อ
การเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นครั้งแรกก็ถือว่ามันเป็นปกติ แต่ถ้าหากเกิดขึ้นบ่อยเกินไปถ้าเชื่อก็โง่แล้วแหละจริงไหม?
แต่ฮั่วเทียนหลันกลับพยักหน้า
“ฉันเชื่อ!”
คำพูดนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เชื่อมั่น
หยางหลิงรุ่ยตะลึง เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของฮั่วเทียนหลัน
นี่ทำให้เธอรู้สึกผิดและละอายใจมาก
ที่จริงช่วงนี้ก็ได้เจอกับฮั่วเทียนหลันน้อยลงตั้งเยอะ
นั่นไม่ได้เป็นเพราะเหตุผลอื่นและก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับวีแชทของฮั่วเทียนหลัน
แต่เป็นเพราะหยางหลิงรุ่ยนึกถึงความแค้นที่ตระกูลหยางมีต่อตระกูลฮั่ว เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงทำได้แค่รักษาระยะห่างของเธอกับเขาเอาไว้
ถ้าบอกว่าไม่ชอบหรือไม่รักฮั่วเทียนหลัน นั่นก็คือคำโกหก
ถึงวันนี้หยางหลิงรุ่ยเป็นคนที่รู้ดีกว่าใครว่าเธอตกหลุมรักฮั่วเทียนหลันไปแล้ว
ในความคิดนั้นสวยงาม แต่ความจริงมันตรงกันข้าม
เธอไม่เหลือความทรงจำในอดีต เธอทำได้แค่เรียบเรียงความทรงจำที่กระจัดกระจายกับคำพูดที่คนอื่นเล่าให้ฟังเข้าด้วยกัน
ความรู้สึกไร้สาระนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยคิดว่าเธอกำลังฝันอยู่เป็นครั้งคราวและต้องการหลบหนีโดยไม่รู้ตัว
แม้บางครั้งเธอจะคิดว่า
ถ้าหากตอนแรกเธอไม่ต้องไปฟังที่ฮั่วเทียนหลันพูด และตกหลุดรักเขาไปเฉยๆ มันจะดีกว่าไหม?
ลูกสาวของเธอชิงหรง ลูกสาวของฮั่วเทียนหลันลั่นลาน ยังไงก็ต้องเป็นของของเธอ
แบบนี้จะไม่มีความผูกพันกับอดีตและทุกคนก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข
แต่หยางหลิงรุ่ยก็คิดว่าเธอคิดอะไรไร้สาระ
ชีวิตคนไม่มียาแก้ความผิดหวัง และไม่มีการกลับมาเริ่มใหม่
เรื่องที่เธอลืมไป ไม่แน่เธออาจจะจำมันได้อีกครั้ง
แต่ถ้าหากเธอนึกขึ้นได้แล้ว เธอยังจะรักผู้ชายคนเดียวกับที่เธอรักในตอนนี้หรือไม่?
แม้ว่าฮั่วเทียนหลันจะไม่ได้บรรยายถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอในตอนแรก เขาบอกเธอแค่ว่า ตอนแรกเขาทำไม่ดีกับเธอไว้ แต่หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง
ตอนแรกทำไม่ดีด้วย มันไม่ดีแค่ไหนหละ?
ตอนหลังทำดีด้วย แล้วมันดีแค่ไหนหละ?
หยางหลิงรุ่ยไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ดังนั้นเธอจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้ตัวเองยุ่งอยู่กับงานของฉีหลานเพื่อให้ลืมเรื่องเหล่านี้
นี่เป็นหนึ่งในวิธีลดความกดดัน แต่มันก็เหมือนการหลบหนี
“งั้นฉันต้องขอบคุณที่คุณฮั่วเชื่อฉัน แต่นี่มันก็ดึกมากแล้ว คุณควรจะกลับบ้านได้แล้วไหม?”
หยางหลิงรุ่ยไม่อยากพูดเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อใจต่อไป เนื่องจากสัญชาตญาณบอกกับเธอว่า ถ้าพูดต่อไปอาจจะกระทบกระเทือนกับความรู้สึกของฮั่วเทียนหลัน ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่อง
“วันนี้ผมพักที่นี่ไม่ได้หรอ?”
ฮั่วเทียนหลันเลิกคิ้วและความหมายในน้ำเสียงนั้นเหมือนกับเขาไม่เข้าใจ
หยางหลิงรุ่ยอ้าปากด้วยความตกใจ ฮั่วเทียนหลันหน้าด้านกว่าที่เธอคิดไว้จริงๆ
เรื่องแบบนี้เธอสามารถพูดได้ แต่ฮั่วเทียนหลันควรจะเป็นคนเริ่มพูดก่อนหรอ?
ขอร้องหละ นี่มันเป็นคฤหาสน์ของตระกูลหยาง
ถ้าเธอเป็นคนช่วยให้ฮั่วเทียนหลันอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีปัญหา
แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนเริ่มพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน มันสมควรแล้วหรอ?
ฮั่วเทียนหลันจะพักได้หรือไม่ได้นั้น แค่เธออนุญาตมันก็พอแล้วหรอ?
“คุณฮั่ว ใบหน้าเป็นสิ่งที่ดี กรุณารักษามันไว้สักหน่อย”
ท้ายที่สุดหยางหลิงรุ่ยก็ไม่สามารถกลั้นได้และพูดภาษาหยาบคายไม่ให้ออกมาได้
ฮั่วเทียนหลันตกใจ ปากของเขาค่อยๆกว้างขึ้น
“เอาไว้ทำไม? หรือว่าต้องเหมือนกับคุณนายหยางที่มีผิดสองสี?”
“คุณยังจะมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกหรอ?”
“หรือว่าคุณนายหยางไม่ใช่คนแบบนั้น?” ท่าทางสงบของฮั่วเทียนหลันทำให้หยางหลิงรุ่ยประหลาดใจ
โลกใบนี้ยังมีผู้ชายแบบนี้อยู่จริงๆ รังแกผู้หญิง ต่อล้อต่อถียงกับผู้หญิง และไม่สนเหตุผลใดๆ
“นี่คุณ....” นิ้วของ22สั่นและชี้มาทางฮั่วเทียนหลัน
แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอควรจะทำอย่างไรกับคนหน้าด้านอย่างฮั่วเทียนหลัน
“งั้นก้ได้ ถ้าคุณฮั่วอยากอยู่ที่นี่ ฉันจะให้คนเอาที่นอนมาให้ ตรงนี้ตอนกลางคืนก็มียุงไม่ใช่น้อย คุณจะต้องถูกยุงกัดจนตาย!”
หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยพูดจบ เธอก็เลิกคิ้วมองฮั่วเทียนหลันแล้วกดปุ่มที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ
ไม่นานก็มีบอดี้การ์ดหนึ่งคนเดินเข้ามา พูดอย่างสุภาพว่า “คุณหนูต้องการอะไรครับ?”
“ไปเอาเตียงมาให้เขาหน่อย คืนนี้คุณฮั่วจะมาตั้งแคมป์ที่บ้านของเรา”
หยางหลิงรุ่ยกล่าวอย่างมีชัย เมื่อฟังคำพูดของหยางหลิงรุ่ยแล้วบอดี้การ์ดก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองฮั่วเทียนหลัน
ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของบ้านหลังนี้ที่ทำให้เขาพูดอะไรออกมาไม่ได้ เขาคงถามฮั่วเทียนหลันออกไปแล้วว่าจะมาที่นี่เพื่อบริจาคเลือดให้ยุงหรอ?
ในขณะที่บอดี่การ์ดกำลังจ้องมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน หยางหลิงรุ่ยก็วิ่งกลับไปที่บ้านของเธอด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด
ตอนที่เธอจะเข้าประตู เธอก็เห็นชิงหรงและลั่นลานกำลังอยู่ที่โซฟา ข้างๆเต็มไปด้วยโมเดลและพวกเธอก็หลับไปหมดแล้ว
ในขณะนั้นทีวียังคงเปิดอยู่ และนั่นเป็นการ์ตูนกันดั้ม
หยางหลิงรุ่ยแค่เห็นแวบเดียวก็รู้ ว่าไม่ได้เปิดให้ชิงหรงดู
เธออุ่มชิงหรงก่อนจากนั้นพาชิงหรงขึ้นไปห้องนอนที่อยู่ชั้นบน