ตอนที่ 528 หน้าแดง

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลิงรุ่ย ความร้อนแรงในดวงตาของเขาเกือบจะเผาไหม้ร่างกายของหยางหลิงรุ่ย

อุณหภูมิร่างกายของหยางหลิงรุ่ยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเรื่อยๆ

เธอยื่นมีออกไปผลักฮั่วเทียนหลันออก จากนั้นก็ถอยออกมาสองสามก้าว

“พอได้แล้วฮั่วเทียนหลัน นี่มันก็ดึกมากแล้ว ลั่นลานเองก็นอนหลับไปแล้ว ถ้าหากคุณอยากจะกลับก้กลับไปตอนนี้เลย ถ้าหากไม่อยากกลับ ด้านข้างก็มีห้องว่างอยู่หนึ่งห้อง คุณก็ไปพักที่ห้องนั้นได้!”

หยางหลิงรุ่ยพูดจบและรอการตอบกลับของฮั่วเทียนหลัน

แต่ฮั่วเทียนหลันเพียงแค่มองไปตามทางที่หยางหลิงรุ่ยชี้ด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็ถามขึ้นมาว่า “ลั่นลานอยู่ไหน?”

“อยู่ที่ห้องนั้น” หยางหลิงรุ่ยยกมือชี้ไป

“งั้นคืนนี้พวกเราสามคนนอนด้วยกันเถอะ!”

ฮั่วเทียนหลันพูดออกมานิ่งๆ หลังจากนั้นก็ก้าวออกมาหาหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยที่สะลึมสะลือก็ตื่นขึ้นเพราะการกระทำของฮั่วเทียนหลัน

“อะไรนะ? ฮั่วเทียนหลันคุณบ้าไปแล้งหรือเปล่า?” หยางหลิงรุ่ยตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว

แต่การตอบกลับของเธอก็ไม่ได้ทำให้ฮั่วเทียนหลันเอามาคิดอะไร

“คุณคือแม่ของลั่นลาน ส่วนผมคือพ่อของลั่นลาน ลั่นลานเป็นลูกสาวของพวกเรา และเธอก็ยังเป็นเด็ก ได้นอนกับพ่อแม่สักครุ้ง หรือว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดี?”

ฮั่วเทียนหลันยังมีประโยคที่เขาไม่ได้พูดออกไปอยู่ นั่นคือลั่นลานรอโอกาสแบบนี้มาหลายปีแล้ว

ตอนที่เธอยังเป็นอันหรัน ลั่นลานก็มีแค่แม่

แต่หลังจากที่เธอมาอยู่กับฮั่วเทียนหลัน เธอก็มีแค่พ่อ

โชคชะตาดูเหมือนจะเล่นตลกกับลั่นลาน และมักปล่อยให้ลั่นลานอยู่ภายใต้ร่มเงาของครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว

เมื่อก่อนตอนที่ยังหาหยางหลิงรุ่ยไม่พบ ฮั่วเทียนหลันทำได้แค่เกลี้ยกล่อมลั่นลานและทำให้เธอเป็นเด็กที่น่ารัก

แต่ตอนนี้หยางหลิงรุ่ยปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าเขาแล้ว เขาอยากให้ครอบครัวของเขาอยู่ด้วยกัน ตอนนี้อย่างน้อยเขาก็สามารถชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไปได้

“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! ไปทางโน้นเลย ฮั่วเทียนหลัน คุณรีบไปเลย!”

หยางหลิงรุ่ยพูดพร้อมกับยื่นมือออกมาผลักฮั่วเทียนหลัน

ทันทีที่เธอยื่นมือออกไปฮั่วเทียนหลันก็ดึงมันเข้ามา

ผู้ชายคนนี้กอดหยางหลิงรุ่ยไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ปราณี

จากนั้นเขากอดเอวเขาแล้วเดินไปที่ห้องนอนที่หยางหลิงรุ่ยชี้

ถ้าคุณไม่อยากรบกวนการนอนของลูกสาวคุณ งั้นคุณก็มาห้องที่คุณบอกกับผม!

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้ถามความเห็นของหยางหลิงรุ่ยเลยแม้แต่น้อย เขาเตะประตูออก

หลังจากที่ประตูห้องถูกเปิดออก หยางหลิงรุ่ยก็ถูกฮั่วเทียนหลันโยนลงไปบนเตียง

ปัง เตียงที่อ่อนนุ่มทำให้ร่างกายของหยางหลิงรุ่ยดีดขึ้นมาโดยธรรมชาติ

เมื่อหยางหลิงรุ่ยตั้งตัวได้ เธอก็รีบลุกขึ้น

แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮั่วเทียนหลันยืนอยู่ตรงหน้า

ลมหายใจและความร้อนแรงของฮั่วเทียนหลันทำให้หยางหลิงรุ่ยหายใจไม่ออก

“ฮั่วเทียนหลัน คุณหมายความว่าอย่างไร? ฉันจะบอกคุณไว้ นี่เป็นบ้านของตระกูลหยาง แค่ฉันตะโกนออกไปทีเดียว คุณก็จบแล้ว!”

หยางหลิงรุ่ยขู่ฮั่วเทียนหลันและหวังว่าฮั่วเทียนหลันจะได้รับรู้ถึงความกลัวและจากไปเอง

เธอคิดว่าเธอคิดออกมาดีแล้ว แต่ฮั่วเทียนหลันทำแค่ขมวดคิ้วและแสดงอาการดูถูกออกมา

นี่ทำให้หยางหลิงรุ่ยโมโหอย่างมาก เขาคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรอ?

“คุณมายังไงก็กลับไปอย่างนั้น ให้เวลาคุณ 5 นาที ถ้าหากคุณยังไม่ไปหละก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

หยางหลิงรุ่ยพูดจบก็จ้องมาที่ฮั่วเทียนหลัน

ที่จริงเธอให้เวลาฮั่วเทียนหลันเพียงแค่ 10 วินาทีเพื่อที่จะไว้หน้าเขา

ดังนั้นหยางหลิงรุ่ยจึงเตรียมใจไวแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่เกิน 10 วินาทีเขาก็น่าจะออกไป

“ทำไมคุณถึงไล่ผมแบบนี้หละ?” ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลิงรุ่ยแบบเงียบๆ และพูดออกมา

มีความเศร้าอย่างหนักในน้ำเสียงของเขา

นี่ทำให้หยางหลิงรุ่ยที่ใจแข็งอยู่ เริ่มอ่อนลง

แต่เธอก็ยื่นมือออกมาบีบที่ต้นขาของตัวเอง และบอกตัวเองในใจว่าผู้ชายคนนี้ก็แค่ขอความเห็นใจ

เธอเงยหน้ามองฮั่วเทียนหลันอีกครั้ง พูดออกไปอย่างใจแข็งว่า “เหลืออีกสามวินาที!”

“ถ้ากลับไปตอนนี้ ฟ้าก็มืดแล้ว ถ้าหากตอนขับรถกลับไปเกิดอุบัติเหตุขึ้นแล้วทำให้ลั่นลานไม่มีพ่อจะทำอย่างไร?”

ฮั่วเทียนหลันจงใจพูดอย่างขมขื่นและน้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะตำหนิหยางหลิงรุ่ยที่ไม่รักเขา

น้ำเสียงแบบนี้ระหว่างคู่รักทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกอึดอัดใจมาก

“พูดอะไรไร้สาระออกมา ขับรถยังไงให้เกิดเรื่อง คุณไม่ได้ตาบอดในตอนกลางคืนสักหน่อย ถ้าหากคุณรู้ว่ากลับดึกแล้วมันจะมีปัญหา ทำไมถึงไม่รีบกลับไปตั้งแต่แรกหละ!”