ตอนที่ 529 ความฝัน

เมื่อฮั่วเทียนหลันพูดประโยคนี้ออกมา ด้วยใบหน้านิ่งเฉย

ร่างกายของหยางหลิงรุ่ยสั่นสะท้าน เธอก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

“ ไร้สาระ ฉัน ฉันไม่กลัวหรอก คุณไปเถอะ ... หึ... ”

หยางหลิงรุ่ยพูดจบฮั่วเทียนหลันก็ก้าวไปข้างหน้า และกอดเธอ แล้วผลักเธอลงบนเตียง

ฮั่วเทียนหลันกดร่างของเธอ ใช้ปากปล้นความงามของร่างกายหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยดิ้นไม่หยุด สำหรับฮั่วเทียนหลันมันก็ช่วยอะไรไม่ได้ แต่มันกลับเป็นเหมือนยาที่กระตุ้นเขา

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ชุดนอนของหยางหลิงรุ่ยยับยู่ยี่

ผิวขาวเรียบเนียนดังคริสตัล ฮั่วเทียนหลันสัมผัสได้ถึงความเรียบเนียน

สายตาของฮั่วเทียนหลันกวาดไปทั่วร่างของหยางหลิงรุ่ยครั้งแล้วครั้งเล่า และดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

น่าสงสารเสียจริง ฮั่วเทียนหลันช่วงสองปีที่ผ่านมา ผ่านมันมาได้ยังไงกัน?

ผู้หญิงที่ไม่ว่าจะสวยแค่ไหน ไม่ว่าจะอ่อนโยนแค่ไหนก็ตาม และไม่ว่าเขาจะมีรสนิยม แต่ไหนเขาก็ไม่เลยได้ล้ิมรสมัน

แม้ว่าจะไปที่คลับเฮ้าส์ หญิงสาวระดับท๊อปมานั่งอยู่บนตัวเขา เขาก็เมินไม่รู้สึกอะไร

แต่จริงๆแล้ว?

ในฐานะที่เป็นผู้ชายที่ผ่านประสบการณ์ เขาสามารถควบคุมความปรารถนาของตัวเองได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ?

ผู้หญิงเหล่านั้น ได้รับผลกระทบจากเขาอย่างหนัก ต้องอยู่กับฮั่วเทียนหลันทั้งคืน ต้องทนกับความเข้มแข็งของชายคนนี้ไว้

อย่างไรก็ตามเมื่อใดก็ตามที่เขารู้สึกว่าเขามีภาวะที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ในหัวของเขาก็จะคิดย้อนกลับไปถึงตอนช่วงที่อยู่กับอันหรัน

ความอ่อนโยนของอันหรัน ความห่วงใยของอันหรัน การจากไปของอันหรัน รวมถึงเรื่องราวร้ายๆเกี่ยวกับเธอ

หัวใจของฮั่วเทียนหลันมักจะสงบลง เมื่อคิดถึงผู้หญิงคนนี้ที่รักนี้เสมอ แต่ดันมารู้ตัวในภายหลัง

ความปรารถนาเช่นนี้ยังคงสะสมอยู่ในใจของเขาจนถึงตอนนี้

การได้มาสัมผัสความงามบนร่างกายของหยางหลิงรุ่ย และสูดกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของร่างกายของหยางหลิงรุ่ย

สายตาของฮั่วเทียนหลันราวกับเปลวไฟที่แทบจะพุ่งออกมา ริมฝีปากของเขาก็กดเข้าหากันแน่น ลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ของเขาก็กระตุก การดูดดื่มนี้ แสดงว่าตอนนี้สามารถบ่งบอกว่าเขากำลังจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

สัญชาตญาณบอกเขาว่า หยางหลิงรุ่ยยังไม่พร้อม

ถ้าเขาทำอะไรที่หุนหันพลันแล่นกับหยางหลิงรุ่ย นั่นมันก็ไม่แตกต่างไปกับสัตว์ร้าย? กลัวว่าหยางหลิงรุ่ยจะเกลียดเขาตลอดไป!

ฮั่วเทียนหลันไม่ต้องการให้โศกนาฏกรรมแบบปีนั้นเกิดขึ้นอีก ดังนั้นเขาเพียงแค่ปล้นความงามของบนผิวกายของหยางหลิงรุ่ย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรต่อไป

ยับยั้งชั่งใจของฮั่วเทียนหลันนั้น หยางหลิงรุ่นไม่รู้สึกได้

หยางหลิงรุ่ยในตอนนั้น รู้สึกเพียงว่ามีแท่งอะไร จิ้มเข้าไปตำแหน่งที่อ่อนไหวของเธอแน่น

เธอเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจความหมายโดยธรรมชาติ

หลังจากผลักฮัวเทียนหลันติดต่อกันหลายครั้ง ฮัวเทียนหลันก็ยังคงไม่เคลื่อนไหว หยางหลิงรุ่ยก็กัดริมฝีปากของฮั่วเทียนหลันอย่างรุนแรง

ริมฝีปากของเขาเจ็บ ฮั่วเทียนหลันจำต้องปล่อยหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยหายใจ และตะโกนออกมาทันที "ฮั่วเทียนหลัน นี่คือบ้านของตระกูลหยาง ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็ไปเสียเถอะ!"

ความโกรธของหยางหลิงรุ่ย ใกล้จะระเบิดแล้ว

ความโกรธของเธอประทุออกมา เมื่อมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน ก็รู้สึกรำคาญสายตา

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เธอสามารถระงับความปรารถนาของฮั่วเทียนหลัน ขับไล่ชายคนนั้นไปจากเธอได้

ฮั่วเทียนหลันที่เจ็บริมฝีปาก มองดูท่าทีแข็งกร้าวของหยางหลิงรุ่ย

เขารู้ว่า ไม่ว่าอย่างไง เขาก็ต้องเก็บอาการไว้บ้าง

เขาพลิกตัวจากหยางหลิงรุ่ย และนอนข้างๆหยางหลิงรุ่ย

เอื้อมมือโอบไปที่คอของหยางหลิงรุ่ย และวางหยางหลิงรุ่ยไว้ในอ้อมแขน

หยางหลิงรุ่ยตัวแข็งไปชั่วขณะและพยายามจะเอามือของฮั่วเทียนหลันออก

แต่วินาทีต่อมาคำพูดของฮั่วเทียนหลันทำให้เธอละทิ้งความคิดนั้น

“ ขอกอดสักพักได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร!”

ฮั่วเทียนหลันพูดออกมา โดยหยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูดอะไร

หลังจากลังเลอยู่สักพัก เธอก็ยังคงนอนบนแขนของฮั่วเทียนหลัน

แต่ความอดทนก็มีจำกัด

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกรำคาญเมื่อนึกถึงชายที่ต้องการใช้อำนาจเหนือเธอ ดังนั้นเธอจึงจับไปที่เนื้อบนแขนของฮั่วเทียนหลันและหยิกหมุนไปสามร้อยหกสิบองศา

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง......

หยางหลิงรุ่ยเหมือนกับหมั่นเขี้ยวมานาน การได้ระบายบนตัวของฮั่วเทียนหลันนี้ ทำให้รู้สึกถึงความน้อยใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากฮั่วเทียนหลัน

แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอน้อยใจเรื่องอะไร

ฮั่วเทียนหลันอดทนอย่างเงียบ ๆ เขาทำได้แต่ร้องเสียงครวญครางตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดอะไรเพื่อหยุดการกระทำของหยางหลิงรุ่ย

สิ่งนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างอธิบายไม่ถูก

"ทำไมคุณห้ามฉัน!"

เธอแทบหมดกำลัง จึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

"คุณได้ระบายออกมา ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?" ฮั่วเทียนหลันกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

"คุณ นี่..." หยางหลิงรุ่ยตะโกนอย่างเย็นชา จากนั้นหันหลังให้ฮัวเทียนหลัน

นั่นมันทำให้ใบหน้าของเธอก็อยู่บนกับฝ่ามือของฮั่วเทียนหลัน

ความอบอุ่นที่ไม่อาจบรรยาย ได้ห่อหุ้มร่างกายของหยางหลิงรุ่ย

หลังจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้เป็นคนนอนดึก

แม้ว่าตอนที่ทะเลาะกับฮั่วเทียนหลันฟ้ายังสลัวๆอยู่ แต่ตอนนี้ หยางหลิงรุ่ยรู้สึกว่าท้องฟ้ามืดลงแล้ว