ตอนที่ 530 แกล้งป่วย

หยางหลิงลุ่ยรีบปิดหน้าอกของเธอ เธอรู้ว่าชายคนนี้ต้องมองอยู่แน่ๆ

เธอเหลือบมองประตูห้องนอนที่ถูกปิด แต่ก็นึกได้ว่าประตูห้องนอนก่อนเข้านอนมันยังเปิดอยู่

ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะเธอไม่ได้ปิดมัน และฮัวเทียนหลันก็คงไม่มาปิด

มีแต่คนรับใช้และคนในบ้านเท่านั้นที่ปิดได้

ดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งที่เธอและฮั่วเทียนหลันนอนด้วยกันเมื่อคืนนี้ จะต้องถูกเล่าสู่กันฟังแน่ๆ

ความอับอายและความโกรธพุ่งพล่านขึ้น หยางหลิงรุ่ยชี้ไปที่ประตูและตะโกน "ฮั่วเทียนหลัน ไป รีบไปเดี๋ยวนี้!"

ฮั่วเทียนหลันเลิกคิ้ว และมองไปที่หยางหลิงรุ่ย ผู้หญิงที่ดูโกรธและกำลังอับอาย แต่กลับดูมีเสน่ห์

เขาพูดแผ่วเบา "คุณนายหยาง พอได้กันแล้วก็ทิ้งกันเลยเหรอครับ?"

ด้วยประโยคนี้ใบหน้าของ หยางหลิงรุ่ยก็แดง ราวกับจะมีเลือดพลุ่งออกมา

เธอเหลือบมองเวลาและพบว่าสิบโมงแล้ว

เห็นได้ชัดว่า เธอมาสายมากแล้ว

ในใจของเธอตื่นตระหนก หยางหลิงรุ่ยไม่สนใจ เธอเดินออกไปสวมรองเท้าแตะ และรีบไปที่ห้องพักที่ลั่นลานนอนเมื่อคืน

หลังจากที่เห็นหยางหลิงรุ่ยออกมา คนรับใช้ที่กำลังทำความสะอาดก็ทักทายหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยยิ้มพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอมักจะรู้สึกว่าบนใบหน้าของคนรับใช้เต็มไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

มันเหมือนกับรอยยิ้มที่บอกว่าฉันรู้ทุกอย่าง แต่ฉันไม่ได้พูดอะไร

สิ่งที่นึกไว้ทั้งหมดของหยางหลิงรุ่ย กลับเข้ามาในหัวใจของเธอ

หยางหลิงรุ่ยไปที่ห้องนอนและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เธอสายแล้ว เย่ตงจะต้องโทรหาเธอแน่นอน

แต่ที่น่าแปลกคือ ไม่มีใครโทรหาหยางหลิงรุ่ยเลยแม้แต่สายเดียว

ด้วยความสงสัยเธอจึงโทรหาเย่ตง อย่างไรก็ยังต้องมีบริษัทที่ยังคงต้องเคลียร์

หลังจากเสียงปลายสายโทรศัพท์ดังขึ้นสองสามครั้ง เย่ตงก็รับโทรศัพท์

“ พี่รุ่ย ตื่นแล้วหรือคะ!”

"อืม" หยางหลิงรุ่ยตอบ แต่แล้วเธอก็งงว่าเย่ตงรู้ได้อย่างไรว่าเธอนอนตื่นสาย?

“เย่ตง วันนี้ฉันนอนตื่นสาย เข้าไปที่บริษัทน่าจะเลทนิดนึง ตอนนี้มีอะไรเร่งด่วนที่ต้องจัดการหรือไม่?”

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่รุ่ย พี่พักผ่อนเถอะค่ะ เมื่อตอนเช้ามีหนูน้อยโทรมาหาฉัน และบอกว่าเป็นลูกสาวของคุณหยางหลิงรุ่ย เธอบอกว่าเมื่อคืนคุณนอนดึก ตื่นเช้ามากจะขอบตาดำ ก็เลยไม่เรียกพี่ค่ะ แล้วก็บอกว่าพี่จะเข้ามาช้าหน่อย... "

เย่ตงกล่าวด้วยรอยยิ้ม นึกถึงสาวน้อยที่โทรหาเธอเมื่อเช้าก็รู้สึกว่าน่ารักมาก

เด็กคนนี้ทั้งน่ารักและฉลาด หลังจากที่บอกเย่ตงเสร็จ ก็ยังบอกเย่ตงด้วยเสียงเบาๆ ว่าจะบอกความลับกับเธอ

“ เมื่อคืนแม่กับพ่อค่ะ หนูอ่านมาจากหนังสือ ถ้าคู่รักนอนด้วยกันไม่ควรจะปลุกเพราะมันเป็นสิ่งที่ล้ำค่า หนูก็เลยไม่ปลุกแม่ค่ะ!”

เมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้เย่ตงก็ตกใจ

เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของเด็ก

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ชิงหรงคุยกับเธอเสร็จแล้ว เธอก็บอกเธอว่าอย่าพูดกับใครนะคะ นี่เป็นความลับระหว่างพวกเขา

เย่ตงต้องการเก็บความลับนี้ไว้ เพราะนั่นมันก็เป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ควรทำให้หยางหลิงรุ่ยทำตัวไม่ถูก

"อ่อ ...โอเค ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวฉันจะรีบไปบริษัทให้เร็วที่สุด"

หยางหลิงรุ่ยวางสาย ในใจของเธอบอกไม่ได้เลยว่ารู้สึกอะไรอยู่

ชิงหรงโทรไปหาเย่ตง? เด็กคนนี้ย้ายข้างไปอยู่กับฮั่วเทียนหลันแล้วเหรอ?

เธอไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา การแต่งหน้าก็ไม่สามารถบดบังขอบตาดำได้ หยางหลิงรุ่ยเลยเดินออกมาจากห้อง

ทันทีที่ฉันออกมาก็เห็นฮั่วเทียนหลันนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

หยางหลิงรุ่ยมองเห็นอาหารเช้าสองที่วางอยู่ด้านหน้าของฮั่วเทียนหลัน

หนึ่งที่เป็นของเขา ส่วนอีกที่ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะนั่นเป็นของเธอ

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ชายคนนี้และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจลึก ๆ

เธอรีบก้าวไปข้างหน้ากัดฟันและพูดว่า "ฮัวเทียนหลันคุณยังไม่ไปอีกเหรอ?"

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้ตอบคำถามของเธอ

"ผมขอให้คนนำอาหารเช้าที่เตรียมให้คุณเป็นพิเศษ เป็นอาหารที่คุณชอบทั้งหมด มากินด้วยกันสิครับ"

ฮั่วเทียนหลันยิ้มลุกขึ้น และจูงหยางหลิงรุ่ย เขาลากเก้าอี้ออกมา จากนั้นดันหยางหลิงรุ่ยให้นั่งลง

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและมองไปที่อาหารเช้าบนโต๊ะ

แม้ว่าจะเป็นเรื่องง่ายมาก แต่ฮั่วเทียนหลันก็พูดถูก ทั้งหมดเป็นอาหารที่หยางหลิงรุ่ยชอบกิน

เธอหายใจเข้าลึกๆ และเตือนตัวเองว่าอย่าปล่อยให้ฮั่วเทียนหลันรู้ว่าเธอตื่นตาตื่นใจ จากนั้นเธอจึงกล่าวว่า "ขอบคุณนะคะ คุณฮั่ว"

"คุณจะไปพร้อมผมไหม" หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยตอบ ฮั่วเทียนหลันก็รีบถามอีกคำถาม

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฮั่วเทียนหลันด้วยความประหลาดใจ

ผู้ชายคนนี้ทำไมหน้าไม่อายขนาดนี้เลย? รู้ไหมว่ามีคนรับใช้อยู่ในห้องนั่งเล่น?

เขาคิดว่านี่คือบ้านของเขาเหรอ?

"ที่นี่คือบ้านของฉันนะคะ ฉันต้องอยู่ที่นี่สิคะ ส่วนคุณนายฮั่ว มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นนะคะ โอเค๊?" หยางหลิงรุ่ยกัดฟันและพูดทีละคำ

“ โอ้?” ฮั่วเทียนหลันเลิกคิ้วเล็กน้อยและพูดแผ่วเบา: ‘ผมเข้าใจแล้ว ’

หลังจากพูดจบเขาก็กินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ

หยางหลิงรุ่ยจ้องมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน พยายามทำให้ฮั่วเทียนหลันถอยหนีและจากไปโดยขู่สายตาของเธอ