ตอนที่ 541 ลมหายใจของเขา

ชิงหรงมุ่นคิ้ว เธอมักจะรู้สึกว่า ลั่นลานกำลังทดสอบอะไรบางอย่าง

"ไม่มีอะไรหรอก! หนูดีใจมาก ที่ได้ออกมาพร้อมกับแม่!"

"อื้อ ฉันก็เหมือนกัน!" ลั่นลานจับแขนของชิงหรง และเขย่ามันอย่างมีความสุข

ชิงหรงดึงแขนเธอออกทันทีด้วยท่าทางรังเกียจ "เฮ้ ไอศครีมเกือบจะติดเสื้อผ้าของฉันแล้ว ไปกินเองเลยไป!"

เด็กทั้งสองกำลังต่อสู้กัน และพวกเขารอจนกระทั่งหยางหลิงรุ่ยกลับมา

ตั๋วหนังถูกซื้อไปแล้ว แต่เมื่อกำลังจะเข้าไปในสถานที่ชิงหรงก็หยุด

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยตัดตั๋วเสร็จและเดินเข้าไป เธอก็พบว่าข้าง ๆ เธอมีคนหายไปหนึ่งคน

เมื่อเธอหันศีรษะไป เธอก็เห็นว่ามีเพียงลั่นลานเท่านั้นที่มากับเธอ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ "ลี่นลาน ชิงหรงอยู่ที่ไหน?"

“หรงหรงอยู่ข้างนอก ไม่เข้ามา!” ลั่นลานเอ่ยเสียงหวาน

แม้ว่าเธอจะเป็นเพื่อนที่ดีกับชิงหรง แต่เธอเมื่อเธออยู่ตามลำพังกับแม่ เรื่องทรยศต่อเพื่อนสนิทของเธอแบบนี้ ลั่นลานก็ไม่มีแรงกดดันที่จะทำ

หยางหลิงรุ่ยกระตุกยิ้มมุมปาก เจ้าเด็กหมีคนนี้ น่าเป็นห่วงจริง ๆ

เธอพาลั่นลานออกไปอีกครั้ง เพราะเมื่อตอนตรวจตั๋ว ยังต้องอธิบายให้พนักงงานตรวจตั๋วฟังอีกสักหน่อย

หลังจากที่เธอออกมา เธอมองไปรอบ ๆ และพบว่า ชิงหรงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สักแห่ง

เมื่อเห็นหยางหลิงรุ่ยออกมา เธอก็ไม่ได้กล่าวทักทาย

หยางหลิงรุ่ยเดินไปข้างหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง "ชิงหรง เป็นอะไรไป? หนังกำลังจะเริ่มแล้วนะ!"

“แม่คะ หาพ่อสักคนมาดูด้วยกันได้มั้ย?”

ชิงหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นสีแดงเล็กน้อย และแม้แต่น้ำเสียงของคำพูดของเธอ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

หยางหลิงรุ่ยทั้งตัวของเธอสั่นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็มองไปที่ชิงหรงอย่างลึกซึ้ง ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายในใจของเธอ

เธอคุกเข่าลง และมองไปที่ใบหน้าของชิงหรงอย่างจริงจัง และกล่าวว่า "หรงหรง บอกแม่ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นได้มั้ยลูก?"

ต้องรู้ว่า ชิงหรงไม่เคยแสดงอาการคิดถึงอย่างชัดเจนเช่นนี้มาก่อน

แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้น?

ชิงหรงส่ายหัว และส่งสัญญาณไปยังหยางหลิงรุ่ยว่าม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในความเป็นจริง เธอเพียงรู้สึกไม่สบายใจเพียงเล็กน้อย

เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เด็ก ๆ หลายคนจึงถูกพ่อแม่ พาไปชมภาพยนตร์ที่นี่

แต่สำหรับเธอ มีเพียงแม่ของเธอ และไม่มีพ่อ

เมื่อใดก็ตามที่เธอเห็นเด็กคนอื่น ๆ ที่สามารถจับมือทั้งสองข้างได้ ชิงหรงก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

หยางหลิงรุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และโทรหาฮั่วเทียนหลันอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้มันยังคงเสียใจ ไม่มีใครรับสาย

เธอโทรสามครั้งติดต่อกัน จนกระทั่งถึงตอนครั้งสุดท้าย ในที่สุดก็มีคนรับสาย

แต่คนที่รับโทรศัพท์บอกหยางหลิงรุ่ยว่า ฮั่วเทียนหลันออกไปประชุม และเขาอาจจะไม่กลับไปที่บริษัทในตอนกลางคืนแล้ว

หยางหลิงรุ่ยตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยรับ

หลังจากวางสายโทรศัพท์ หลี่เจี๋ยที่กำลังถือโทรศัพท์มือถือของฮั่วเทียนหลัน และเห็นฮั่วเทียนหลันที่กำลังรักษาร่างกาย เนื่องจากเป็นไข้ตัวร้อน

ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันเป็นสีแดง แต่สายตาของเขายังคงมองไปที่หลี่เจี๋ย

คำพูดสองสามคำในใจของหลี่เจี๋ย นี่เป็นการฆ่าคนจริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงคิดอยู่พักหนึ่ง และพูดกับฮั่วเทียนหลัน "ประธานฮั่วคะ ไม่ต้องกังวล ฉันเพิ่งเจอเหตุผลอย่างอื่นค่ะ"

หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เจี๋ย ฮั่วเทียนหลันก็เข้านอนอย่างสงบ

หยางหลิงรุ่ยกอดชิงหรง ก่อนเข้าโรงหนัง

หนังผ่านไปหนึ่งในสามส่วนแล้ว แต่ฉากที่เหลือยังคงน่าตื่นเต้นมาก

ดังนั้นชิงหรงและลั่นลานจึงรีบเข้าไปในภาพยนตร์ และชิงหรงก็ลืมความทุกข์ทรมานก่อนหน้านี้ไป

หลังจากดูหนังเสร็จ เธอก็พาเด็กทั้งสองไปกินอะไรเล็กน้อย

ดูเวลา ก็สี่ทุ่มแล้ว ได้เวลาส่งลั่นลานกลับ

เธอขับรถไปรอบ ๆ จนถึง Manor One

เมื่อหยางหลิงรุ่ยหยุดรถ และส่งหรงหรงให้กับบอดี้การ์ด ตอนที่ขอให้บอดี้การ์ดพาหรงหรงเข้าไปในบ้าน

ป้าติงก็ออกมา เธอยังคงได้กลิ่นของขนมปังกรอบ

"คุณหยางมาที่นี่! ดูนี่สิยังมาส่งลั่นลานกลับบ้าน เข้ามานั่งก่อนสักหน่อยนะคะ!"

เธอไม่สามารถทนต่อการต้อนรับของป้าติงได้ หยางหลิงรุ่ยจึงทำได้เพียงเดินเข้าไปในวิลล่าได้เท่านั้น

"ป้าติงคะ คุณชายฮั่วอยู่ที่บ้านมั้ยคะ?" หยางหลิงรุ่ยถาม

ใบหน้าของป้าติงกระพริบด้วยความอึดอัด เมื่อเธอได้ยินเรื่องของฮั่วเทียนหลัน

แต่อารมณ์นี้จะเกิดขึ้นเพียงนิดเดียว หยางหลิงรุ่ยก็ไม่ได้สังเกตเห็น

“นายน้อยสอง ตอนนี้เขามีธุระเยอะมากเลยค่ะ เขาก็เลยยังไม่กลับมา”

เมื่อได้ยินว่าฮั่วเทียนหลันไม่อยู่บ้าน หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้ เจอหน้าแล้วก็หายไป

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกน่ารำคาญมาก เมื่อได้เห็นหน้ากันทุกวัน

แต่ในเวลานี้ เธอคิดมากเป็นพิเศษ

ลั่นลานกำลังดึงชิงหรง และเธอก็ไปที่โลกหลังบ้านของเธอแล้ว

ขนมปังกรอบที่ป้าติงทำอร่อยมาก หยางหลิงรุ่ยกินไปหลายชิ้น พอเห็นว่ายังมีเวลาเหลืออีกมาก หยางหลิงรุ่ยก็เตรียมเรียนรู้จากป้าติง

"ป้าติงคะ ป้าทำคุกกี้อบนี้ยังไงคะ? ทำไมฉันถึงทำทุกครั้ง ถ้าไม่นิ่มเกินไป ก็แข็งเกินไป ไม่มีความรู้สึกกรอบนอกนุ่มในเลยค่ะ"

เมื่อฟังที่หยางหลิงรุ่ยพูด ป้าติงก็ตอบสนองกลับเล็กน้อย และเข้าใจ

"มันเป็นนุ่ม ๆ หรอ? เหรอ ป้าจะสอนหนูยังไง"

วิธีการทำให้เป็นนุ่ม ๆ ป้าติงเพิ่งหัดได้ไม่นาน

หยางหลิงุ่ยตอบรับ และไปเรียนกับป้าติง

ฟันของคุณปู่กับคุณย่าไม่ค่อยดี สำหรับคุกกี้ของแข็งประเภทนี้เลยกินไม่ได้

เธอเรียนรู้ด้วยตัวเอง และสามารถทำคุกกี้นุ่ม ๆ ให้กับพวกเขาได้