ตอนที่ 545 ถือว่าชอบก็แล้วกัน

แม้ว่าเขาจะอดกลั้นอยู่ในใจ แต่การบอกตัวเองว่าฮั่วเทียนหลันนี่เป็นการทำความดีโดยไม่ทิ้งชื่อไว้ เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น

แต่หยางหลิงรุ่ยโจวยังไม่สามารถควบคุมมันได้ และถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

เธอรู้สึกทุกข์ใจ ทุกข์ใจที่ฮั่วเทียนหลันได้รับบาดเจ็บ ทุกข์ใจที่เขาไม่บอกอะไรเธอ

“คุณร้องไห้เหรอ?”

คำพูดของฮั่วเทียนหลัน พิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า จุดสนใจของเขาไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกับหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยจ้องไปที่ฮั่วเทียนหลัน จนตอนนี้แล้ว เขายังปากแข็งอยู่อีก

"ฉันร้องไห้ ฉันแค่ร้องไห้ ฉันเป็นห่วงคุณ กังวลเกี่ยวกับการหายตัวไปอย่างกะทันหันของคุณ กังวลเกี่ยวกับการบาดเจ็บของคุณ กังวลเกี่ยวกับผลกระทบที่จะตามมาของคุณ..."

ด้วยเสียงโกรธจากหยางหลิงรุ่ย ฮั่วเทียนหลันก็สับสนเช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้แสดงออกจริงหรือ?

เมื่อเห็นน้ำตาของหยางหลิงรุ่ย ราวกับว่าวที่มีด้ายขาดไหลลงมา ฮั่วเทียนหลันก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป

หยางหลิงรุ่ยลังเล แต่ภายใต้การควบคุมอารมณ์ของเธอเธอเอื้อมมือไปจับมันไว้

อุณหภูมิร่างกายที่ร้อนจัดของฮั่วเทียนหลัน ทำให้หัวใจที่หายไปของหยางหลิงรุ่ย ในขณะนี้อบอุ่น

"เด็กดี อย่าร้องไห้ ฉันตรงนี้ก็โอเคนี่ใช่มั้ย?" ครั้งนี้ฮั่วเทียนหลันมีวินัยมาก จับมือของหยางหลิงรุ่ยแน่น และปลอบโยนด้วยเสียงต่ำ

ร่างกายของหยางหลิงรุ่ยสั่นเล็กน้อย และเม้มริมฝีปากของเธอ ก่อนที่จะหลั่งน้ำตาออกจากมุมตาของเธอในที่สุด

“ขอโทษนะ ฉันเสียสติไปแล้ว” เธอพึมพำเสียงต่ำ

"คุณพูดอะไรนะ ผมไม่ได้ยินคุณ!"

ฮั่วเทียนหลันได้ยินอย่างชัดเจน แต่เพื่อให้บรรยากาศในเวลานี้ร่าเริง เขายังคงแกล้งหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฮั่วเทียนหลันอย่างเย็นชา แต่ในสายตาของเธอ ความอ่อนโยนไม่สามารถซ่อนมันได้

"หลิงรุ่ยสัญญากับฉัน ในอนาคตจะไม่ร้องไห้โอเคมั้ย?"

ดวงตาที่ลึกล้ำของฮั่วเทียนหลันถูกจับจ้องที่ดวงตาของหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยพึมพำ และหลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต คุณต้องบอกฉัน!"

คราวนี้ หยางหลิงรุ่ยรอคำตอบไม่ไหว

ฮั่วเทียนหลันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอันทรงพลัง "ผมสัญญากับคุณได้ แต่ผมกลัว กลัวว่าจะทำไม่ได้ ผมยอมให้คุณเข้าใจผมผิด ดีกว่าเป็นห่วงผม ร้องไห้เพราะผม อย่างนี้ นี่จะทำให้ผมคิดว่าผมเป็นผู้ชายไร้ประโยชน์! "

"หลิงรุ่ย สัญญากับผมอย่างหนึ่ง!"

เมื่อฮั่วเทียนหลันพูดเช่นนี้ น้ำเสียงของเขาก็จริงจังมาก

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึง ดวงตาของเธอตัดกับดวงตาของฮั่วเทียนหลัน เธออยากจะส่ายหัว แต่เธอก็พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

“คุณเชื่อ สิ่งที่ผมบอกคุณก่อนหน้านี้มั้ย?”

คำพูดของฮั่วเทียนหลัน เป็นการบอกหยางหลิงรุ่ยอย่างไม่ต้องสงสัย ให้เธอยอมรับข้อเท็จจริงที่ฮั่วเทียนหลันพูดไว้ก่อนหน้านี้ และความรักระหว่างคนทั้งสอง

หยางหลิงรุ่ยสั่นสะท้าน แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอดกลั้น แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บแสบอยู่ในใจ

ในความเป็นจริง เธอได้ยอมรับอดีตระหว่างเธอกับฮั่วเทียนหลันแล้ว

แต่มีเพียง คำพูดบางอย่าง ที่ไม่กล้าพูดจริง ๆ

"ฉัน ฉัน…"

หยางหลิงรุ่ยพยายามดิ้นรน อยากจะพูดประโยคนั้น

แต่อย่างไรก็ตาม ราวกับว่ามีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ เธอก็ไม่สามารถบอกได้

"ไม่ต้องพูดแล้ว!"

สายตาของฮั่วเทียนหลัน เริ่มจากความคาดหวังในตอนแรก กลายเป็นการสูญเสียครั้งสุดท้าย

หลังจากพูดคำพูดของเขาออกมา หยางหลิงรุ่ยก็โล่งใจทันที

เขายื่นมือออกมา และค่อย ๆ ดึงหยางหลิงรุ่ยไป

“ขอกอดอีกทีนะ!”

กลางคืน ความเงียบน่ากลัว เวลา ที่ผ่านไปถูกจับไม่ได้

หนึ่งเดือนต่อมา ฮั่วเทียนหลันสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

เนื่องจากสิ่งต่าง ๆ เขาได้รับการออกจากโรงพยาบาลเอกชน

ฉันอาศัยอยู่ใน Manor One ในขณะเดียวกันก็จัดการกับกิจการของบริษัท

ในช่วงเวลาของหยางหลิงรุ่ย ไม่ว่าเธอจะยุ่งแค่ไหน ทุกวันเธอก็จะหาเวลาไปรับลั่นลานและชิงหรง

เด็กทั้งสองกลายเป็นเพื่อนซี้กัน ทุกวันเวลาสี่ทุ่ม หยางหลิงรุ่ยจะจากไปพร้อมกับชิงหรงที่ไม่เต็มใจ

และฮั่วเทียนหลัน ตราบใดที่เด็กทั้งสองอยู่ที่นั่น เขาไม่สามารทำงานได้

เขานั่งอยู่บนโซฟาชั้นหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าเงียบ ๆ มองดูเด็กทั้งสองทะเลาะกัน

หยางหลิงรุ่ยมักจะดูเด็กทั้งสองเล่น และสายตาของฮั่วเทียนหลันจะตกอยู่ที่เธอมากขึ้น

แม้จะรู้ตัว แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร

ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง เริ่มคลุมเครือและน่าอึดอัด

หยางหลิงรุ่ยซ่อนสิ่งหนึ่งไว้ในใจเธอเสมอนั่ นคือตัวตนของชิงหรง

เธอเป็นลูกสาวของฮั่วเทียนหลัน ถ้าเธอไม่พูด ฮั่วเทียนหลันจะสังเกตเห็นหรือไม่?

ฤดูใบไม้ร่วงได้สิ้นสุดลง และฤดูหนาวในเมืองกำลังมาเร็วมาก

แค่ครึ่งเดือน ทุกคนต้องใส่เสื้อโค้ท

หยางหลิงรุ่ยลงจากรถ และรีบเข้าไปในอาคาร Yang's Entertainment ภายใต้ลมหนาว

ตอนนี้เธอออกไปทำธุรกิจ เนื่องจากภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่องใหม่ล่าสุด เธอจึงต้องพบปะกับตัวละครเอกชายและหญิง และพูดคุยเกี่ยวกับบุคลิกของตัวเอก

และในละครโทรทัศน์เรื่องนี้ นางเอกคือเหลียวซิรง

พระเจ้ารู้ดีว่าเมื่อเหลียวซิรงเห็นหยางหลิงรุ่ย ท่าทางตกใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาก็ตะโกนเรียกอันหรานโดยตรง

ชื่อที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยประหลาดใจ

จากนั้นในช่วงห้านาทีแรก เธอก็ไม่ได้ไปถึงจุดนั้น แต่เธอกลับบอกเหลียวซิรง ว่าเธอไม่ใช่อันหราน เธอคือหยางหลิงรุ่ย

แม้แต่ตัวตนของเธอ ก็บอกกับดหลียซิรงโดยตรง