ตอนที่ 544 ซ่อน

เสียงของชิงหรง พูดเสียงดังก็ว่าดัง บอกว่าเบาก็ว่าเบา แต่หยางหลิงรุ่ยสามารถได้ยินได้

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ชิงหรงด้วยสีหน้าซับซ้อน และหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ถอนหายใจอย่างสบาย ๆ

ลูกสาวคนนี้เป็นลูกสาวของเธอจริงหรอ?

เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เกี่ยวกับบุคลิกโดยนัยของเธอ!

"อ้อ ๆ ! ฉันเข้าใจแล้ว!" ลั่นลานตะโกนด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นมองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยสายตาลึกลับ ชูกำปั้นเล็ก ๆ ของเธอและตะโกน "มามี๊ สู้ ๆ !"

หยางหลิงรุ่ยรู้ดีว่าอาหารมื้อนี้ไม่สามารถกินต่อไปได้ ดังนั้นเธอจึงเก็บอาหารที่อุ่นไว้เรียบร้อย แล้วป้าติงนำกล่องอาหารกลางวันมาวาง ก่อนที่หยางหลิงรุ่ยจะจากไป

เมื่อเธอไปถึงโรงพยาบาลเอกชน ก็เป็นเวลาเกือบเช้า

นี่ไม่โทษหยางหลิงรุ่ย เพราะเธอออกเดินทางตอนเก้าโมง

แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็เกิดขึ้น มีอุบัติเหตุต่อเนื่องบนท้องถนน และดูเหมือนว่าจะมีคนตาย

หยางหลิงรุ่ยจึงขยับตัวได้เล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับไปมาก

จนกระทั้งสามชั่วโมง หลังจากที่ตำรวจจัดการกับอุบัติเหตุเสร็จสิ้น และเริ่มอพยพ เธอก็มาที่นี่

หยางหลิงรุ่ยผลักประตูวอร์ด พบว่าฮั่วเทียนหลันถือโน๊ตบุ๊คด้วยมือทั้งสองข้าง

จากนั้นมืออีกข้างก็ยังคงทำงานบนหน้าจอสัมผัส

หยางหลิงรุ่ยขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า "คูณชายฮั่ว ไม่รู้หรอว่าคุณควรพักผ่อนอย่างเต็ม?"

หลังจากนั้น เธอก็ไปเอาโน๊ตบุ๊คของฮั่วเทียนหลันมา

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้ดิ้นรน เพียงแค่กดปุ่มเพื่อปิดเครื่อง และเมื่อหยางหลิงรุ่ยเปิดเครื่อง เขาก็จะได้รับแจ้งให้ป้อนรหัสผ่าน

ชายคนนี้สมองของเขาค่อนข้างเร็ว

หยางหลิงรุ่ยเพียงแค่กดปุ่มปิดเครื่องเป็นเวลานาน และคราวนี้ปิดคอมพิวเตอร์โดยสมบูรณ์

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้ต่อต้านตลอดเวลา เขาแค่หัวเราะ แม้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะบังคับให้ปิดเครื่องลง เพื่อทำให้เขาเสียโอกาสทางธุรกิจไปบ้างก็ไม่สำคัญ

"อืม ฉันมาสายแล้ว วันนี้คุณรีบกิน แล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ" หยางหลิงรุ่ยเอาโน๊ตบุ๊คของฮั่วเทียนหลันออก

หลิงหยูไม่ได้เข้ามา แต่เขาเฝ้าดูอยู่ข้างนอกตลอดเวลา

ในความเป็นจริง ในช่วงเวลานี้ หลิงหยูรู้สึกถึงการสูญเสียของฮั่วเทียนหลัน

แต่ในฐานะผู้ช่วยของเขา เขารู้สึกกังวลในสายตาของเขา

"เอาคอมพิวเตอร์มานี่!" น้ำเสียงเย็นชาของฮั่วเทียนหลัน มีเพียงห้าคำ

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึง แทนที่จะคืนคอมพิวเตอร์ เธอกลับขมวดคิ้วและพูดว่า "ฮั่วเทียนหลัน สมองคุณไม่เป็นไรใช่มั้ย? แผลคุณยังไม่ดี ก็ทำงาน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ... "

หลังจากนั้น หยางหลิงรุ่ยก็กดความโกรธลง

เพราะเธอไม่ต้องการ เพราะเรื่องเล็กน้อย ทั้งสองคนจึงทำสงครามกัน

เธอปิดคอมพิวเตอร์โดยตรง และวางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

การจ้องมองของฮั่วเทียนหลันกวาดไปที่คอมพิวเตอร์ตรงนั้น และหลังจากจดจ่ออยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กลับมา

"คุณมาทำอะไร?"

แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนน้ำเสียง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าหยางหลิงรุ่ย จำสิ่งที่เจ้านายเพิ่งทำไปได้เข้าไปในจิตใจ

"มาดูบางคนที่ได้รับบาดเจ็บ!" หยางหลิงรุ่ยตอบด้วยน้ำเสียงโกรธ

ดวงตาของฮั่วเทียนหลันขรึมลง และจากนั้นสายตาที่เฉียบคมของเขาก็จ้องออกไปนอกประตู

สิ่งนี้ทำให้หลิงหยู ซึ่งแต่เดิมมองไปที่กระจกประตูด้วยสีหน้าห่วงใย รีบถอนสายตา และพิงกำแพงทันที

ครอบครัวไป๋ของเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่า ฮั่วเทียนหลันโกรธอย่างเห็นได้ชัด

ท้ายที่สุดแล้ว เขาได้กล่าวว่า เรื่องของเขา ห้ามให้หยางหลิงรุ่ยรู้เด็ดขาด

ฮั่วเทียนหลันเห็นหลิงหยูวาบไปมา แต่เดิมเขาต้องการเรียกหลิงหยูเข้ามา

แต่เมื่อเขาผ่านสายตาของหยางหลิงรุ่ย เขาก็นำมันกลับมาอย่างแปลกประหลาด

ผู้หญิงคนนี้อยู่ที่นี่ เรื่องนี้ วันอื่นค่อยคุยกันเถอะ!

หยางหลิงรุ่ยเปิดกล่องอาหารกลางวัน เธอนำโจ๊กที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ และสูตรอาหารบางอย่าง

นี่คือสิ่งที่เธอดูบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับผู้ชายคนนี้

"อ้าปาก!" หยางหลิงรุ่ยพูดขึ้น หลังจากที่ถือชาม และพยุงฮั่วเทียนหลัน

ร่างกายของฮั่วเทียนหลันแข็งทื่อ กำลังลังเลและเปิดปากในที่สุด

หนึ่งช้อน หนึ่งตะเกียบ หนึ่งชาม...

ด้วยวิธีนี้หยางหลิงรุ่ย เริ่มปรนนิบัติคนได้แล้ว

และฮั่วเทียนหลันหลังจากไม่สบายใจในตอนแรก ก็ยอมรับความอ่อนโยนของหยางหลิงรุ่ยอย่างเงียบ ๆ

หยางหลิงรุ่ยหยิบกล่องอาหารกลางวันออกมาช้า ๆ ซึ่งทำให้ฮั่วเทียนหลันกินไปสองในสาม

ในท้ายที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะการประท้วงภาคบังคับของฮั่วเทียนหลัน หยางหลิงรุ่ยต้องการให้ฮั่วเทียนหลันกินให้หมด

เธอไปล้างผลไม้ปอกองุ่นทีละผล แล้วส่งไปที่ปากของฮั่วเทียนหลัน

แม้ว่าใบหน้าของหยางหลิงรุ่ย จะยังคงมีความโกรธ

แต่ฮั่วเทียนหลันรู้ดีว่า เป็นเพียงเพราะเขาไม่ยอมให้เธอลงไป

ถ้าหยางหลิงรุ่ยก้าวไปข้างหน้า เธอก็จะหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ

"เอาล่ะ อย่าทำหน้าบึ้งตึง เมื่อกี้ผมผิดเอง ไม่ควรตะโกนใส่คุณ!" ฮั่วเทียนหลันพูดเบา ๆ

หยางหลิงรุ่ยเขย่าร่างของเธอชั่วขณะ เธอมองไปที่ฮั่วเทียนหลันอย่างเหลือเชื่อ ราวกับว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าชายคนนี้จะริเริ่มยอมรับความผิดพลาดกับเธอ

"คุณว่า...อะไรนะ! ใครหน้าบึ้ง!" หยางหลิงรุ่ยยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

เมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ หัวใจของฮั่วเทียนหลันก็เต้นรัวอย่างอธิบายไม่ถูก

เขายื่นมือออก และยกคางของหยางหลิงรุ่ยขึ้น ดวงตาของทั้งสองคนกำลังเผชิญหน้ากันในขณะนี้

“หยางหลิงรุ่ย”

"หื้ม?"

"คุณรู้มัย คุณเป็นคนอ่อนโยน และสวยงาม ผู้หญิงแบบนี้ เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการล่อลวงผู้ชายให้กระทำความผิด!"