ตอนที่ 541
ตอนที่ 543 คืนที่โรแมนติก
October 22, 2026
ป้าติงก็อาศัยอยู่ที่นี่เช่นกัน และหยางหลิงรุ่ยมักจะพาเด็กทั้งสองกลับบ้าน
และป้าติงทำความสะอาดบ้านเรียบร้อย แล้วก็ซักผ้าทำกับข้าว
ถ้าไม่ใช่เพราะตัวตนของผู้ชายที่มักจะขาดหายไปในครอบครัว หยางหลิงรุ่ยก็คงมีภาพลวงตาว่าเขาแต่งงานแล้วและมีลูกสองคน
หนึ่งวัน สองวัน สามวัน...
ในที่สุด วันนี้ป้าติงก็ทำอาหารกลางวัน เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และอากาศก็ยังร้อนมาก หยางหลิงรุ่ยจึงไม่ได้ไปที่นั่น ในตอนสายเธอรวบรวมโมเดลให้กับลูก ๆ ของเธอ แล้วดูอนิเมะสองสามตอนด้วยกัน
เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองอยากลงทุนมากแล้ว เธอก็พบเหตุผลที่จะมาที่ห้องครัว
"ป้าติงคะ ป้าต้องการความช่วยเหลือมั้ยคะ?" หยางหลิงรุ่ยทักทาย
ป้าติงง่วนอยู่กับการเฝ้าดูการปรุงโจ๊กที่กำลังนึ่ง แม้ว่าจะเปิดเครื่องปรับอากาศในครัว เธอก็ร้อนและเหงื่อออก
“ไม่ค่ะ คุณหยาง คุณควรพักผ่อนเถอะค่ะ! เรื่องในครัว ให้ป้าทำนะ”
หยางหลิงรุ่ยขานรับ แต่ไม่ได้จากไปในทันที
เธอวนเวียนอยู่ข้าง ๆ ป้าติง และในไม่ช้าป้าติงก็ค้นพบความผิดปกติ
“คุณหยาง มีเรื่องอะไรรึป่าวคะ?”
"มี...อา ไม่มีค่ะ..." หยางหลิงรุ่ยโบกมืออธิบาย
เมื่อเห็นการแสดงที่ไม่เป็นมืออาชีพของเธอ ป้าติงก็อดยิ้มไม่ได้
"อืม สิ่งที่คุณต้องการถาม เพียงแค่พูดป้ารู้ทุกอย่างค่ะ" คำพูดที่อบอุ่นของป้าติง ทำให้หัวใจที่กังวลของหยางหลิงรุ่ย ผ่อนคลายในทันที
เนื่องจากป้าติงพูดเช่นนี้ อย่างนั้นเธอจึงไม่ดีที่จะทำตัวหน้าซื่อใจคดต่อไป
"ป้าติงคะ ป้ารู้ไหมว่าฮั่วเทียนหลันหายไปไหน"
ผู้ชายคนนี้มีชีวิตก็ไม่เจอตายไปก็ไม่เจอศพ หยางหลิงรุ่ยจะมีความสุขตลอดเวลาที่ได้อยู่กับเด็ก ๆ ในช่วงนี้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่ผู้ชายคนนี้หายไปนานขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็คิดถึงเขาเพียงเล็กน้อย
“เทียนหลันเพิ่งไปอกไปทำงานนอกสถานที่เมื่อเร็ว ๆ นี้และไม่สามารถกลับมาได้ในช่วงสั้น ๆ ” ป้าติงกล่าว
ในความเป็นจริง เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮั่วเทียนหลัน
แต่มีบางสิ่งที่ไม่สามารถบอกคนอื่น ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวตนพิเศษของหยางหลิงรุ่ย
เมื่อฟังสิ่งที่ป้าติงพูด คิ้วของหยางหลิงรุ่ยก็ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้
ผู้ชายคนนี้ ต้องหาเงินได้เท่าไหร่กันก่อนที่เขาจะยอมแพ้?
บ้านที่กำลังวุ่นวายก็ไม่กลับ และไม่สนใจลูก ๆ
ลั่นลานติดตามฮั่วเทียนหลัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้อย่างไร!
เมื่อเห็นว่าใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยไม่พอใจเล็กน้อย ป้าติงจึงอธิบายอย่างรวดเร็ว "คุณหยาง อย่าโกรธเทียนหลันเลยค่ะ เขาก็มีลำบากเช่นกัน"
หยางหลิงรุ่ยพยักหน้า จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องครัว
เธอเข้าไปในห้องนอนด้านในสุด หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออกไปยังหมายเลขของฮั่วเทียนหลัน
ครั้งแรก ไม่มีใครตอบรับ ครั้งที่สอ งครั้งที่สาม...
จนกระทั่งครั้งที่สิบสอง ในที่สุดก็รับสาย
ในเวลานี้ ความอดทนในหัวใจของหยางหลิงรุ่ย ได้หมดลงไปนานแล้ว
"ฮั่วเทียนหลัน! โทรศัพท์มือถือของนายมีไว้เป็นของตกแต่งหรอ?"
อีกด้านหนึ่งมีความเงียบ และเสียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "คุณหยางคะ ประธานฮั่วกำลังพักผ่อน และโทรศัพท์ก็เงียบ"
"หือ?" หยางหลิงรุ่ยตกตะลึง เธอต้องการให้ปลุกฮั่วเทียนหลานโดยไม่รู้ตัวเพื่อรับโทรศัพท์ แต่สุดท้ายเธอก็มีจิตใจที่โหดร้ายไม่ได้
"ถ้าอย่างนั้น เมื่อเขาตื่นแล้ว ให้เขาโทรกลับด้วยนะ!"
"ครับ"
หลิงหยูมองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่ยังคงหลับอยู่และตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เดิมทีหยางหลิงรุ่ยต้องการวางสาย แต่เมื่อเขากดปุ่มวางสายเขาก็ลังเลใจ
"ฮัลโหล คุณยังอยู่ที่นั่นมั้ย?"
"อยู่ครับ มีอะไรกับคุณหยาง"
หยางหลิงรุ่ยไม่ได้วางสาย ดังนั้นหลิหยูจึงไม่สามารถวางสายได้โดยธรรมชาติ
“อันนั้น ฉันถามหน่อยนะ ฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะหายตัวไปในช่วงเวลานี้ เขากำลังทำอะไรอยู่รึป่าว?”
"อันนี้…"
หลิงหยูเหลือบมองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่ดูเหมือนจะฝันร้าย พลางขมวดคิ้ว
พูด หรือว่าไม่พูด? บอกไปเขาก็จบเห่ ไม่บอกก็ไม่มีผล
แต่หลายปีที่ผ่านมา ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของฮั่วเทียนหลัน เขาก็ไม่อยากเห็นฮั่วเทียนหลันที่กำลังทำความดีและเข้าใจผิด
“นายหัว ได้รับบาดเจ็บครับ... ”
หยางหลิงรุ่ยไม่ได้กินอาหารกลางวัน ท่ามกลางเสียงตะโกนของป้าติง เธอลงไปชั้นล่าง และขับรถโดยใช้ความเร็วที่สุด เพื่อไปยังโรงพยาบาลภายความร้อนรน
ตามหมายเลขห้องที่ระบุโดยหลิงหยู เธอขึ้นบันไดอยู่พักหนึ่ง
เมื่อมาถึงสถานที่ที่กำหนด เธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
หลิงหยูยืนอยู่นอกประตู และกวักมือเรียกเมื่อหยางหลิงรุ่ยมา จากนั้นก็ทำท่าทางนิ่งเฉย
“สวัสดีคับ คุณหยาง ประธานฮั่วกำลังพักผ่อน ต้องใช้ความเงียบก่อนนะครับ”
"อืม" หยางหลิงรุ่ยเดินไปตามหน้าต่างของวอร์ด และมองเข้าไปข้างใน จากมุมมองของเธอ เธอสามารถเห็นฮั่วเทียนหลันนอนอยู่บนเตียง โดยมีขวดแขวนอยู่ตรงหน้า
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นท่าทางอ่อนแอของฮั่วเทียนหลัน หัวใจของหยางหลิงรุ่ยก็สั่นสะท้านอย่างอธิบายไม่ถูก
แม้ว่าเธอจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าทำไมเธอรู้สึกเป็นทุกข์
หลิงหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "กระดูกซี่โครงของประธานฮั่วหัก แม้ว่าเขาจะใช้ยาและวัสดุที่ดีที่สุดในทุกวันนี้ เขาก็ยังไม่สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติในระยะสั้น และต้องการพักผ่อน"
“ทำไมมันหัก?” หยางหลิงรุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
"วันนั้น ช่วยคุณไว้ แล้วพลังมือของเธอก็แข็งแกร่งเกินไป..."
คำพูดของหลิงหยู ทำให้ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงขึ้นในทันที
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ามือของเธอมีพลังมาก จนสามารถทำให้กระดูกหักได้
แต่ถ้าเธอเข้มแข็งจริง ๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ได้ล่ะ?