ตอนที่ 549 ทำอะไรเพื่อครอบครัวบ้าง

หยางหลิงรุ่ยตะลึง ไม่เข้าใจว่าอันหงไชหมายถึงอะไร

“ คุณบอกว่า พวกคุณจะทำร้ายฉันตามที่คุณต้องการ แล้วฉันจำเป็นต้องถูกพวกคุณกระทำอย่างงั้นเหรอ?”

คำพูดของหยางหลิงรุ่ยไร้ซึ่งอารมณ์

แม้ว่าเธอจะลืมทุกอย่าง แต่ข้อมูลพวกนี้ไม่ใช่ข้อมูลที่หลอกลวง และตอนนี้เธอก็จำได้แล้ว

"ฉัน ... ไม่ใช่แบบนี้ ..." อันหงไชกำลังดิ้นรน และต้องการอธิบายให้หยางหลิงรุ่ยฟัง

แต่น่าเสียดายที่หยางหลิงรุ่ยไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว

เธอขึ้นรถ แล้วรอให้ตำรวจจราจรมา

หลังจากตำรวจจราจรมาถึง อันหงไชจึงรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือรถของอันหงไช ทำเพียงประกันภัยอุบัติเหตุธรรมดาๆเท่านั้น

สำหรับตำแหน่งของรถของหยางหลิงรุ่ยที่ถูกชน เบียประกันเท่านี้คงไม่พอแน่นอน

ตำรวจจราจรจึงให้เจ้าของรถทั้งสองคนเจรจากัน

หยางหลิงรุ่ยขมวดคิ้วโดยที่เธอไม่พูดก่อน

อันหงไชกล่าวดัวยความกังวล "หรันหรัน เธอต้องฟังคำอธิบายของฉัน ฉันรู้ว่าเธอต้องเกลียดสิ่งที่ฉันกับป้าของเธอทำ แต่มันก็ผ่านไปสองปีแล้ว พวกเราได้รับโทษที่เราสมควรได้รับแล้ว ได้โปรดขอให้ฮั่วเทียนหลันเมตตาพวกเราด้วยเถอะ! "

ขอความความเมตตา?

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่อันหงไชด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจว่าอันหงไชหมายถึงอะไร

อันหงไชพยายามพูด และต้องการอธิบายบางอย่างให้หยางหลิงรุ่ยฟัง

แต่ตำรวจจราจรก็เข้ามาขอให้พวกเขาเซ็นชื่อพอดี ทำให้ทำลายบรรยากาศดังกล่าว

หลังจากตำรวจจราจรออกไป อดีตลุงและหลานก็มองหน้ากัน

ท้ายที่สุดหยางหลิงรุ่ยก็เร่ิมพูดก่อน "ช่วงปีที่ผ่านมา ฮั่วเทียนหลันยังไม่ปล่อยคุณไป?"

อันหงไชพยักหน้า แม้ว่าเขาจะออกมาจากรถสปอร์ต แต่เขาก็มักจะถูกออกใบสั่งอยู่บ่อยๆ

เหตุการณ์นี้มักเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทั้งๆที่รถทุกคันจอดอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน แต่มีเพียงอันหงไชที่เพิ่งไปเข้าห้องน้ำ ออกมาก็เจอใบสั่ง

อันหงไชเม้มริมฝีปากของเขาและขมวดคิ้วราว ราวกับว่าในตอนนี้เขาเป็นมนุษย์ที่กำลังต่อสู้อยู่กับสวรรค์

ในที่สุดเขาก็กัดฟันและพูดว่า "หรันหรัน ถ้าเธอตกลงที่จะบอกฮั่วเทียนหลันให้ปล่อยพวกเราไป ฉันจะให้สิ่งที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้ให้กับเธอ!"

เนื่องจากไม่มีวิธีใดที่จะแก้ไขปัญหาได้แล้ว มีเพียงข้อแลกเปลี่ยนนี้เท่านั้น

หยางหลิงรุ่ยตะลึง และสุดท้ายก็พยักหน้าตอบรับ

เพราะนั่นคือสิ่งของของพ่อแม่ เธอจึงไม่อาจพูดปฏิเสธได้

อย่างไรก็ตามเธอก็ตั้งสติ และโทรศัพท์ไปบอกเจ้าหน้าที่ชายให้มาที่นี่ เพื่อไปที่สถานที่ที่อันหงไชพูดกับเธอ

ในทุกๆเมือง มีสถานที่เจริญรุ่งเรืองสุดๆกับที่ที่มีความเป็นอยู่แบบสลัม

เมืองz ก็ไม่มีข้อยกเว้น

หยางหลิงรุ่ยเดินไปบนถนนที่เต็มไปด้วยขยะและสิ่งปฏิกูล หยางหลิงรุ่ยก้าวไปทีละก้าวและในที่สุดก็หยุดพร้อมกับอันหงไช ที่หน้าบ้านสองชั้น

เห็นได้ชัดว่าบ้านหลังนี้่น่าจะมีอายุประมาณสามสิบถึงห้าสิบปี

อันหงไชเปิดประตู หยางหลิงรุ่ยก็เดินตามเข้ามา

แม้ว่าข้างนอกจะดูสกปรกและดูวุ่นวาย แต่ข้างในก็ยังค่อนข้างเงียบ

กระเบื้องสีเหลืองดูเหมือนจะบอกกาลเวลา

เฟอร์นิเจอร์มีไม่เยอะ มีรอยผุพังอยู่หลายจุด บางชิ้นก็เห็นได้ชัดว่าผ่านการซ่อมแซมมา

ดูเหมือนชีวิตครอบครัวในแต่ละวัน จะไม่ค่อยดีนัก

ไม่รู้ว่าอันหงไชจะกดดันแค่ไหนในช่วงสองปีที่ผ่านมา

เดิมทีอันหงไชอยากจะรินน้ำให้หยางหลิงรุ่ย แต่เมื่อมองไปที่แก้วพลาสติกธรรมดาน เขาก็หยิบขวดน้ำมาวางไว้ตรงหน้าหยางหลิงรุ่ยแทน

"หรันหรัน รอฉันสักครู่"

หลังจากพูดจบเขาก็ขึ้นไปชั้นบน

ขึ้นไปไม่กี่นาที ก็มีเสียงทะเลาะกันมาจากด้านบน

จากนั้นหญิงสาวผมกระเซิงก็รีบวิ่งลงมาหาหยางหลิงรุ่ยราวกับจะบ้าคลั่ง

"นังนี่ ทำไมแกยังไม่ตาย ทำไมแกยังมีชีวิตอยู่ ..."

อย่างไรก็ตาม อันหงไชก็รีบคว้าเธอไว้

"หุบปาก อันชิง แกจะทำร้ายครอบครัวของเราอีกหรือไง?"

เสียงตวาดของอันหงไช ดูเหมือนจะทำให้อันชิงสงบลง

เธอทำได้เพียงนั่งบนโซฟา และจ้องมองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยแววตาที่โกรธเคือง

แววตาที่แฝงไปด้วยความตกใจ ความโกรธและความเกลียดชัง แต่ไม่แฝงอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นญาติสนิทมิตรสหายเลย

ท่าทีของอันหงไชเมื่อสักครู่ ทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเช่นกันว่าเขาหมดแล้วซึ่งทุกสิ่ง

ส่วนอันชิง หยางหลิงรุ่ยก็มีข้อมูลเพียงพอที่รู้ว่าทำไมเธอเกลียดถึงผู้หญิงคนนี้

"คนดีมักอายุสั้น แต่คนชั่วกลับอายุยาวเป็นพันปี หญิงที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่ชายคนไหนต้องการ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่อีก?"

อันชิงที่กำลังสงบสติอยู่ กลับมีอารมณ์รุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง

หยางหลิงรุ่ยยังอยู่ในท่าทีสงบ เมื่อได้ยินคำพูดของเธอเมื่อสักครู่

อันชิงที่เธอได้รับข้อมูลมาก็เป็นแบบนี้

อันหงไชขึ้นไปชั้นบน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พบสิ่งที่เขาต้องการจะให้หยางหลิงรุ่ย

"ฉันยังมีชีวิตอยู่ และมีชีวิตที่ดีด้วย!"

หยางหลิงรุ่ยยื่นมือออกมาและปัดผมที่ใบหน้าของเธอ นาฬิกาที่เป็นประกายบนข้อมือของเธอทำให้ดวงตาของอันชิงจ้องมองไปที่นั่น

เธอรู้จักนาฬิกาเรือนนี้ เป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของIA ราคาเริ่มต้นคือเจ็ดหลักของดอลลาร์สหรัฐ

“ ดูเครื่องประดับวิบวัยของเธอ หายไปสองปี ไปเป็นนายหญิงมาเหรอ”

อันชิงไม่อยากเสียหน้า เธอจึงคุยต่อไป

หยางหลิงรุ่ยดูสงบ และมองไปที่อันหงไชที่เพิ่งลงมาชั้นล่าง

"หาของเจอไหม? เจอแล้วฉันจะได้กลับ ที่นี่แมลงวันบินว่อนเลย ฉันรู้สึกรำคาญมากๆ "