ตอนที่ 550 คนเลว

"ยี่เฉียวถง คุณดูตัวคุณสิ ซื้อกับข้าวยังต้องหิ้วกระเป๋าที่เหลืออยู่ชิ้นสุดท้าย แม่ว่ามันจะพัง คุณก็อยากซื้อมันใหม่ใช่ไหม ?"

เสียงโกรธของอันหงไช ทำให้แม่ลูกตกตะลึงไปชั่วขณะ

หยางหลิงรุ่ยที่อยู่ด้านข้าง ก็มองเขาด้วยความชื่นชม

แสดงว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ไร้ความสามารถ!

"แต่ ..." ยี่เฉียวถงอ้าปาก และยังคงตะโกนออกมาอย่างไม่มั่นใจ "อันหงไช คุณเป็นบ้าอะไร?"

“เป็นบ้าเหรอ?” อันหงพูดย้อนกลับสามคำ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ

"ฉันบ้าไปแล้ว ฉันพอแล้วที่จะอยู่กับคุณ ยี่เฉียวถง คุณพาลูกสาวของคุณออกไปจากที่นี่!"

เสียงโกรธอย่างบ้าคลั่งดังก้องในห้องนั่งเล่นที่ทรุดโทรม

ยี่เฉียวถงมองไปที่อันหงไชด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ และพึมพำว่า "หงไช คุณพูดอะไร? คุณพูดอีกครั้งสิ!"

"ต้องพูดฉันซ้ำอีกเหรอ"

คำพูดที่เย็นชาของอันหงไช ทำให้ยี่เฉียวถงเข้าใจในความเป็นจริง

เธอลากอันชิงออกไป โดยไม่ได้คิดอะไร

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะออกไป กลับเดินขึ้นไปชั้นบน

เพราะตัวเธอเองรู้ดีว่าหากไม่มีการสนับสนุนของอันหงไช เธอแลอันชิงคงจะอดตายอยู่ข้างนอก

ห้องนั่งเล่นเงียบลงอีกครั้ง และเมื่ออันหงไชกำลังจะอธิบายกับหยางหลิงรุ่ย ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น

หยางหลิงรุ่ยเป็นคนปรบมือให้

"ไม่เลว ฉากนี้ทำได้ดีมาก!"

หยางหลิงรุ่ยไม่อยากจะเชื่อ เพราะไม่มีคิดว่า ครอบครัวจะมาทะเลาะกันเช่นนี้

อันหงไชกำลังแสดงให้ถึงย่ำแย่ของตัวเอง

จากนั้น ก็ทำลายสิ่งของที่ให้เธอมาเอา ...

อันหงไชตะลึงและรีบโบกมือ "หรันหรัน นี่มันไม่ใช่การแสดงนะ ... "

“ ใช่หรือไม่ใช่ ยังไงของพ่อกับแม่ของฉัน ก็ถูกทำลายไปแล้ว? ”

คำพูดของหยางหลิงรุ่ย ทำให้อันหงไชพูดไม่ออก

อันหงกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ทคำพูดที่โพล่งออกมานั้นทำให้เขาใบหน้าซีดเซียวทันที

สุดท้ายเขาก็ได้แต่พูดด้วยความสิ้นหวัง "หรันหรัน เธอบอกมาได้ไหม ต้องทำยังไงถึงจะให้อภัยพวกเรา?"

เขาใช้คำว่าพวกเรา ไม่ใช่ฉัน

หยางหลิงรุ่ยรู้อยู่ในใจ เธอมีรอยยิ้มเหยียดหยามบนริมฝีปากของเธอ

“ คุณทรมานฉันมาหลายปีแล้ว นี่มันแค่สองปีที่ฉันสู้กลับ?”

อันหงไชเงียบราวกับคิดหาหนทาง

ทันใดนั้นเขาคุกเข่าลงบนพื้น

"หรันหรัน ฉันขอร้องเธอในฐานะลุง หาทางออกให้ฉันที!"

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูอ่อนน้อมถ่อมตนของอันหงไช ภาพก็แวบขึ้นมาในความคิดของหยางหลิงรุ่ย มันเป็นภาพของอันหงไชกับยี่เฉียวถงที่บังคับให้เธอกลับมาในตอนนั้น

ความทรงจำในใจของเธอแวบขึ้นมาในไม่กี่วินาที

"ทางรอดน่ะได้ แต่ยี่เฉียวถงเธอทำลายหลุมฝังศพของพ่อแม่ของฉัน เรื่องนี้่คุณไม่สามารถหลีกหนีความรับผิดชอบได้ ไป ไปหน้าหลุมฝังศพของพ่อแม่ของฉัน คุณสามคนต้องก้มหัวคำนับร้อยที ให้ฉันรู้สึกถึงความจริงใจของพวกคุณ แล้วฉันจะปล่อยพวกคุณไป!"

คำพูดของหยางหลิงรุ่ย เกือบจะทำให้อันหงไชอยากแทรกแผ่นดินหนี

แต่อันหงไช ก็ไม่สามารถพูดได้ว่ามันโหดร้าย

เขารู้ดีว่าตราบใดที่เขาแสดงท่าทางน่าเกลียดออกไป ทุกสิ่งที่เขาเคยทำมาก่อนหน้าจะถูกเพิกเฉย

"ฉัน ฉัน ... " อันหงไชพยายามจะพูด แต่ไม่สามารถพูดเพื่อสัญญาได้

หยางหลิงรุ่ยเหลือบมองดูเวลา เธออยู่ที่นี่มาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว

อากาศที่เป็นพิษ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในใจ

“ ฉันบอกความต้องการกับคุณไปแล้ว ทำหรือไม่ทำ ก็เป็นเรื่องของพวกคุณ!”

หยางหลิงรุ่ยลุกขึ้นมองอันหงไชด้วยท่าทางเคร่งเครียด และเดินออกไป