ตอนที่ 552 มีความเกี่ยวข้องกับฉันจริงๆ

ในฐานะที่เป็นคนหนุ่มของตระกูลหยาง ชื่อเสียงของหยางยานได้ลือมาถึงที่นี่อย่างเห็นได้ชัด

ผู้คุมทั้งสองมองหน้ากันจากนั้นหนึ่งในนั้นก็ก้าวมาข้างหน้า

หลังจากนั้นประมาณสามนาที คนที่มีลักษณะเหมือนหัวหน้าคนใช้ก็ออกมาอย่างเร่งรีบ

"สวัสดีครับ คุณคือคุณหยางใช่ไหม?"

"อืม" หยางหลิงรุ่ยรับคำเบาๆ แม้ว่าหยูซิงเหวินจะเดาตัวตนของเธอได้ แต่การคาดเดาที่เร็วขนาดนี้ก็เกินความคาดหมายของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นเชิญเข้ามาครับ นายน้อยกำลังรอคุณอยู่ด้านใน!"

พ่อบ้านผายมือออกไปเชิญหยางหลิงรุ่ยด้วยความเคารพ

ในฐานะผู้ดูแลครอบครัวใหญ่ที่มักจะทำงานจิปาถะให้เจ้าบ้าน วิสัยทัศน์ของพ่อบ้านนั้นดีมาก

เขาเพียงแค่มองไปที่เสื้อผ้าของหยางหลิงรุ่ยอย่างคร่าวๆ ท่าทางของเธอเขาก็บอกได้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องเป็นตระกูลหยางในเมืองข้างๆแน่

แน่นอนว่าที่หยูซิงเหวินเรียกเธอว่คุณหยางก็เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน

หยางหลิงรุ่ยเดินตามหัวหน้าคนใช้ไปจนถึงลานที่สามของคฤหาสน์แล้วเข้าไปในห้องหนังสือ

ห้องหนังสือเป็นสไตล์จีนล้วน มีหนังสือวางอยู่บนชั้น สภาพเป็นสีเหลืองดำซึ่งดูเหมือนจะอธิบายวงจรชีวิตของหนังสือเหล่านี้ได้

หยูซิงเหวินอยู่ที่โต๊ะ อ่านหนังสือเล่มใหญ่อยู่

เมื่อเขาเห็นหยางหลิงรุ่ยเข้ามาเขาก็อ่านอีกหน้าหนึ่งก่อนจะปิดหนังสือลง

เขาลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าหยางหลิงรุ่ยและยื่นมือออกไป "ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะครับคุณหยาง"

หยางหลิงรุ่ยเหลือบมองไปที่หยูซิงเหวิน เนื่องจากอีกฝ่ายพูดมาอย่างสุภาพ เธอจึงทำตัวไม่สุภาพเกินไปไม่ได้

ดังนั้นเธอจึงจับมือเขาเบาๆและนั่งลงบนโซฟาไม้มะฮอกกานีตามคำเชิญของเขา

พ่อบ้านนำชามาเสิร์ฟแล้วรินให้ทีละแก้ว

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้รีบพูดขึ้นก่อน ในทำนองเดียวกัน หยูซิงเหวินก็ดูเหมือนจะไม่ได้รีบร้อน

หลังจากที่ทั้งสองนิ่งอยู่ไม่กี่นาที ในที่สุดหยูซิงเหวินก็พูดขึ้นก่อน

"คุณหยางดื่มชาสิ นี่คือชาเหมาเฟิงสุดท้ายในปลายฤดูใบไม้ร่วง มันมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์มาก!"

หยูซิงเหวินหยิบถ้วยชาเล็กๆขึ้นมาจิบ

มุมปากของหยางหลิงรุ่ยกระตุกขึ้นเล็กน้อยและเธอก็หยิบมันขึ้นมาด้วย แต่เธอเหมือนหญิงแกร่งที่ดื่มมันรวดเดียวหมด

หยูซิงเหวินรู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดกับพฤติกรรมที่ดูแมนนี้

นี่ไม่เหมือนกับที่หยางหลิงรุ่ยคิดไว้ในจินตนาการ!

อย่างน้อยครั้งสุดท้ายที่พบกันเธอยังดูได้รับการอบรมมาอย่างดีอยู่เลย

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่เฉียบแหลมของหยูซิงเหวินที่กวาดมา หยางหลิงรุ่ยก็เอนกายลงบนโซฟาเบาๆหน้าตาเฉย

เธอดูโต๊ะกาแฟไม้มะฮอกกานีที่อยู่ตรงหน้าเธอ ถ้าเธอไม่ได้ดูผิดโต๊ะกาแฟนี้น่าจะเป็นรูปแบบการแกะสลักในสมัยฮ่องเต้เฉียนหลง

เมื่อเห็นว่ามะฮอกกานีสีแดงมีสีแดงดำเป็นชั้นขึ้นมา เธอจึงมั่นใจในข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของเธอ

ในที่สุดการนิ่งเฉยนี้ก็จบลงด้วยการยอมแพ้ของหยูซิงเหวิน

เขากระแอมเบาๆและพูดว่า "คุณหยางมาคราวนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คุณไม่รู้เหรอ?"

"ไม่รู้!"

คำตอบของหยูซิงเหวินตรงไปตรงมามาก

แต่หยางหลิงรุ่ยรู้ว่าเขาเคยพากลุ่มคนจากตระกูลหยูทำหลายสิ่งหลายอย่างไปต่อสู้เพื่ออำนาจ

ผู้ชายคนนี้นิสัยเหี้ยมโหด

"งั้นก็ได้ ฉันขอเตือนความจำคุณหยูสักหน่อย ฉันถามได้ไหมว่าฉีหลานอยู่ที่ไหน?"

ว่ากันตามจริงแล้วคำพูดประโยคนี้ของหยางหลิงรุ่ยมีความหมายที่จะโจมตีโดยส่วนตัวอยู่แล้ว

เธอไม่ได้ซ่อนความสงสัยเกี่ยวกับหยูซิงเหวินไว้เลย

อย่างไรก็ตามการแสดงออกของหยูซิงเหวินนั้นสงบมาก

"คุณหยางพูดแบบนี้ คุณสงสัยผมหรือเปล่า?"

มันเป็นสไตล์ของเขาที่จะเลือกคำพูดที่ตรงไปตรงมา

หยางหลิงรุ่ยจ้องมองไปที่ใบหน้าของหยูซิงเหวินอย่างใกล้ชิด พยายามหาจุดน่าสงสัยบนใบหน้าของเขา

น่าเสียดายที่เธอไม่พบสิ่งใดๆ

"ฉันเปล่า แต่ฉันคิดว่าเรื่องของฉีหลาน คุณหยูต้องรู้แน่"

"คุณหยางแน่ใจขนาดนี้เลยเหรอ? การหมั้นของผมกับฉีหลานได้จบลงแล้ว มันไม่ได้สำคัญว่าเธอจะไปที่ไหน"หยูซิงเหวินกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา แต่สิ่งที่เขาพูดนั้นกลับเย็นชา

หยางหลิงรุ่ยชะงักไป เธอสามารถฟังออกได้ว่าชายคนนี้มีร่องรอยของความโหดร้ายเล็กน้อย

“คุณหยู มันยากที่จะพูดความจริงหรือ?”

“คุณหยาง นี่เป็นเรื่องของตระกูลหยู หรือไม่ก็เป็นเรื่องของตระกูลฉี มันมีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณตรงไหน?”

ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยเคร่งขรึมลง หากไม่ใช่เพราะไม่มีหลักฐานเธออยากจะเดินเข้าไปฉีกหน้าโกหกของหยูซิงเหวิน

ฉีหลานหายไปและไม่รับโทรศัพท์ มันจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาได้อย่างไร?

"คุณหยางสูญเสียความทรงจำมานานขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังเป็นห่วงอดีตเพื่อนของคุณมากขนาดนี้ เป็นไปได้หรือเปล่าว่าคุณฟื้นความทรงจำแล้ว?"

หยูซิงเหวินเลิกคิ้ว ในตาทั้งสองของเขามีความสงสัยอยู่ลึกๆ

หยางหลิงรุ่ยตกใจ เขารู้เรื่องที่เธอความจำเสื่อมด้วยหรือ?

แต่หลังจากที่คิดไปคิดมาก็ไม่น่าแปลกใจ ตราบใดที่หยูซิงเหวินหาคนไปสอบถาม เรื่องของทั้งตระกูลรวมถึงหลายๆคนที่เคยอยู่ในตระกูลหยาง ก็จะรู้ว่ามีหญิงสาวชื่อหยางหลิงรุ่ยเพิ่มเข้ามาในตระกูลหยางอีกคนหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูดอะไร หยูซิงเหวินจึงหยิบซิการ์ในกล่องมาจุดไฟแล้วใส่เขาไปในปากของเขา