ตอนที่ 554 ให้ลั่นลานอยู่ คุณน่ะไป

หนวดเคราของเขาสั่นระริก เขารู้ดีว่าคำพูดของพ่อไม่ใช่เรื่องตลก

เขาออกจากห้องไปทันที เคาะประตูใหม่อีกครั้งและเดินเข้ามาหลังจากที่อามอร์ฮันบอกว่าเข้ามาได้

“เอาเถอะ มีอะไรจะถามอีกมั้ย?” อามอร์ฮันง่วงเล็กน้อยเพราะเขาเข้าสู่วัยชราแล้วจริงๆ

"คุณพ่อ ราคาของฟาเรนไฮต์ไม่มีข้อได้เปรียบและความสามารถในการพัฒนาไม่ดีเท่าของ group Aneng และกลุ่มธุรกิจแนวหน้าอื่นๆ ทำไมเราไม่หากลุ่มที่ใหญ่ที่สุดและมีความสามารถมากที่สุดล่ะ?"

"เธอหมายถึงให้ไปหา group Aneng ? "

พ่อนั้นรู้ทันลูก ประโยคเดียวของอาร์มอฮันกระแทกหัวใจของเขา

“อืม”

อาร์มอฮันยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ร่วมมือกับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่เสมอ ทำไมไม่ฝึกฝนคู่แข่งให้กับเขาล่ะ?"

ชายหนวดดำตะลึงและเข้าใจความหมายของอามอร์ฮันทันที

“คุณพ่อพูดถูก!“

ฮั่วเทียนหลันกลับไปที่โรงแรมอิมพีเรียลและเห็นตงหยงซี่ซึ่งเมามากแล้วนอนอยู่ในห้องนั่งเล่น

คืนนี้เขาถูกมอมจากชาวอิรักอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาลากตงหยงซี่เข้าไปในห้องของและห่มผ้าห่มให้อย่างลวกๆ ฮั่วเทียนหลันเดินกลับไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นและนั่งดื่มไวน์แดงสองแก้วติดต่อกัน จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีกลิ่นชานมที่อยู่ในปากของเขาได้หายไปแล้ว

เขานั่งบนโซฟาและส่งข้อความถึงหยางหลิงรุ่ย

“ฉันอาจจะกลับไปช้าหน่อยนะ ลั่นลานฝากให้คุณดูแลด้วย!”

ตอนที่หยางหลิงรุ่ยได้รับข้อความนี้เธอกำลังยุ่งอยู่กับลั่นลานและชิงหรง

ฮัวเทียนหลันไม่อยู่ หยางหลิงรุ่ย เด็กทั้งสองและป้า Ding ย้ายไปอยู่บ้านหลังก่อนหน้า

คราวนี้ไม่ได้เช่า แต่ป้า Ding ใช้ชื่อหยางหลิงรุ่ยซื้อมาโดยตรง

จากก้นบึ้งของหัวใจเขาคิดว่าเขาคือป้า Ding คนของตระกูลหยาง ความปรารถนาเดียวที่มีก็คือหยางหลิงรุ่ยจะสามารถกลับมา

ไม่ว่าจะในฐานะของอันหรันหรือว่าหยางหลิงรุ่ย เพียงแค่เป็นภรรยาของฮั่วเทียนหลันและแม่ของลั่นลานก็เพียงพอแล้ว

ลั่นลานและชิงหรงกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ข้างโต๊ะทำงาน

หยางหลิงรุ่ยอยู่ด้านข้าง หลังจากที่ทั้งสองคนเขียนเรื่องหนึ่งเสร็จแล้วเธอก็รับผิดชอบตรวจสอบ

ตอนนี้เด็กสองคนอยู่โต๊ะเดียวกัน พวกเขาการเรียนคงที่มากและโดยพื้นฐานแล้วเป็นห้าอันดับแรกในชั้นเรียน

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าผลการเรียนของลั่นลานนั่นเสถียรกว่า ในขณะที่ชิงหรงมีแรงผลักดันในระยะสั้นมากกว่า

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยตรวจแล้วว่าไม่มีปัญหา เด็กทั้งสองก็ได้รับอนุญาตให้เล่นได้

แต่วันนี้เด็กทั้งสองเงียบผิดปกติ

ทั้งคู่มองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยดวงตากลมโตเป็นประกายลึก ลั่นลานพูดขึ้นก่อนว่า "หม่าม้า หนูอยากได้ชุดกระโปรงสีขาว!"

"อืม งั้นของหนูเอาสีดำ!" ชิงหรงพูดตาม

หยางหลิงรุ่ยอึ้งไป ทำไมจู่ๆเด็กสองคนนี้ถึงสนใจชุดกระโปรง?

"อืม โอเค แม่จะซื้อให้พรุ่งนี้"

แม้จะสงสัย แต่เธอก็รับปากโดยไม่ลังเล

"เอาแบบเดียวกันนะ!" ลั่นลานกล่าวเสริม

หยางหลิงรุ่ยพยักหน้าขยี้ผมของลั่นลานอย่างรักใคร่และตอบว่า 'รู้แล้วจ้ะ! '

เมื่อเห็นแม่รับปากแล้ว เด็กทั้งสองก็กลับมาเป็นปกติทันที

ชิงหรงรีบออกจากห้องหนังสือไปที่ห้องเก็บของและนำกล่องขนาดใหญ่ออกมาและเรียกลั่นลานให้มาต่อโมเดลด้วยกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าลั่นลานเป็นเด็กที่ขี้สือเล็กน้อยกับขนมบนโต๊ะ เธอก็อยากจะแอบกินมัน

เมื่อเห็นท่าทางที่น่ารักของเด็กทั้งสอง หยางหลิงรุ่ยถึงเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะนี้

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาดูข้อความของฮั่วเทียนหลันและตอบว่า "ฉันรู้แล้ว เรามีช่วงเวลาที่ดีได้โดยไม่มีคุณ!"

หลังจากรอสักพัก ฮั่วเทียนหลันก็ไม่ได้ตอบกลับ

หลังจากคำนวณเวลาในอิรักแล้ว หยางหลิงรุ่ยก็โยนโทรศัพท์ทิ้ง

เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้เขาอาจหลับไปแล้ว

เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ภายใต้การเร่งของหยางหลิงรุ่ย ชิงหรงและลั่นลานลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแล้วนอนลงบนเตียง

หลังจากตอแยให้เธอเล่านิทานเรื่องต่างๆ พวกเธอก็หลับไป

แต่หยางหลิงรุ่ยซึ่งง่วงมากแล้วขี้เกียจอาบน้ำ เธอเดินกลับไปที่ห้องนอนมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มและหลับไปทันที

วันเวลาแบบนี้ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน หยางหลิงรุ่ยพักอยู่ด้านนอกก็ปิดบังไม่ได้อีกต่อไป ถูกนายท่านใหญ่และคุณนายใหญ่รู้เข้าเสียแล้ว

เมื่อฟังคำอธิบายของตงเหยียน ผู้สูงวัยทั้งสองก็โกรธมากและพูดอย่างเดียวว่าหยางหลิงรุ่ยควรรีบกลับบ้าน

แต่คราวนี้หยางหยวนออกหน้าพูดถึงความยุ่งเหยิงในความสัมพันธ์ระหว่างหยางหลิงรุ่ยและฮั่วเทียนหลันในช่วงเวลานี้และยังพูดถึงเด็กทั้งสองด้วย

ในที่สุด หยางหลิงรุ่ยที่ยังคงกังวลใจก็ได้รับแจ้งว่าเรื่องนี้ถูกทำให้ผ่านไปแล้วแบบงงๆ

สิ่งนี้ทำให้เธอโล่งใจทันที

การต่อต้านครั้งแรกของการคบกับฮั่วเทียนหลันดูเหมือนจะไม่น่ากลัวอย่างที่เธอคิด!

มีเรื่องน่ายินดีในชีวิตอยู่เสมอ แต่อะไรคือเรื่องน่ายินดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดน่ะเหรอ?

นั่นคือตอนที่คุณตื่นขึ้นมาและคนที่คุณรักมากที่สุดอยู่เคียงข้างคุณ

ในตอนเช้า ดวงอาทิตย์ส่องผ่านม่านบางๆและตกกระทบลงบนใบหน้าของหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยที่กำลังนอนขี้เซาอยู่รู้สึกถึงความสว่างของสภาพแวดล้อมและหันหลังให้ม่านโดยไม่รู้ตัว

แต่ทันทีที่เธอหันกลับมาเธอก็ชนกับใครบางคน

หยางหลิงรุ่ยที่ยังไม่มีปฏิกิริยาตื่นขึ้นมารู้สึกตัวและถีบคนตรงหน้าอย่างแรงทันที

และตะโกนเสียงดัง "คุณเป็นใคร!"

"เธอต้องการฆ่าสามีของเธอเหรอ!"