ตอนที่ 555 กำไลหยก

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่คนขับด้วยความประหลาดใจ ฮั่วเทียนหลันมีหูทิพย์หรืออย่างไร? เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่สบาย

“ นี่?” หยางหลิงรุ่ยดูเหมือนจะฟังไม่ชัด

คนขับรถมาจากตระกูลฮั่ว เขาจะพูดอย่างนอบน้อมและตรงไปตรงมา “นายฮั่วบอกเราว่าถ้าคุณไม่สบาย ต้องพาคุณกลับไปพักผ่อนหรือไปโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด คุณต้องการที่จะไปไหนดีครับ? "

"ฉันอยากไปบริษัท?"

คนขับส่ายหัวและพูดว่า "ผมโทรหาบริษัทของคุณแล้วว่าวันนี้จะไปสายหรือไม่ไป! "

มีหรือด้วย ...

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกราวกับว่าในใจอยากด่าคนอย่างรุนแรง

เธอกดโทรออกทันทีและต้องการบอกฮั่วเทียนหลันว่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่โทรไปห้าหกสายก็ไม่มีใครรับ

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็เห็นว่าตอนนี้รถขับขึ้นไปบนทางด่วนแล้วอย่างรวดเร็วและต้องใช้เวลานานในการย้อนกลับมา

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกหมดหนทาง แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริง

เพราะอย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยหนีออกจากกำมือของฮั่วเทียนหลันได้เลย

เมื่อรถหยุดลงที่ชั้นล่าง เธอก็เดินขึ้นไปชั้นบนอย่างโกรธๆ

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็มีเพียงป้า Ding กำลังทำความสะอาดอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นหยางหลิงรุ่ยกลับมาเธอก็แปลกใจจึงถามว่า "ทำไมถึงกลับมาเวลานี้"

หยางหลิงรุ่ยยิ้มอย่างเก้อเขิน บอกว่าลืมของบางอย่างแล้วก็เดินไปที่ห้องนอนของเธออย่างโมโห

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเธอก็เห็นฮั่วเทียนหลันสวมชุดคลุมอาบน้ำยืนอยู่หน้ากระจกถือไดร์เป่าผมอยู่ในมือ

รอยกล้ามเนื้อที่เห็นชัดและใบหน้าที่หล่อเหลาทำให้ใจคนรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้มองน

หยางหลิงรุ่ยก็ไม่อยู่ในข้อยกเว้น

เขาวางไดร์เป่าผมลงที่โต๊ะเครื่องแป้งของธอและพูดเบาๆว่า "ไม่สบายแล้วยังจะไปทำงานอีก?"

"ยุ่ง?" หยางหลิงรุ่ยสวนกลับอย่างโมโห

จากนั้นเธอก็ได้กลิ่นกายอันคุ้นเคยของฮั่วเทียนหลันซึ่งเป็นเจลอาบน้ำที่เธอชอบมาก

ผ้าขนหนูบนคอของเขาก็เป็นของที่เธอใช้

ด้วยสิ่งนี้ ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยจึงเบิกกว้างอย่างรวดเร็ว ชายหญิงที่ไม่ได้สนิทกันจะไม่ทำเช่นนี้ หรือว่าฮั่วเทียนหลันไม่รู้หรือไง?

สายตาของหยางหลิงรุ่ยถูกเขาเมินไปอย่างเป็นธรรมชาติ

"อีกเดี๋ยวตามฉันมากินโจ๊กข้าวฟ่างบำรุงกระเพาะอาหาร!" ฮั่วเทียนหลันพูดเบาๆ

"ไม่เอา ไม่ต้อง ฉันกินไม่ลง!" หยางหลิงรุ่ยยังคงรู้สึกปั่นป่วนในท้องแล้วเธอจะกินมันได้อย่างไร!

เมื่อเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ให้ความร่วมมือเขาจึงไม่ได้พูดต่อ

แต่เมื่อเขาเก็บของเสร็จแล้วก็ ตอนออกไปเขาก็จูงมือหยางหลิงรุ่ยแล้วพาเธอลงไปชั้นล่าง

บังคับให้เธอนั่งลงที่โต๊ะ เขาดันโจ๊กข้าวฟ่างให้เธอและพูดว่า "จะให้ฉันป้อนมั้ย? หรือเธอจะกินเอง!"

ฮั่วเทียนหลันแทบจะให้คำถามที่มีตัวเลือกเดียวกับหยางหลิงรุ่ย เธอจึงหยิบโจ๊กข้าวฟ่างขึ้นมาอย่างไม่ลังเล

"นี่ ฉันทำเอง!"

เธอดื่มโจ๊กข้าวฟ่างช้าๆทีละช้อน ในขณะที่ฮั่วเทียนหลันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม้จะกินเร็วแต่ก็ยังมีความสง่างามอยู่

สิ่งนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าบางคนไม่ได้ใส่ใจกับภาพพจน์ใดๆ แต่ความดูดีตามธรรมชาติของพวกเขาก็ไม่สามารถซ่อนอยู่ได้

ดูเหมือนว่าพระเจ้าก็เข้าข้างเธอ หลังจากที่กินโจ๊กไปหนึ่งชาม เธอก็รู้สึกสบายท้องขึ้นมาก

พอดีกับที่ฮั่วเทียนหลันกำลังจะออกไปทำธุระข้างนอก เธอจึงตามเขาออกไปด้วย

ฮั่วเทียนหลันขับรถเร็วมากซึ่งทำให้หยางหลิงรุ่ยที่นั่งในเบาะข้างคนขับหวาดผวาไปตลอดทาง

อย่างไรก็ตามเพื่อรักษาหน้าของเธอ เธอจึงทำเป็นสงบนิ่ง

Yang's Entertainment เพิ่งเลือกสารคดีเกี่ยวกับของเก่าเมื่อเร็วๆนี้

รวมไปถึงเครื่องหยก

ในขณะที่เตรียมรายการล่าสุด หยางหลิงรุ่ยก็นึกถึงกำไลหยกก่อนหน้านี้

แม้ว่าเธอจะซ่อมมันแล้ว แต่สภาพเป็นอย่างไรพนกงานที่เมือง Z ก็อธิบายไม่เข้าใจ

ดังนั้นตอนที่ติดต่อกับผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุ หยางหลิงรุ่ยก็หยิบกำไลหยกเก่านี้ออกมา

เมื่อเห็นกำไลหยกนั้ ผู้เชี่ยวชาญก็ตกตะลึงไปและถามตามตรงว่าเขาจะนำมันกลับไปตรวจสอบได้ไหม

หยางหลิงรุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมอบให้ผู้เชี่ยวชาญไป

สามวันต่อมา เธอไปที่ศูนย์ประเมินราคาของผู้เชี่ยวชาญในเมือง S ตามคำเชิญของเขา

ที่เรียกว่าศูนย์ประเมินราคานั้นที่จริงแล้วเป็นร้านขายของในถนนโบราณแห่งหนึ่ง

อย่างไรผู้เชี่ยวชาญก็ยังต้องกินต้องใช้ อาศัยเรื่องที่เชี่ยวชาญในการหาเลี้ยงชีพ

เมื่อหยางหลิงรุ่ยเข้ามาในร้านก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี ไม่มีลูกค้า พนักงานก็นอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างเฉื่อยชา

หลังจากเห็นเธอเข้ามา พนักงานก็รีบลุกขึ้น "สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง มีอะไรให้ฉันช่วยคุณไหมคะ?"

"ฉันมาหาศาสตราจารย์จู” หยางหลิงรุ่ยพูดเบาๆ