ตอนที่ 554
ตอนที่ 556 หยกชั้นยอด
October 22, 2026
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถจากไปได้ หยางหลิงรุ่ยจึงได้แต่นั่งลง
เธอนำถ้วยชา มาจิบหนึ่งอึก
วัฒนธรรมการชงชาที่กว้างขวางและลึกซึ้งของประเทศจีน ช่วยให้ผู้คนสามารถแยกแยะคุณภาพของชาได้อย่างถูกต้อง ด้วยการจิบเดียว
แม้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะไม่มีงานวิจัยเกี่ยวกับชามากนัก ในฐานะคนขับรถเก่า แต่ปกติเธอก็ไม่ได้ดื่มชาน้อยเลยในบ้านตระกูลหยาง
หลังจากดื่มชาลงท้องแล้ว เธอก็ยกนิ้วหัวแม่มือให้และพูดว่า "ชาดี ขอบคุณ.ศาสตราจารย์จูนะคะ!"
ศาสตราจารย์จูมองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่หยางหลิงรุ่ยก็เข้าใจว่าศาสตราจารย์จูหมายถึงอะไร
เธอกำสร้อยข้อมือหยก และถูเบา ๆ ในมือ
ความรู้สึกของมือจะไม่มีวันหลอกลวงตลอดไป สร้อยข้อมือหยกนี้ เป็นสิ่งที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน
เพียงแต่ความเสียดายที่มันหักและซ่อมแซม ไม่สามารถรักษาให้หายได้
“ศาสตราจารย์จูสนใจสร้อยข้อมือหยกนี้มากหรอคะ?” หยางหลิงรุ่ยถาม
"ถ้าฉันบอกว่าฉันจะเสนอราคาซื้อ คุณหยางจะขายรึป่าวคะ?" ศาสตราจารย์จูไม่ตอบ แต่หันหน้าไปเล็กน้อย
ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยสั่นสะท้าน แน่นอนว่า เธอจะไม่ขายมาอย่างแน่นอน
เพราะยังไงซะ นี่คือสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้
อย่างไรก็ตาม การได้รู้ความจริงกับศาสตราจารย์จู เป็นจุดสำคัญของวันนี้ และในใจของหยางหลิงรุ่ยก็รู้อย่างชัดเจน
"งั้นดูราคาที่ศาสตราจารย์จูเสนอเลยค่ะ!"
ศาสตราจารย์จูยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน ดูเหมือนจะไม่สนใจหัวข้อนี้
เขารินชาให้หยางหลิงรุ่ยอีกถ้วย โดยบอกว่า ทุกครั้งที่จิบชา จะมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน หยางหลิงรุ่ยก็สามารถลิ้มรสได้
พระเจ้ารู้ดีว่าหยางหลิงรุ่ยอยากจะหัวเราะมากขนาดไหน เมื่อได้ยินประโยคนี้
เพราะตอนที่หยางหยวนพี่ชายของเขาดื่มชา บางครั้งเขาก็มีอาการทางประสาทเช่นนี้
สายตาของหยางหลิงรุ่ย ตกลงบนถ้วยน้ำชาในมือของเธอ
หลังจากทำขั้นตอนเหล่านี้แล้ วเธอรู้ถึงเกรดสูงกลางและต่ำของเครื่องเคลือบนี้
ถ้าเธออ่านถูกต้อง ถ้วยชาในมือของเธอ เป็นของกวนเหยา
ฝีมือดี เส้นเรียบ และรูปผู้หญิงด้านบน ทำให้ดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมาได้ในพริบตา
“ถ้วยน้ำชานี้ เป็นสิ่งที่ดีนะคะ!” หยางหลิงรุ่ยชมเชย
ศาสตราจารย์จูพยักหน้า ต้องรู้ว่า ถ้ากลับไปอีกร้อยปี คนที่ใช้ถ้วยน้ำชาแบบนี้ จะร่ำรวยหรือมีราคาแพงมาก
ศาสตราจารย์จูก็ไปซื้อของในวงด้วยตัวเอง และสุดท้ายก็กลับบ้านไปรวมกัน
เมื่อมองไปที่ชาสีเหลืองใสตรงหน้า หยางหลิงรุ่ยก็จิบอีกเล็กน้อย
สิ่งที่เรียกว่ารสชาติของชา เธอรู้สึกว่ามันซับซ้อน เพียงแค่สินค้าอย่างเดียวอย่างนี้ กลับทำให้คนแยกแยะดีำม่ดีได้อย่างชัดเจน
“คุณหยางรู้จักสินค้าจริง ๆ แต่ คุณเห็นประโยชน์ของสร้อยข้อมือหยกมั้ย?”
ศาสตราจารย์จูกล่าวชมหยางหลิงรุ่ยก่อนเล็กน้อย จากนั้นคำพูดต่อมา ทำให้หยางหลิงรุ่ยประหลาดใจ
"สร้อยข้อมือเส้นนี้..." หยางหลิงรุ่ยพลิกมือของเธอ เธอต้องการพูดอะไรบางอย่างเพื่อชื่นชม แต่เมื่อเธอกำลังจะพูด เธอก็รู้สึกแปลก ๆ
ศาสตราจารย์จูกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ คุณหยางปล่อยโอกาสให้ฉันได้แสดง ดังนั้นฉันจะแนะนำสร้อยข้อมือนี้สักเล็กน้อยนะครับ สร้อยข้อมือหยกนี้ ไม่ใช่หยกที่คุณพูดก่อนหน้านี้ หยกชั้นยอดและสง่างาม แม้ว่าจะยังมีอยู่ค่อนข้างเยอะ และมีการขุดทุกปี สร้อยข้อมือเส้นนี้ ถ้าผมมองไม่ผิด น่าจะเป็นสีเขียวลายเทพเจ้าที่หมดการผลิตเมื่อห้าร้อยปีก่อน นี่คือหยกชั้นยอดของจริง และมีเพียงสมาชิกของราชวงศ์เท่านั้น ที่จะสามารถดื่มด่ำกับมันได้ในตอนนั้น!"
หยางหลิงรุ่ยสับสนเล็กน้อย หยกชั้นยอด สมาชิกของราชวงศ์?
สร้อยข้อมือเลส้นนี้ เส้นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อเห็นเธอจ้องมองอย่างประหลาดใจ ศาสตราจารย์จูก็รู้ว่าหยางหลิงรุ่ยน่าจะไม่เชื่อ
"คุณหยางครับ ถ้าคุณมีความคิดที่จะขาย ผมซื้อได้ครับ เพียงแค่คุณบอกราคามา!"
หยางหลิงรุ่ยเหลือบมองไปที่ศาสตราจารย์จู และมุมปากของเธอก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อยและกล่าวว่า "ราคาอะไร ศาสตราจารย์จูก็รับได้ใช่มั้ยคะ?"
ศาสตราจารย์จูพยักหน้าอย่างแน่วแน่และกล่าวว่า "ยังไงคุณหยางก็เรียกราคาได้เต็มที่เลยครับ"
หยางหลิงรุ่ยตะลึง เม้มริมฝีปาก และตัดสินใจบอกความจริง "ฉันขอโทษค่ะ ศาสตราจารย์จู ฉันรู้สึกถึงความจริงใจของคุณ แต่สร้อยข้อมือนี้มีความสำคัญมากสำหรับฉัน ดังนั้น ฉันจึงไม่สามารถขายมันได้!"
เมื่อฟังน้ำเสียงของหยางหลิงรุ่ย ศาสตราจารย์จูก็แสดงท่าทางเหมือนถูกสอนทันที
"ครอบครัวของฉันทิ้งไว้ให้ฉัน ครอบครัวของฉันจากไปแล้ว ฉันจะเก็บมันไว้เป็นเพียงแค่ความคิดถึงอย่างหนึ่งค่ะ"
"ครอบครัว?" ศาสตราจารย์จูขมวดคิ้ว เมื่อหยางหลิงรุ่ยเห็นเขาดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย ได้ชัดว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง
"ศาสตราจารย์จูรู้จักสร้อยข้อมือหยกนี้หรอคะ?" เช่นเดียวกับที่หยางหลิงรุ่ยพูด สิ่งนี้เธอคิดว่ามันเป็นไปได้มาก
บทความหยกที่ดีที่สุดปรากฏขึ้นทุกปี ในฐานะไท่ซานเป่ยโต้วแห่งอุตสาหกรรมการระบุตัวตน ศาสตราจารย์จูจะต้องได้เห็นสิ่งดี ๆ มากกว่านี้อย่างแน่นอน
แต่ทำไม เขาถึงสนใจแต่สร้อยข้อมือหยกนี้?
เผชิญหน้ากับสายตาที่น่าสงสัยของหยางหลิงรุ่ย ศาสตราจารย์จูส่ายหัวและพูดว่า "ผมจะรู้เรื่อง ครอบครัวของคุณหยางได้อย่างไรกัน!"
เมื่อเห็นดวงตาของศาสตราจารย์จู หยางหลิงรุ่ยก็แอบหัวเราะในใจ
การแสดงออกของเขามักจะเป็นความจริง แต่หยางหลิงรุ่ยเห็นได้ชัดเจนเมื่อครู่นี้ ดวงตาของศาสตราจารย์จู ก็ฉายแววของรสที่ค้างอยู่ในคออย่างชัดเจน
นั่นคืออะไร? ความคิดถึงหรอ?
“ในฐานะผู้อาวุโสคนหนึ่ง ศาสตราจารย์จู นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินที่รู้จักกันดี คุณปกปิดแบบนี้ได้หรอ?
“คุณหยาง ผมแค่ช่วยคุณระบุวัสดุหยกเล็กน้อย ตอนนี้ผมได้บอกคุณไปแล้ว ยังมีอะไรให้ช่วยอีกมั้ยครับ?”
“ฉันต้องการให้คุณเล่าเรื่องกำไลหยกนี้ให้ฉันฟังค่ะ!”
เสียงที่หนักแน่นของหยางหลิงรุ่ย ทำให้มือของศาสตราจารย์จูจับถ้วยน้ำชาอย่างกะทันหัน
บางสิ่งผ่านมาหลายปี ความจริงก็ไม่อยากจะจำเลย
แต่ตอนนี้ หยางหลิงรุ่ยดูเหมือนจะเปิดเผยแผลเป็นนี้
"สร้อยข้อมือหยกนี้ แม่ของคุณทิ้งไว้ให้คุณล่ะสิ!" ศาสตราจารย์จู้กล่าวช้า ๆ
ในใจหยางหลิงรุ่ยเต้นตึกตัก สร้อยข้อมือหยกนี้ถู กทิ้งโดยพ่อแม่ของเธอ