ตอนที่ 557 ประกาศ

ดวงตาของคุณชายหยางกวาดมองไปที่ตงเหยียน และเห็นหยางหลิงรุ่ยที่เดินเข้ามา ดังนั้นจึงรีบทักทาย "หลิงรุ่ย มานี่ ให้ยายดูดี ๆ หน่อย!"

เนื่องจากการดูแลชิงหรงและลั่ลนลาน หยางหลิงรุ่ยไม่ได้กลับมาเป็นเวลานาน

เพียงแค่ลูกสาวคนนี้ เป็นหลานสาวคนนี้ แม้ว่าจะมีความเกลียดชังในใจ แต่เธอก็ยังไม่สามารถซ่อนความรักที่แท้จริงของเธอได้

หยางหลิงรุ่ยยิ้มและมองไปข้างหน้า จับมือชองหรงและพูดว่า "หรงหรง เรียกคุณยายทวดเร็ว!"

"สวัสดีค่ะคุณยายทวด!" ชิงหรงตะโกนด้วยรอยยิ้ม และจงใจวิ่งไปหาคุณนายหยางหลังจากที่เธอพูดจบ เพื่อกอดเล็กน้อย

คุณนายหยางเอวไม่ดี อุ้มเธอไม่ได้

แต่นี่เป็นเพียงวิธีแสดงความสนิทสนม คุณนายหยางรู้ และชิงหรงรู้ ดังนั้นเธอจะไม่กอดจริง ๆ

คุณนายหยางหยิบคุ้กกี้ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ บนโต๊ะแล้วเอ่ย "มา ชิมหน่อย นี่ทำจากวิธีที่แม่หนูสอนนะ อบออกมานุ่นมาก!"

ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงระเรื่อ แท้จริงแล้วเธอได้เรียนรู้วิธีการนี้จากป้าติง

เธอยังวางแผนที่จะแสดงทักษะของเธอ แต่ภายหลังพบว่ามีหลายอย่างที่ต้องทำเธอ จึงสอนวิธีทำในครัว

ไม่คิดว่า ในครัวจะทำออกมาจริง ๆ !

ปล่อยให้ชิงหรงเล่นกับคุณนายหยาง หยางหลิงรุ่ยเดินไปอีกด้านหนึ่ง และตงเหยียนเงยหน้าขึ้นเพื่อทักทายหยางหลิงรุ่ย และเธอก็จดจ่ออยู่กับวิดีโอ

หยางหลิงรุ่ยหันไปหาหยางเหยียนน้องชายคนที่สามของเขา แต่พบว่าเหยียนกำลังเล่นหมากรุกกับหยางหลิน

ดูเหมือนว่าเขาเดาได้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะต้องถาม เกี่ยวกบสถานการณ์การแพ้หรือชนะ

การปรากฏตัวของเด็กคนนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยส่ายหัวอย่างอดไม่ได้

งานเลี้ยงอาหารค่ำยังไม่เริ่ม เนื่องจากหยางหยวนรับโทรศัพท์ และออกไปดังนั้นเวลาจึงเลื่อนออกไป

หยางหลิงรุ่ยยืนอยู่ข้าง ๆ หยางหลิน ดูทั้งสองคนเล่นหมากรุก

สิ่งที่เรียกว่าการดูหมากรุกโดยไม่มีคำพูดนั้น ไม่มีอยู่สำหรับเธอ

ทั้งหยางหลินและหยางเหยียน อาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้เล่นกระจอก หยางหลิงรุ่ยศึกษาเรื่องหมากรุกมาระยะหนึ่ง เมื่อตอนเธอเบื่อที่บ้านหยาง

พูดง่าย ๆ คือ หลับตาดีกว่าสิ่งที่สองคนนี้ทำ

อย่างไรก็ตาม เธอลืมสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง

เพราะฮั่วเทียนหลันกลับมา เธอจึงใส่แหวนเพชรในมืออีกครั้ง

วันนี้เธอลืมถอดเมื่อกลับบ้าน

หยางหลินและหยางเหยียนยุ่งอยู่กับการเล่นหมากรุก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจ

แต่หลังจากดูวิดีโอแล้ว ตงเหยียนก็รู้ว่าเธอวางแท็บเล็ต เดินไปที่ด้านข้างของหยางหลิงรุ่ยและแตะนิ้วนางเบา ๆ

ดูเหมือนเป็นธรรมชาติ แต่มันบังเอิญไปโดนแหวนของหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยอึ้ง และรีบกำมือ

เธอยังค้นพบว่า เธอทำผิดพลาดระดับต่ำนี้

เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบกับสายตาของตงเหยียน

มีคำถามในสายตาของตงเหยียน แต่หยางหลิงรุ่ยต้องระวังตัวให้มากขึ้น

ซ่อนความลับของเธออย่างระมัดระวัง

หยางหยวนกลับมาช้าอย่างน่าประหลาดใจ และเขาไม่มาปรากฏตัวจนกระทั่งสองทุ่ม

ไม่รู้ว่าทำไม แม้ว่าหยางหยวนยังคงพูดติดตลกเหมือนเดิม แต่หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเสมอว่าหยางหยวนดูเหมือนจะมีบางอย่างในใจ

การจ้องมองของเขา กวาดสายตาไปทั่วหยางหลิงรุ่ยบ่อย ๆ

ความหมายที่แสดงออกในดวงตาคู่นั้น เป็นสิ่งที่หยางหลิงรุ่ยไม่สามารถเข้าใจได้

โชคดีที่งานเลี้ยงดำเนินไปตามปกติ คุณชายหยางมักจะพูดคุยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของตระกูลหยาง และหยางหยวนมองไปข้างหน้าในอนาคต

อย่างไรก็ตาม ได้พูดคุยเกี่ยวกับจุดสนใจในปัจจุบันของตระกูลหยาง

การแต่งงานของหยางหลิน ต้องทันเวลา

จากนั้นหยางเหยียน ก็มีสถานที่ที่เหมาะสม

ตั้งแต่หยางหลินกลับมาที่ประเทศจีน เขาแทบจะไม่มีวันว่างเลยสักวัน กิจการของบริษัทได้ส่งมอบให้หยางเหยียน ซึ่งเขารับผิดชอบการออกเดทและพูดคุยเรื่องความรักทุกวัน

อย่างไรก็ตาม มีการนัดหมายมากมาย แต่คู่แต่งงานที่แท้จริง อยู่ห่างไกลกันตลอดเวลา

สิ่งนี้ทำให้คุณปู่หยางต้องการอุ้มหลานชายของเขามาโดยตลอด และเขาคงหมดความอดทน

ดังนั้น หยางเหยียนจึงถูกยิง

รอยยิ้มที่มุ่งร้ายของหยางหลิง ควบคู่ไปกับรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้ของหยางเหยียน กลายเป็นทิวทัศน์ที่ไม่เหมือนใครในคืนนี้

หยางหลิงรุ่ยย้ายกลับไปที่ตระกูลหยางอีกครั้ง แม้ว่าจะเป็นเพียงคุณชายหยางที่ดูเหมือนจะพูดโดยไม่ได้ตั้งใจว่า "ข้างนอกไม่ปลอดภัย" หยางหลิงรุ่ยรู้ดี ว่าทุกคำพูดของคุณชายหยางนั้น พูดอย่างไม่เป็นทางการ

ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งในครอบครัว เธอจึงย้ายกลับ

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูดอะไร เกี่ยวกับการที่เธอกลับมา

แต่เขาส่งข้อความถึงหยางหลิงรุ่ยในวีแชท "รอผมขอคุณแต่งงาน!"

เมื่อเธอเห็นสี่คำนี้ ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยก็เป็นสีแดงอย่างบอกไม่ถูก

แม้ว่าเธอจะบอกตัวเอง ว่านี่ไม่ใช่การซาบซึ้ง แต่อาจเป็นแรงลม

คนสองคนต้องการที่จะอยู่ด้วยกันจริง ๆ อาจจะห่างกันหลายสิบล้านเมตรและมีร่องลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ฮั่วเทียนหลัน กำลังทำงานอย่างหนัก

อากาศเริ่มหนาวเย็นลง และหยางหลิงรุ่ยได้สวมเสื้อกันหนาวขนเป็ดแล้ว

เธอกลัวความหนาว และทนต่อความหนาวไม่ได้ ความอบอุ่นของยุโรปเหมือนฤดูใบไม้ผลิเธอจึงรู้สึกไม่ได้

แต่ในเมือง s มือของเธอเป็นสีแดงและเย็น ภายในเวลาไม่ถึงสองวัน

เช้าวันนี้ หลังอาหารเช้า หยางหลิงรุ่ยขับรถไปส่งชิงหรงที่โรงเรียน

เพียงแค่เธอได้ยินเสียงแตร ที่หน้าประตูบ้านตระกูลหยางก่อนที่เธอจะออกไปจากถนน

รถเบนซ์ลี่มูซานสีดำคันหนึ่ง มาปิดกั้นกลางถนนอย่างหยิ่งผยอง

หน้าต่างที่เบาะหลังของรถเบซ์ลี่มูซานถูกลดลง และฮั่วเทียนหลันยิ้ม และมองไปที่ตำแหน่งนี้

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเรื่องแปลกใจ ที่เขาเตรียมไว้สำหรับหยางหลิงรุ่ย

แม้ว่าจากปากของหยางหลิงรุ่ย สิ่งนี้ก็ไม่ต่างจากความกลัว

หยางหลิงรุ่ยจอดรถ แล้วพาชิงหรงไปที่รถของฮั่วเทียนหลัน

ลั่นลานก็อยู่ที่เบาะหลังเช่นกัน เมื่อเธอเห็นชิงหรง เธอก็ตะโกนอย่างมีความสุขทันที "หรงหรง"

แต่ในวินาทีต่อมา เธอกำลังจะลุกขึ้นและกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหยางหลิงรุ่ย