ตอนที่ 56 ทางซ้ายกลับบ้านทางขวาไปรับเธอ

มู่เหว่ยหันกลับไป และเดินไปที่เฟอร์รารี่ที่อันรันเคยเห็นบิลราคา

เจิ้งมันจุนเดินตามเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หันกลับมาและยิ้มให้อันรัน ซึ่งถือเป็นบอกลาก่อน

เธอไม่อยากเลียแข้งเลียขาอันรัน เพียงเพราะวันนี้อันรันปล่อยเธอไป และเธอก็มีจิตใจที่ดี เธอรู้วิธีทำความรู้จักกับผู้คนมากขึ้น

อันรันกดเรียกรถหลายสิบรายการ แต่ไม่มีใครรับ

โชคดีที่ศูนย์อาบน้ำเปิดตลอดทั้งคืน ไม่เช่นนั้น ในย่านชานเมืองอันห่างไกลที่มืดไม่มีไฟ อันรันกังวลว่าเธอจะกลัวจนสติแตก

ในช่วงเวลานั้นแม่ฮัวโทรศัพท์ถึง 2 สาย เพื่อไม่ให้เธอต้องกังวล อันรันโกหกแม่ของฮัว และบอกว่าเธอกับฮั่วเทียนหลันกลับไปที่บ้านแล้ว

แม่ฮัวไม่ได้สงสัยเขา แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่คลุมเครือเล็กน้อย : "พวกเธอสองคนควรฉกฉวยโอกาสให้มากกว่านี้นะ คุณยายอย่างฉันตอนนี้ต้องการเด็กน้อยมาเล่นด้วยแล้ว"

อันรันพูดกับแม่ฮัวสองสามคำด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย หลังจากวางสายแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะฟุบลงกับพื้น

เวลาผ่านไปนานแล้ว เธอรู้สึกหนาวและเหนื่อยเล็กน้อย

แต่ไม่ว่าร่างกายจะเหนื่อยแค่ไหน ก็ไม่เท่าความเหนื่อยล้าในหัวใจ

หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันมาถึงมู่จือ ตามความชอบของมู่เหว่ย เขาก็ซื้อถั่วแดงกรอบ และชานมที่เธอโปรดปรานให้เธอ

ระหว่างทางกลับ เขาเหลือบมองเวลา เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ผู้หญิงโง่คนนั้นน่าจะกลับบ้านแล้วมั้ง?

เมื่อเขารอสัญญาณไฟจราจร เขาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์มือถือและพบว่าผู้หญิงคนนี้ส่งที่อยู่ให้ตัวเอง เมื่อเวลาสามทุ่มกว่าๆ และขอให้เขาไปรับเธอ

โทรศัพท์ของแม่ ดูเหมือนยังดังอยู่ในหู

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่าเขาต้องเป็นบ้า มันเหมือนกับว่า เป็นห่วงผู้หญิงคนนี้?

เมื่อขับรถไปถึงโรสเฮาส์ เฟอร์รารี่ของมู่เหว่ยได้จอดอยู่ในที่จอดรถด้านนอกลานแล้ว

ฮั่วเทียนหลันหยิบของขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นมีผู้หญิงที่คุ้นเคย อยู่ที่นี่ด้วย

ทันทีที่เจิ้งมันจุนเห็นฮั่วเทียนหลัน ร่างกายก็สั่นทันที และไม่รู้ตัวชินกับนิสัยชอบเรียกเขาว่าพี่เขย