ตอนที่ 57 ผู้หญิงจิตใจดีงาม

ตำแหน่งนำทางที่อยู่ของฮั่วเทียนหลัน คือคฤหาสน์ของเขา

แต่พอถึงทางแยก เขาก็เหยียบเบรค

ไปทางซ้าย ก็คือบ้าน

และไปทางขวา คือไปตำแหน่งที่อันรันบอก

เขาขมวดคิ้ว กดโทรศัพท์หาอันรัน

แต่ไม่คาดคิด ผ่านไปนานมาก อันรันก็ไม่รับสาย

ผู้หญิงคนนี้ คาดไม่ถึงว่าจะกล้าไม่รับสายเขา?

ฮั่วเทียนหลันโกรธอย่างอธิบายไม่ถูก จากนั้นเลี้ยวไปทางขวา และขับตรงไปที่ศูนย์อาบน้ำ

ส่วนในใจเขาคิดแบบนี้ และนี่จะใช่หรือไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขามา ก็ไม่สำคัญแล้ว

เมื่อฮั่วเทียนหลันมาถึงทางเข้าศูนย์อาบน้ำ เขาเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนขั้นบันไดของศูนย์อาบน้ำ ศีรษะเอียงไว้ที่ไหล่ของเขา และดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้ว

เขาลงจากรถ เดินไปที่ด้านข้างๆอันรันทำอย่างโกรธ

อันรันรอฮัวเทียนหลันมาตลอด รอจนยืนไม่ไหว นั่งไม่ไหว จับไม่อยู่ อยากจะนอน

แต่เมื่อกี้เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรงรอบตัวเธอ

ในใจเธอรู้สึกตึงเครียด ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่ขยับแขนช้าๆ จากนั้นก็เห็นรองเท้าหนังแฮนด์เมดที่ทำด้วยมือที่คุ้นเคยอยู่บนเท้าของฮั่วเทียนหลัน

ในใจของอันรันมีความรู้สึก5อย่างผสมกัน แต่มันยากที่จะซ่อนร่องรอยแห่งความสุขไว้ในส่วนลึก

ผู้ชายคนนี้ ปากบอกไม่สนใจ ในที่สุดก็มาหาเธอแล้ว

"เธออยู่ที่ไหนก็สามารถนอนได้หรอ? " ฮั่วเทียนหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เลวร้าย

ทันทีที่เขาพูด อันรันไม่สามารถแกล้งหลับต่อไปได้อย่างสงบ

เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้น ผ่อนคลายเล็กน้อย มองไปที่ฮั่วเทียนหลันตรงหน้าเธอ ถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย : "ฮั่ว คุณฮั่ว คุณมาแล้ว......"

สิ่งที่ฮั่วเทียนหลันเกลียดที่สุด คือการแสร้งทำเป็นโง่ของอันรัน

เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย ด้วยมือข้างหนึ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงโกรธ: "รถของเธอล่ะ? "

"อยู่ อยู่ที่คลับ" อันรันตอบเบาๆ

"โอเค ดีมาก ดูเหมือนว่ารถคือของตกแต่ง หลังจากนี้เธอไม่จำเป็นต้องขับรถอีก ถือว่าเธอไม่มีรถ ทำไมไม่นั่งแท็กซี่กลับล่ะ? มาอยู่ที่นี่แบบนี้ ไม่รู้ว่าที่นี่คือศูนย์อาบน้ำหรอ? อยู่ที่ประตูตอนดึกขนาดนี้? ให้บริการพิเศษหรอ? หากเกิดอันตรายขึ้นจะทำยังไง? "

ฮั่วเทียนหลันยิ่งพูดยิ่งโกรธ คำพูดในปากไม่เพียงพออีกต่อไป

อันรันไม่ได้โกรธเรื่องที่ฮัวเทียนหลันจะยึดรถ

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนซื้อให้เธออยู่แล้ว เขาอยากยึด นั้นก็ยึดไปเถอะ

แต่คำพูดหลัง ฟังดูน่าเกลียด แต่มันทำให้อันรันรู้สึกดีใจเล็กน้อย

ถ้าเธอรู้สึกไม่ผิด ฮั่วเทียนหลัน น่าจะกำลังเป็นห่วงเธอ!

เธอมองไปที่ฮัวเทียนหลัน ซึ่งยืนตัวตรงราวกับเทพแห่งสงครามภายใต้แสงวอร์มไวท์ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความหนาวเย็น ที่ไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามา แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองตรงไป

เดิมแต่ ในใจของฮั่วเทียนหลัน ยังคงมีตำแหน่งให้เธออยู่เล็กน้อย!

อันรันถูกดึงเข้าไปในรถโดยฮั่วเทียนหลัน การกระทำของเขาหยาบมาก แม้กระทั่งการดึงแขนอันรันเจ็บเล็กน้อย

แต่เธอเจ็บปวดก็มีความสุข แม้จะมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

เธอเป็นสาวใจดีที่พอใจง่าย และไม่เคยเปลี่ยนมากว่า 20 กว่าปีแล้ว

ฮั่วเทียนหลันทำกับเธอป่าเถื่อนขนาดนี้ เธอยังยิ้มออกมาได้ อดไม่ได้ที่จะระเบิด : "บ้า! "

ฮั่วเทียนหลันสตาร์ทรถ และพาอันรันกลับไปที่คฤหาสน์

ไฟของคฤหาสน์ยังคงเปิดอยู่ เมื่อเห็นแสงไฟจากรถด้านนอก ป้า Ding จึงเปิดประตูบ้านรอให้อันรันและฮั่วเทียนหลันเข้ามา

ฮั่วเทียนหลันลงจากรถ และเรียกป้า Ding อันรันตามมาทีหลัง พูดด้วยความรู้สึกผิด : "ขอโทษครับ หลังจากนี้ถ้าพวกเรากลับดึก ป้าก็นอนเถอะ ไม่ต้องนอนดึกขนาดนี้แล้ว"

ป้า Ding เป็นคนรับใช้ของตระกูลฮัว แต่เธอเป็นเหมือนคนในครอบครัวฮัวมากกว่า

ตราบใดที่อันรันและฮั่วเทียนหลันบอกว่าพวกเขาจะกลับมา ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน เธอก็จะรอเสมอ

ในคำพูดของป้า Ding การมองเห็นแสงไฟอันอบอุ่นของบ้าน ไม่ใช่ความมืดอันหนาวเหน็บ แต่คือความรู้สึกของการอยู่บ้าน

ฮั่วเทียนหลันจับมืออันรัน และเมื่อเขาไปถึงห้องนอนเขาก็โยนอันรันลงบนเตียง

อันรันรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ขยับตัวไปด้านข้างบนเตียง และรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากฮั่วเทียนหลัน

"ถ้าต่อไปยังทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก ก็ไม่ต้องออกไปข้างนอกแล้ว"

เมื่อฮั่วเทียนหลันมองไปที่อันรันที่มีความรู้สึกกลัวกับการแสดงออกของเขาเล็กน้อย อารมณ์ของเขาก็แย่ลงทันที

อันรันเม้มปากแน่น นอกจากขอโทษ แล้วเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้อีก

"ขอโทษค่ะ คุณฮั่ว"

แม้ว่าเรื่องนี้จะพูดอย่างเคร่งครัด แต่ก็เป็นความผิดของฮัวหมู่ เพราะเธอต้องการให้อันรันปลูกฝังความรักกับฮั่วเทียนหลันให้มากๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงจะให้ฮั่วเทียนหลันมารับอันรัน

แต่สำหรับคนที่ดีกับตัวเอง แม้ว่าพวกเขาจะทำอะไรบางอย่างที่ทำให้เกิดผลเสียก็ตาม อันรันก็จะไม่โทษมัน

"ฉันไม่ใช่ไม่อยากไปเอง แต่ที่นั่น เรียกรถยาก ฉันเรียกแล้วเป็นสิบรอบ......" เพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้โกหก อันรันปลดล็อกโทรศัพท์ และเอาบันทึกรายการเรียกรถให้ฮั่วเทียนหลันดู

ฮั่วเทียนหลันตะคอก และกระแทกประตูออกไป