ตอนที่ 58 จิตหดหู่

อันรันฝัน และสิ่งที่ฝันก็ยังคงเป็นความฝันที่ไม่อาจบรรยายได้

ในความฝัน ฮั่วเทียนหลันผลักเธอเข้ามุมอย่างหยิ่งผยอง เธอรู้สึกว่ามีไฟกำลังอยู่ตรงหน้าเธอ

หัวใจของผู้ชายเต้นแรง เสื้อผ้าของเธอก็ถูกดึงออกอย่างแรง จากนั้นก็เกิดการหลอมรวมกันของน้ำแข็งและไฟ......

แต่เธอไม่รู้ว่าคือฝัน แต่จำได้ลางๆ ว่าเธอไม่สบาย จากนั้นเธอก็ปฏิเสธอย่างสุภาพในความฝันนั้น

แต่เธอไม่คาดคิดว่าคำพูดในความฝัน จะถูกสวดในความเป็นจริงและพูดออกมาจริงๆ

การหายใจของฮั่วเทียนหลันหนักอึ้งเล็กน้อย และเขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว

เขาเหลือบมองไปข้างหน้าอันรัน ผู้หญิงคนนี้ นอนหลับอย่างเปิดเผย เธอจงใจยั่วยวนเขาหรือเปล่า?

ฮั่วเทียนหลันพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะระงับแรงกระตุ้นในใจของเขา แต่เมื่ออันรันทำตามความฝันที่ไม่อาจบรรยายได้ ปฏิกิริยาร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

นี่มันช่างหอมกรุ่นและอบอุ่นจริงๆ แต่ได้แค่เห็นไม่ได้กิน

ฮั่วเทียนหลันหันไปด้านข้าง มองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าตอนที่เธอหลับ

ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย ปิดกั้นใบหน้าเดิมที่บอบบางของเธอ

เขายื่นมือออกมา และค่อยๆจัดทรงผมให้อันรัน

ทันใดนั้น อันรันก็ยื่นมือออกไปจับมือของเขา และกดหน้าอกของเธอให้แน่นราวกับว่าเธอจับฟางที่ช่วยชีวิตไว้และจะไม่มีวันปล่อยมันไป

ฮั่วเทียนหลันหายใจเข้าลึกๆ และบอกตัวเองให้ใจเย็น ใจเย็นอีกครั้ง

แต่สัมผัสที่นุ่มนวลบนมือของเขา ทำให้เขาทำลายพลังใน 30 วินาที

อากาศที่ค้างอยู่ในร่างกายไม่ได้ออกมา แต่มือขยับโดยไม่รู้ตัว

ฮั่วเทียนหลันพยายามอย่างหนักที่จะทำให้ตัวเองนึกถึงข้อมูลสกปรกของอันรัน แต่มีเสียงในใจของเขาร้องลั่น ขึ้นสิ ในกรณีแบบนี้ ถ้าคุณไม่ทำคุณก็ไม่ใช่ผู้ชาย!

ต้องใช้ความอุตสาหะอย่างมาก เขาบังคับดึงมือลุกออกจากเตียง ไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำ แล้วค่อยๆดับเปลวไฟในใจ

ฮั่วเทียนหลันเลือกที่จะนอนที่โซฟา หลังจากออกมาจากห้องน้ำ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำว่าเลวทรามก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

ใช่ เขารู้สึกว่าตัวเองต่ำช้าจริงๆ และอันรันเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้หญิงโบฮีเมียนที่ชอบกลุ่มพี ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ แม้ว่าเธอจะสวย แต่เขาก็จะไม่มองด้วยซ้ำ

สกปรกเกินไป มันจะเปื้อนตา

แต่ตอนนี้ใจเต้นแรง นี่ไม่ใช่ความเลวทราม แต่จะเป็นอะไรไปได้

คืนนี้ฮั่วเทียนหลันมีอาการนอนไม่หลับ และเมื่อท้องฟ้าสว่างในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ขยี้ตาที่ง่วงนอน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มีปฏิกิริยาและลุกขึ้นนั่งจากโซฟา

แต่ผ้าห่ม หลุดลงไปเองแล้ว

ฮั่วเทียนหลันจำได้ชัดเจน ว่าเมื่อคืนเขานอนโดยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ

นั้นผ้าห่มนี้ใครเอามาห่มให้ ไม่ต้องก็เข้าใจโดยธรรมชาติ

เขามองไปที่เตียง ผ้าห่มถูกพับอย่างเรียบร้อย และผ้าปูที่นอนเรียบเป็นธรรมชาติ

สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ก็คือฮั่วเทียนหลันไม่สามารถจับผิดได้เลย

นั่นคือเธอไม่มีความเกียจคร้านเลย และเธอยังรักสะอาด