ตอนที่ 59 บรรดาผู้คนที่ผ่านเข้ามา

อันรันอธิบายถึงการเจ็บป่วย ซึ่งทำให้หลี่รูยายิ้มออกมา

เธอจับมืออันรัน แล้วเข้าไปในคฤหาสน์

มีกระดานวาดภาพอยู่ที่พื้นของ และสิ่งของ มันคือทีวีขนาด 100 นิ้วที่แขวนอยู่บนผนัง

ฮัวหมู่ขอให้อันรันสอนเธอวาดภาพฮวงจุ้ย ที่กำลังหยุดชั่วคราวอยู่ในทีวี

อันรันเป็นนักออกแบบ เข้าใจในความงามดีกว่าใครหลายๆ คนมาโดยกำเนิด

ดังนั้นเธอจึงมองเพียงไม่กี่ครั้งก็รู้ว่าภาพวาดนั้นดูซับซ้อน แต่องค์ประกอบของสีค่อนข้างเล็ก และสีที่ต้องการนั้นต้องตรงข้ามเพียงอย่างเดียว ดังนั้นจึงง่ายต่อลงมือ

เหตุผลนี้ เธอเข้าใจ และหลี่รูยาที่รักในอาชีพนี้ก็เข้าใจเช่นเดียวกัน

แต่ผ่านไปหลายปี เธอก็มีความไม่ชำนาญเล็กน้อยจริงๆ

อันรันต้องการสีย้อม และยุ่งอยู่กับกระดานวาดภาพ

แม่ฮัวเฝ้ามองอย่างตั้งใจ ในเวลานี้ ไม่แยกระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้

ในความคิดของเธอ ทักษะอันรันนั้นสูงกว่าเธอ ดังนั้นในเวลานี้ อันรันจึงเป็นครูของเธอแล้ว

ไม่นานภาพวาดก็เสร็จสิ้น เมื่อมองไปที่งานประสบความสำเร็จ แม่ฮัวก็อดไม่ได้ที่จะกอดอันรัน แล้วพูดอย่างมีความสุขว่า : "เฮ้ ลูกสะใภ้ของฉัน มีฝีมือจริงๆ"

อันรันยิ้มเล็กน้อย เมื่อภาพวาดพร้อมแล้ว ก็สามารถจัดกรอบได้

สถานที่ใส่กรอบที่ดีที่สุดในเมือง Z คือหอศิลป์หงตู ที่สร้างโดยตระกูลหลี่

เดิมทีอันรันคิดว่าแม่ฮัวจะให้คนรับใช้ไปทำ แต่เธอไม่คาดคิดว่าแม่ฮัวจะบอกว่าเบื่ออยู่บ้าน ทั้งสองคนจะออกไปกันเองจะดีกว่า แล้วเอาภาพวาดใส่กรอบ

อันรันตอบตกลง แต่เมื่อเธอไปที่หอศิลป์หงตูกับหลี่รูยา เธอก็พบใครบางคนโดยไม่คาดคิด

หลี่รอซีจับมือของหยางจื่อหยิม เขาเพิ่งเดินออกจากหอศิลป์หงตู มองไปที่ชายวัยกลางคนที่เพิ่งนั่งรถ BMW 760 กล่าวลาและคำพูดอื่น ๆ

ดวงตาที่เฉียบคมของหยางจื่อหยิม เขามองเห็นอันรันได้อย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ถือว่าคุณนายฮัวที่มีชื่อเสียงในเมือง Z ปรากฏตัวต่อหน้า

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้า พูดว่า : "อัน...... ฮัว ภรรยาฮัว"

เขาเพิ่งเรียกออกไป แต่ก็รู้ว่าเขาเกือบจะพูดผิด และรีบเปลี่ยนชื่อเรียก

อยู่ตรงหน้าคุณนายฮัว เรียกลูกสะใภ้เธอด้วยชื่อจริง

เว้นแต่หยางจื่อหยิมรู้สึกว่าตัวเองเบื่อชีวิต หรือตระกูลหยางมีความสามารถในการทักทายตระกูลฮัวแบบตัวต่อตัว

มิฉะนั้น เขาจะไม่มีวันใจร้อน

"อื้ม จื่อหยิม ฉันมีภาพวาดที่ต้องใส่กรอบ ดังนั้นเลยมาดู" คุณนายฮัวพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าว

หยางจื่อหยิมตอบกลับ รีบเรียกคน ให้นำภาพวาดออกจากรถมา

ในตอนนี้หลี่รอซีได้ส่งแขกไปแล้ว และเมื่อเห็นอันรันและหลี่รูยา เธอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หลี่รูยาต้องการเห็นกรอบ ดังนั้นหลี่รอซีจึงพาเธอไปดู

และเมื่อวางภาพวาดลงบนโต๊ะ ก็เหลือเพียงหยางจื่อหยิมและอันรันเท่านั้นแล้ว

หัวใจของอันรันหยุดนิ่ง เพราะกังวลว่าชายคนนี้จะพูดไม่รู้กาลเทศะอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ

เมื่อสถานการณ์ไม่ดี ก็จะพร้อมที่จะวิ่งหนี

หยางจื่อหยิมมองดูภาพวาดตรงหน้าเขาอย่างจริงจัง มันเป็นภาพวาดที่เรียบง่ายมากด้วยสีที่กลมกลืนกัน

และจิตรกรคนนี้ แค่มองก็รู้ว่าสองคน

คนแรกเป็นคนคิดบวก แต่ขาดความคิดขาดการเชื่อมโยงและทักษะการเขียน