ตอนที่ 563
ตอนที่ 565 ยอมรับชะตากรรม
October 22, 2026
พูดจบตงหยงซี่ก็เดินออกไป
“อย่าปีนหน้าต่างหล่ะ มันเลอะ!”
คำพูดที่อยู่เบื้องหลัง แทบทำให้เขาเซ ความเย่อหยิ่งของเขาก็แตกสลายทันที
เขาหันไปจ้องที่ฮั่วเทียนหลัน แต่ฮั่วเทียนหลันไม่สนใจ
ตงหยงซี่รู้สึกเบาใจไม่น้อย
ฮั่วเทียนหลันยังไงก็คือฮั่วเทียนหลันที่เขารู้จัก เขาไม่เคยกลัวความยากลำบากและเป็นคนมั่นใจเสมอ
ฮั่วเทียนหลันเดินผ่านกองขยะที่เขาทิ้งไว้อย่างระมัดระวังและไปที่ชั้นดาดฟ้าด้านบน
ดาดฟ้าหันหน้าออกสู่ทะเลสีฟ้าคราม ทำให้รู้สึกสดชื่น
เขาเปิดโทรศัพท์ และเปิดดูเรื่องราวของอันหรันในอดีต
น้ำเสียงและรอยยิ้มของหญิงสาวดูเหมือนว่าจะตราตรึงอยู่ในใจของเขา
สำหรับผู้หญิงคนนี้ยอมทิ้งทุกอย่างในอดีต?
เขาจะทำได้จริงเหรอ?
หรือในทางกลับกัน ... ฮั่วเทียนหลันยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ อยู่ๆเขารู้สึกปวดใจอย่างกะทันหัน ซึ่งทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
เขาเปิดรายชื่อในโทรศัพท์ และโทรออกไปยังหมายเลขที่ระบุว่าเป็นภรรยา
หลังจากโทรศัพท์ดังขึ้นสองสามครั้ง ก็มีคนรับ
ดูเงียบมากและเหมือนว่าเธอจะไม่รีบร้อนที่จะพูด หรือเธอแสดงความคิดเห็นของเธอออกมาให้ฮั่วเทียนหลันฟัง
"อรุณสวัสดิ์" ฮั่วเทียนหลันกล่าวเบา ๆ
สำหรับประเทศจีนที่อยู่อีกฝั่งของมหาสมุทร ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่
"ค่ะ" หยางหลิงรุ่ยจับโทรศัพท์พลางขมวดคิ้ว
หลังจากได้พักผ่อน ในที่สุดเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากฮั่วเทียนหลัน
"วันก่อนโทรศัพท์ผมไม่มีสัญญาณ ดังนั้นทั้งโทรศัพท์และข้อความ ..."
"ฉันเข้าใจค่ะ"
ฮั่วเทียนหลันหาข้อแก้ตัว ส่วนหยางหลิงรุ่ยก็ต้องการคำอธิบาย
คำอธิบายก็สามารถแก้ไขเรื่องเล็กน้อยนี้ได้แล้ว
“ผมทำธุระเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้าน”
“โอเคค่ะ”
“ยังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ?”
"ไม่ครับ"
เสียงวางสายทำให้ฮั่วเทียนหลันนึกถึงท่าทีของหยางหลิงรุ่ย
เขาถือโทรศัพท์และมีรอยยิ้มที่มุมปากของเขา
เขาเข้าใจความคิดของหยางหลิงรุ่ย
เขากำลังหลอกลวง ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเขา เขาจะไม่รับโทรศัพท์ด้วยซ้ำ
หยางหลิงรุ่ยบอกว่าหลันหลันป่วย เกิดอะไรขึ้น?
ฮั่วเทียนหลันต้องการถาม แต่หยางหลิงรุ่ยไม่ให้โอกาสเขาถาม
เขานั่งบนดาดฟ้าทั้งคืน โดยไม่เข้านอน
ตั้งแต่เด็กจนถึงเกิดเรื่องขึ้นในตอนนั้น จนมาเจอผู้หญิงคนนี้ ได้แต่งงานมีความรัก แล้วเธอก็หายไป...
ในที่สุดฮั่วเทียนหลันก็ต้องยอมรับความเป็นจริงว่าเขาไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ให้กับผู้หญิงคนนี้
เขายอมแล้ว!
เช้าวันรุ่งขึ้นฮั่วเทียนหลันก็ยอมออกจากบ้าน
ทันทีที่ออกจากบ้าน ก็เห็นฮัมเมอร์คันเก่าจอดติดหน้าประตู
ตงหยงซี่เอาขาทั้งสองข้างวางบนพวงมาลัยแล้วก็หลับ
เมื่อคืน เป็นเรื่องยากมากสำหรับเขาที่จะผ่านไป
ฮั่วเทียนหลันก้าวไปข้างหน้าและทุบหน้าต่างสองครั้ง
ตงหยงซี่กำลังฝันอยู่ ก็สะดุ้งอแล้วลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ แล้วพูดว่า "ทำอะไรเนี่ย?"
“ไม่อยากกลับบ้านเหรอ”
"หะ?"
ตงหยงซี่ที่เพิ่งตื่น สมองยังไม่ทำงาน
“ถ้าแกอยากอยู่ที่นี่ ฉันจะออกไปก่อน!”
หลังจากพูดจบฮั่วเทียนหลันก็หันและเดินไปที่รถของเขาโดยไม่ลังเล
ตงหยงซีรีบเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว และลากฮั่วเทียนหลันไปที่ที่นั่งคนขับ และปล่อยให้เขาขับไป
หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันเข้าไปในรถและเร่งเครื่องออกไปไม่กี่กิโลเมตร ตงหยงซีก็นึกอะไรบางอย่างได้
“บ้านพัก ปล่อยมันไว้อย่างงั้นหรือ?”
"แล้วไงอ่ะ?"
"ขยะพวกนั้นอยู่ไหน"
"ถ้ารอแกถามบ้านคงเหม็นฟุ้งไปหมดแล้วแหละ!"
ฮั่วเทียนหลันติดต่อบริษัททำความสะอาดในตอนเช้า และให้ไปทำความสะอาดวันนี้
เมื่อไปสนามบิน ก็ขึ้นเครื่องบินพิเศษที่จัดไว้