ตอนที่ 566 หุบปากซะ

ป้าติงมองไปที่ความยืนหยัดของหยางหลิงรุ่ย และหลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เธอก็ทำได้แค่ปล่อยมันไป

เธอกังวล แต่เธอก็รู้ด้วยว่า สิ่งเหล่านี้ยังคงต้องได้รับการปรับเปลี่ยนโดยคู่สามีภรรยา

หยางหลิงรุ่ยอยู่ในห้องครัวเป็นเวลานาน และหลังจากออกมา เธอก็ไปที่ห้องหนังสือชั้นบน

เมื่อตอนที่เธอไปห้งหนังสือ ฮั่วเทียนหลันก็นั่งยอง ๆ บนพื้น เล่นกับเด็กทั้งสองอย่างมีความสุข

แต่สายตาของเขา ได้ติดตามรอยเท้าของหยางหลิงรุ่ยอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งเธอเข้าไปยังห้องหนังสือ

ในเวลานี้ป้าติง ซึ่งเฝ้าดูอยู่ในเวลาเดียวกัน เดินผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ด้านข้างหูของฮั่วเทียนหลัน เขาพูดถึงสิ่งที่หยางหลิงรุ่ยถืออยู่

ฮั่วเทียนหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงโง่คนนี้ เธอจะได้รับบาดเจ็บ จากการทำสิ่งเล็กน้อย?

เขาไปที่กล่องยาเพื่อเบตาดีนและผ้าพันแผล แล้วขึ้นไปชั้นบน

เมื่อเขามาถึงหน้าห้องหนังสือ เขากำลังจะผลักประตูเข้าไปทันที นี่คือบ้านของเขา และนี่คือห้องหนังสือของเขา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเขากำลังจะดึงที่จับประตู ฮั่วเทียนหลันก็ลังเลใจ

เขาเลือกที่จะเคาะประตู ปล่อยให้พื้นที่ส่วนตัวเพียงพอสำหรับหยางหลิงรุ่ย

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...

เมื่อฟังเสียงและความรุนแรงของการเคาะด้านนอก หยางหลิงรุ่ยก็รู้ว่า ด้านนอกใครกำลังเคาะอยู่

เธอกระซิบ "สักครู่ค่ะ!"

หยางหลิงรุ่ยลุกขึ้นจากโซฟาอย่างโซเซ และเอามือไปวางบนลูกบิดประตู และหยางหลิงรุ่ยก็เปิดประตูห้องหนังสือออก

“มันไม่ได้ล็อค เคาะอะไร!”

ทันทีที่ฮั่วเทียนหลันเข้ามา หยางหลิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

สีหน้าของฮั่วเทียนหลัน พลันวิเศษมาก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า "คุณบาดเจ็บรึป่าว?"

"อื้ม"

"บาดเจ็บเล็กน้อยน่ะ" กลัวว่าฮั่วเทียนหลันจะไม่เชื่อ หยางหลิงรุ่ยยังได้เพิ่มประโยคพิเศษ

“ทำไมคุณไม่บอกผม” ฮั่วเทียนหลันถามอย่างไม่ลดละ

"บอกคุณแล้วจะมีประโยชน์อะไร?"

“ผมพันผ้าพันแผลให้คุณได้!”

คำพูดจากชายคนนั้น ทำให้หยางหลิงรุ่ยพูดไม่ออก

เธอมองไปที่ฮั่วเทียนหลันอย่างลึกซึ้ง จากนั้นซ่อนมือไว้ด้านหลังของเธอ

ฮั่วเทียนหลันก้าวไปข้างหน้า และมองไปที่ผู้หญิงที่ดื้อรั้นคนนี้อย่างเต็มใจ

นี่คือภรรยาของเขา แม่ของลูกของเขา และคนที่จะอยู่เคียงข้างเขาไปตลอดชีวิต

"เอามือออกมา!" ฮั่วเทียนหลันพาหยางหลิงรุ่ย มานั่งลงบนโซฟา

"มันหายแล้ว” หยางหลิงรุ่ยไม่ได้โกหกฮั่วเทียนหลัน แต่บาดแผลนั้นเกรอะกรังจริง ๆ

ทว่าฮั่วเทียนหลันมองตรงไปที่เธอ เห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เว้นแต่จะบรรลุเป้าหมาย

หลังจากพยายามเป็นเวลาสองนาที หยางหลิงรุ่ยก็ยังคงเลือกที่จะประนีประนอม

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่เส้นเลือดบาง ๆ บนมือของหยางหลิงรุ่ย สัมผัสแห่งความทุกข์ฉายผ่านใบหน้าของเขา

"ทำไมคุณถึงประมาทจัง?"

"ทนหน่อยนะ!"

เขาฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ ก่อนใส่ผ้าพันแผล

แม้ว่าแผลจะไม่ลึก แต่ก็ค่อนข้างยาว ยังแปะไม่ได้ผล

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ความอดทนของชายคนนี้ ความโกรธที่อธิบายไม่ได้ในใจของเธอ ลดน้อยลงไปมาก

เธอรู้ว่าความรักที่มีต่อตัวเองของผู้ชายคนนี้ มีแต่จะเพิ่มขึ้นตลอดไป และเธอก็มีความมั่นใจในตัวเอง

เพราะความผูกพันระหว่างทั้งสอง ได้ลึกเข้าไปในกระดูกของพวกเขา

หลังจากรักษาบาดแผลของหยางหลิงรุ่ยแล้ว ฮั่วเทียนหลันก็ไม่ยอมปล่อย และยังคงจับมือของหยางหลิงรุ่ยไว้เช่นนี้

“คุณชายฮั่วคะ คุณจะพอได้รึยังคะ?” แม้ว่าความโกรธในใจของเธอจะหายไป แต่หยางหลิงรุ่ยก็ไม่คิดที่จะพูดกับฮั่วเทียนหลันสักคำ

เมื่อมองดูสิ่งที่ยุ่งเหยิงที่ชายคนนี้ทำ เธอคิดถูกที่จะทำร้ายเขา

"ไม่ ฉันชอบมือของคุณมาก ชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ..."

เมื่อต้องเผชิญกับคำสารภาพที่เปลือยเปล่าของชายคนนั้น หยางหลิงรุ่ยก็เม้มริมฝีปาก แต่เธอไม่ได้พูดอะไร

"ถ้าพูดอีกนิดเดียว หูของฉันมันจะเหมือนมีแมลงเข้ามาในหู"

ฮั่วเทียนหลันมองหยางหลิงรุ่ยอย่างงุนงง พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นบนใบหน้าของเขา

"ตราบใดที่คุณชอบ ผมสามารถพูดได้ทุกวัน"

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูด ราวกับว่าความเงียบหายไปในอากาศ

หลังจากรอสักครู่ ฮั่วเทียนหลันกล่าวว่า "คุณยังโกรธผมอยู่รึป่าว?"

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้พูด แต่ส่ายหัวอย่างดื้อดึง

โกรธ? สำหรับผู้ชายคนนี้? ไม่คุ้มหรอก!

ล้วนเป็นราชาองค์ใหญ่แห่งอาณาจักร

"เรื่องก่อนหน้านี้ ผมขอโทษ ผมขาดการติดต่อเนื่องจากอุบัติเหตุบางอย่าง"

ไม่เป็นไรที่จะไม่พูดแบบนี้ แต่เมื่อพูดความโกรธที่อัดแน่นของหยางหลิงรุ่ย ก็ระเบิดออกมาทันที

"ขาดการติดต่อ? หายไปไหนมา? ไปภูเขากับป่าลึกแล้ว?"

ความไม่เชื่อของหยางหลิงรุ่ย เขียนไว้บนใบหน้าของเธอเกือบทั้งหมด

ให้คำอธิบายที่ไม่สามารถบรรยายได้ของฮั่วเทียนหลัน สิ่งนี้จะยิ่งทำให้ยิ่งพูดยากขึ้นไปอีก

"เหตุผลที่เฉพาะเจาะจง ไม่สะดวกสำหรับผมที่จะบอกคุณ"

หยางหลิงรุ่ยจ้องมองชายหนุ่มที่อธิบายต่อหน้าเธอ และตอนนี้ เขาก็ยังปกปิดมันอยู่

ผู้ชายคนนี้คิดว่าตัวเธอเองเป็นแจกันดอกไม้อันหนึ่ง ดังนั้นมีเรื่องอะไรจึงไม่บอกเธอหรอ?