ตอนที่ 567 บัดดี้ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

หยางหลิงรุ่ยพยายามดิ้นรน แต่มือของเขาถูกฮัjวเทียนหลันจับไว้แน่น

ความแข็งแกร่งของชายคนนี้ เป็นตัวกำหนดว่าหยางหลิงรุ่ยสามารถทำได้เพียงแค่อดทนเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าชายคนนี้กำลังจะทำผิด ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

ฮั่วเทียนหลัน อดไม่ได้ที่จะหยุดชั่วขณะ

ในตอนนี้ หยางหลิงรุ่ยซึ่งในที่สุดก็มีโอกาสที่จะต่อต้าน ได้ทำสิ่งที่กล้าหาญมากหนึ่งอย่าง

ด้วยวิธีการเดิม เธอชั่งน้ำหนักความแข็งแกร่งของเธออย่างเด็ดขาด และเตะไปที่หว่างขาของฮั่วเทียนหลัน

ร่างกายของฮั่วเทียนหลันหดตัวลงเป็นกุ้ง จากนั้นเขาก็นอนลงบนโซฟา

และหยางหลิงรุ่ย ถือโอกาสหนีออกจากห้องหนังสือ

ลงไปชั้นล่างด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด เธอหอบต่อหน้าเด็กทั้งสอง และเล่นต่อโมเดลกับเด็กทั้งสอง

ชิงหรงและลั่นลาน เกิดการโต้เถียงกัน

โมเดลที่คนสองคนกำลังเล่นอยู่นั้น เพิ่งซื้อโดยฮั่วเทียนหลันในงานนิทรรศการโมเดล

ความยากก็สูงมาก ว่ากันว่าคนเดียวจากพันคน มีโอกาสที่จะทำได้เท่านั้น

แต่นี่เป็นเพียงสำหรับคนธรรมดา และไอคิวของลั่นลานและสมองอันชัวร้ายของชิงหรง ไม่สามารถสรุปได้ทั่วไป

มันเป็นเรื่องยากในตอนแรก แต่ในไม่ช้า ทั้งสองก็พบกับปัญหาที่ตำตอ

มีหนึ่งตำแหน่ง สององค์ประกอบที่ดูเหมือนจะแตกต่างกันเล็กน้อย สามารถมีบทบาทเดียวกันได้ แต่จะกำหนดลักษณะที่ปรากฏทั้งสองของแบบจำลอง

เด็กทั้งสองจริงจังมาก ซึ่งหมายความว่าพวกเขาทั้งสองดื้อมาก

เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถพูดกับอีกฝ่ายด้วยวาจาได้ เขาก็แค่หยิบปากกาและกระดาษ แล้ววาดภาพตามแบบจำลองเพื่อทำนายกองสุดท้าย

และหยางหลิงรุ่ยในขณะนี้ ได้อยู่ต่อหน้าเด็กทั้งสอง

“มีอะไรหรอ? ไม่ต่อโมเดลกันแล้วหรอจ๊ะ?”

แม้ว่าเธอจะหายใจเข้าลึก ๆ แต่หัวใจของเธอก็เต้นรัว ทำให้หยางหลิงรุ่ยอ้าปากค้าง

เด็กทั้งสองเงยหน้าขึ้น และมองไปที่หยางหลิงรุ่ยในเวลาเดียวกัน

“แม่คะ มาที่นี่ได้ยังไง?”

"แม่มาเล่นเกมกับพวกหนูไง!" หยางหลิงรุ่ยกล่าวด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ

ชิงหรงและลั่นลานมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็เห็นความหมายที่ไม่น่าเชื่อ ในดวงตาของกันและกัน

"จริง ๆ หรอคะ?"

"ไม่เชื่อแม่หรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเรียกแม่อีกต่อไป!"

เคล็ดลับนี้สำหรับลั่นลานและชิงหรง เกือบจะเป็นตำนาน

ในวินาทีต่อมา สองคนตะโกนพร้อมเพรียงกัน "อย่านะ แม่ (มามี๊)!"

หยางหลิงรุ่ยพยักหน้าอย่างมีชัย แต่ก่อนที่เธอจะทนต่อไปได้สองวินาที ก็มีรูปโครงสร้างสองชิ้นตรงหน้าเธอ

"แม่คะ ช่วยเราตัดสินหน่อย โมเดลสองอันนี้ต่อแบบไหนถึงจะถูกต้อง!"

หัวของหยางหลิงรุ่ยใหญ่ขึ้นทันที นี่คือเรขาคณิตและฟิสิกส์!

แม้ว่าเด็กทั้งสองจะยังเล็ก แต่ก็ได้รับการศึกษามาอย่างดีตั้งแต่เด็ก

ทั้งสองภาพนี้ เป็นมืออาชีพมาก

สำหรับนักศึกษาศิลปศาสตร์อย่างหยางหลิงรุ่ย เขาไม่เข้าใจ...

ฮั่วเทียนหลันนอนอยู่บนโซฟา และหลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนว่าเขาจะโล่งใจ

ในขณะนั้น หยางหลิงรุ่ยพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมระดับพลังงาน

อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งนี้ เป็นตำแหน่งที่เสี่ยงที่สุดสำหรับผู้ชาย

ยังไงก็เป็นแค่การโจมตีที่เล็กน้อย ฮั่วเทียนหลันก็ทนไม่ได้หรอ!

ใช้เวลาสามนาทีเต็ม ก่อนที่เขาจะกัดฟันและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบนโต๊ะ พลิกดูบันทึกโทรศัพท์ แล้วโทรกลับไป

ทันทีที่มีการเชื่อมต่อสาย ก่อนที่ฮั่วเส้าซูจะพูด ฮั่วเทียนหลันตะคอก "ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ นายตายแน่!"

ร่างกายของฮัวเส้าซูสั่นทันที แม้จะพูดผ่านไมโครโฟน เขาก็รู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรงในคำพูดของฮั่วเทียนหลัน

ผ่านไปเกือบสิบวินาที เขาพูดอย่างอ่อนแรง "พี่รอง ฉันได้ยินมาว่าพี่กลับมาแล้ว?"

หยางหลิงรุ่ยอยู่ใน Manor One จนถึงตอนเย็น

ท้ายที่สุด เธอก็แก้ปัญหานางแบบไม่ได้

กลับเป็นฮั่วเทียนหลัน ใช้เวลาเพียงสามนาที ในการสะกดคำที่ถูกต้อง

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกรังเกียจในใจของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจโมเดล แต่ัญหานี้ เธอก็ตั้งใจที่จะค้นหา คำถามเหล่านี้มีความเป็นไปได้ไม่รู้จบ

ดังนั้นการคาดเดาของฮั่วเทียนหลัน จึงเป็นเพียงสิ่งไร้สายชนิดหนึ่งเท่านั้น

แต่ในที่สุด โมเดลที่ต่อได้สำเร็จก็ทำให้เธอมีความสุข

หลังจากทานอาหารเย็นที่บ้านตระกูลฮั่ว แม้ว่าป้าติงจะพยายามอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หยางหลิงรุ่ยก็จากไปกับชิงหรง

ลั่นลานยืนอยู่ข้างฮั่วเทียนหลัน และโบกมือลาหยางหลิงรุ่ย

รอให้ทั้งสองขึ้นรถ และรถก็หายไปจากสายตา ทันใดนั้นลั่นลานก็เงยหน้าขึ้นมองฮั่วเทียนหลัน ด้วยสายตาที่แผดเผา ทำให้ ฮั่วเทียนหลันรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

"พ่อคะ"

"หืม?"

“ทำไมพ่อถึงผัดวันประกันพรุ่งด้วย!”

"อะไรนะ?" ถ้าลูกชายเถียงพ่อไม่ได้ ลูกสาวก็เหมือนกัน

ฮั่วเทียนหลันไม่สนใจเลย และแสดงความเข้มงวดของบิดาต่อหน้าลั่นลาน

ถ้า ลั่นลานพูดอะไรผิดหรือทำอะไรผิด

“เมื่อไหร่ แม่จะกลับมาคะ?!”

ประโยคต่อไปของลั่นลาน ดูเหมือนค้อนหนัก ปัดเป่าความกระตือรือร้นของฮั่วเทียนหลัน

เขาถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ยื่นมือออกมาลูบผมของลั่นลาน และพูดว่า "ลูกรัก พ่อจะทำโดยเร็วที่สุด!"

กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ลั่นลานนอนอยู่บนโซฟาดูทีวี

เมื่อเห็นว่าเธอทำงานไม่ถูกต้อง ฮั่วเทียนหลันที่เพิ่งจะเสียเปรียบไป ก็กำลังที่จะกู้หน้าของความเป็นพ่อกลับมา

อย่างไรก็ตาม ลั่นลานดูเหมือนจะคาดหวังในคำพูดของฮั่วเทียนหลัน เธอยื่นมือออกมา และหยิบการบ้านออกจากกระเป๋านักเรียนของเธอ แล้ววางไว้บนโต๊ะกาแฟ

"ภาษาจีนคณิตศาสตร์สังคมอังกฤษ หนูทำการบ้านมาครบสี่อย่างแล้ว!"

หนังสือเรียนสำหรับการบ้านสี่เล่ม และหนังสือทั้งสี่วิชา ถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย

การบ้านของลั่นลาน มักจะทำเสร็จในตอนแรกเสมอ