ตอนที่ 568 เหตุก่อนหน้าและผลที่ตามมา

ฮั่วเทียนหลันอธิบายกับหยางหลิงรุ่ยอย่างละเอียด โดยพูดเฉพาะผลลัพธ์ ไม่ใช่คำที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการ

สุดท้าย คลิกเพื่อส่ง

หลังจากข้อความได้ส่งไป ฮั่วเทียนหลันก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์

ในตอนนี้ ในใจเขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอ จะยอมรับคำสารภาพของเขาเช่นนี้หรือไม่?

ไม่ถึงหนึ่งนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ฮั่วเทียนหลันจำใจที่จะเปิดโทรศัพท์ และเห็นคำพูดของหยางหลิงรุ่ย

ในชั่วขณะหนึ่ง เขามีภาพลวงตาของน้ำตา

"ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ คุณออกไปเพราะเรื่องนี้ ฉันยังคงโกรธคุณ สำหรับเรื่องนี้ เทียนหลัน คุณขอโทษ สิ่งที่เกิดขึ้นในภายในปีนั้น จะต้องกระจ่างขึ้นอย่างแน่นอน!"

เนื่องจากฮั่วเทียนหลันพูด และพบความจริง จึงต้องแก้ไขในภายหลังใช่ไหม?

ด้วยความคิดเช่นนี้หยางหลิงรุ่ยจึงส่งข้อความที่สอง หลังจากส่งข้อความแรกไปแล้ว

"ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ก็พูดมาเถอะ ถ้าฉันช่วยไม่ได้ ฉันก็ช่วยคุณดูแลลั่นลานเอง ยังไงซะ ยังไงซะ...เราคือครอบครัว!"

หลังจากข้อความที่สองเข้ามา ในขณะนี้ฮั่วเทียนหลัน ในฐานะชายร่างใหญ่ มุมตาของเขาเปียกเล็กน้อย

ว่ากันว่าผู้ชายมีเลือดออกโดยไม่มีน้ำตา แต่ในความคิดของเขา ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องไร้สาระ

เมื่อผู้ชายถึงอารมณ์บางอย่าง ไม่ว่าจะรู้สึกสะเทือนใจหรือเศร้า ต่างก็จะแสดงออกทางสายตาหรือไม่?

“หลิงรุ่ย ถ้าวันหนึ่งหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว ผมทำอะไรไม่ถูกใจคุณ คุณจะยกโทษให้ผมมั้ย?”

สำหรับมุมมองของหยางหลิงรุ่ย ข้อความของฮั่วเทียนหลันค่อนข้างแปลก

เป็นไปได้ไหม ที่ผู้ชายคนนี้ กำลังวางแผนที่จะนอกใจหลังแต่งงาน?

เธอส่งสติ๊กเกอร์สับผักให้ฮั่วเทียนหลันโดยตรง และมินเนี่ยนตัวแสบตามมาด้วยคำว่า "ถ้านายนอกใจ ฉันจะสับนาย!"

เมื่อเห็นคำพูดของหยางหลิงรุ่ย ฮั่วเทียนหลันก็อดหัวเราะไม่ได้

ตัวเอง จะนอกใจได้อย่างไร?

เมื่อครู่ เขาแค่ถามอย่างมีชั้นเชิง

และในใจของเขา สิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดคือ ถ้าเขามีความขัดแย้งกับตระกูลหยาง จนวันตาย หยางหลิงรุ่ย จะยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาได้หรือไม่?

ฮั่วเทียนหลันไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่าย ๆ ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้นำที่ดี

แต่ข้อได้เปรียบนี้ กลายเป็นข้อเสียในระดับหนึ่ง

เขาเลิกเกลียดไม่ได้!

“ในชีวิตของผม ไม่มีเรื่องที่เรียกว่านอกใจ”

“แล้วคุณยังกังวลเรื่องอะไรอีก? ไม่ว่าพายุจะเป็นอย่างไร ฉันจะอยู่กับคุณ แม้ว่าครอบครัวของฉันจะต่อต้านก็ตาม”

หยางหลิงรุ่ยต้องการให้ความมั่นใจกับฮั่วเทียนหลัน เพื่อให้เขารู้ว่าหัวใจของเธอผูกพันกับฮั่วเทียนหลันมาตลอด

แม้ว่าคุณปู่และย่าของเธอ จะไม่เห็นด้วยกับฮั่วเทียนหลันในอนาคต เธอก็ยังคงแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ ภายใต้แรงกดดัน

นี่คือชะตากรรมของพวกเขา การจัดเรียงของสวรรค์ ด้ายแดงแห่งยุคเก่า

ในกล่องแชท จะแสดงว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ จากนั้นขัดจังหวะ จากนั้นพิมพ์ต่อไป

หยางหลิงรุ่ยรออยู่นาน แต่ไม่ได้ทันได้รับข้อความของฮั่วเทียนหลัน

เธออดสงสัยไม่ได้ ว่าชายคนนี้ อาจเป็นตัวการที่ทำให้ตัวเองยุ่งเหยิง?

และฮั่วเทียนหลัน นี่จะเป็นการป้อน และลบ ประโยคแห่งความอบอุ่น

ในตอนท้าย เขาพูดพันคำ และย่อเป็นประโยคเดียว

“มันดึกแล้ว ไปนอนเถอะ!”

คำพูดเหล่านี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยตะลึง

ดูเหมือนว่า ท่าทีของฮั่วเทียนหลัน จะดูธรรมดาเกินไป?

ดูเหมือนว่า จะมีช่องว่างขนาดใหญ่ ระหว่างสิ่งนี้กับคำพูดที่หนักแน่นของเธอในตอนนี้

หยางหลิงรุ่ยวางโทรศัพท์ คิดในใจว่าคืนนี้ถ้าเธอพูดอะไรกับผู้ชายคนนี้ เธอจะเป็นลูกหมา

เธอคิดว่าท่าทีของเธอ จะดึงดูดความกังวลของฮั่วเทียนหลัน

น่าเสียดาย ที่ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งเธอเข้านอน

ฮั่วเทียนหลันยืนอยู่ที่ระเบียง และเมื่อบุหรี่หนึ่งมอดไปที่ด้านล่าง เขาก็จุดไฟอีกอัน

ยังคงไม่สูบบุหรี่ ยังคงมีควันเล็ก ๆ ต่อไป

อารมณ์ของเขาซับซ้อน นับประสาอะไรกับการนอน แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ที่นี่ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่หัวใจกระตุก

ในตอนนี้ เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้หันกลับมา หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี เขาก็ยังรู้ว่าใครมา

"ป้าติงทำไมยังไม่นอนครับ?" เขาพูดก่อน

"มีอะไรบางอย่างในใจของคุณหรอ?"

ป้าติงถือเก้าอี้เอนกาย จากนั้นเธอก็ถือขวดไวน์แดงไว้ในมือ แล้ววางไว้ตรงหน้าฮั่วเทียนหลัน

เมื่อมองไปที่ไวน์แดง และผู้ที่เอนกายตรงหน้าเขา ฮั่วเทียนหลันก็อดไม่ได้ที่จะขยับตา

เขาพูดด้วยอารมณ์ในคำพูดของเขา "หลายปีผ่านไป ป้ายังคงรู้จักผมดีที่สุด"

ป้าติงยื่นมือออกไป แต่เดิมต้องการลูบหัวของฮั่วเทียนหลัน

แต่พฤติกรรมอ่อนโยนแบบนี้ เธอเอื่อมมือไป จบลงโดยไม่ต้องเอื้อมหูของฮั่วเทยนหลัน

"เด็กโง่ ดูคุณโตขึ้น คิดอะไรอยู่ ป้าจะยังไม่รู้ได้ยังไง?"

หลังจากที่ป้าติงพูดจบ เธอก็บอกให้ฮั่วเทียนหลันเข้านอนก่อนเวลา และหันหลังกลับไป

เธอแก่เกินไป นอนดึกไม่ได้

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวไป เสียงของฮั่วเทียนหลันก็ดังมาจากด้านหลัง

“ป้าติงครับ เดี๋ยวก่อน!”

ป้าติงหันหน้าไปมองฮัวเทียนหลันอย่างว่างเปล่า ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร

สำหรับฮั่วเทียนหลัน เขาก้มศีรษะลงและเข้าไปหาป้าติง

ป้าติงเหลือบมองเขาอย่างสงสัย ราวกับคิดถึงสาเหตุ และผลของการกระทำของฮั่วเทียนหลัน

ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เป็นสีแดง