ตอนที่ 567
ตอนที่ 569 พ่ายแพ้และหนีไป
October 22, 2026
"จะมารับได้ยังไง? เด็กสองคนนี้ฉันมารับตลอดนี่คะ!"
เมื่อฟังเสียงกังวลของหยางหลิงรุ่ย ครูประจำชั้นก็สามารถเข้าใจได้เช่นกัน
เธอขอให้หยางหลิงรุ่ยรอสักครู่ แล้วเธอก็มาที่ประตูโรงเรียนทันที
ห้านาทีต่อมาหยางหลิงรุ่ยได้พบกับครูประจำชั้นของชิงหรง
"ฉันเพิ่งให้หน่วยรักษาความปลอดภัยตรวจดูที่กล้องวงจรปิด และสุภาพบุรุษคนนี้เป็นคนมารับค่ะ"
“โรงเรียนมีกฎระเบียบที่เข้มงวด ทุกคนที่มารับและส่งเด็กจะต้องเป็นที่รู้จัก และไว้วางใจของเด็ก อย่างไรก็ตาม ลั่นลานดูเหมือนจะไม่คุ้นเคย แต่ชิงหรงก็เรียกตะโกนคุณปู่หลิน
สิ่งที่ครูประจำชั้นพูด หยางหลิงรุ่ยไม่สามารถฟังได้
แต่สิ่งหนึ่ง เธอยังคงมั่นใจ
คุณปู่หลินคนนี้ น่าจะเป็นพ่อบ้านลุงหลิน
ลุงหลินเป็นคนสนิทของคุณปู่ เขารับลูกสองคน หมายความว่าอย่างไร?
รู้สึกกังวล หยางหลิงรุ่ยกลับไปที่ตระกูลหยาง
ทันทีที่เธอลงจากรถ ลุงหลินก็ออกมาจากสนาม
"คุณหนู กลับมาแล้ว คุณนายกำลังอยากพบคุณครับ คุณตามผมมาหน่อยเถอะครับ!"
ลุงหลินยังคงมีท่าทีที่ยิ้มตาหยี และพูดอย่างอ่อนโยนถ่อมตัวเอ่ยออกมา
หยางหลิงรุ่ยรู้สึกประหม่า แต่ก็ยังฝืนยิ้ม "โอเคค่ะ ลุงหลิน"
ตามลุงหลินไปด้านหลัง เธอลังเลอยู่นาน และในที่สุดก็ไม่สามารถระงับความวิตกกังวลในใจของเธอได้ และพูดว่า "ลุงหลินวันนี้ ลุงไปรับลั่นลานและชิงหรงใช่มั้ยคะ?"
"ใช่แล้ว"
"อย่างงั้น ฉันถามได้มั้ยว่า ทำไมลุงต้องมารับ?"
“นี่คือคำสั่งของคุณนายหยางครับ”
ลุงหลินเป็นโลกเก่าที่แท้จริง เห็นได้ชัดว่าหยางหลิงรุ่ยถามไปต่าง ๆ มากมาย ก็ไม่มีประโยชน์
เธอเบะปาก และเขียนความคิดลงบนใบหน้า
เมื่อลุงหลินมาถึงลานหลัก เขาก็หยุดฝีเท้า และเห็นท่าทางกังวลของหยางหลิงรุ่ย เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง และให้ความมั่นใจกับเธอ "สบายใจได้ครับ คุณนายหยางไม่ได้สงสัยในตัวคุณ"
หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ลุงหลินด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเธอไม่คาดคิดว่าลุงหลินจะพูดแบบนี้
แต่ทว่า ไม่ต้องสงสัยเลย ว่ามันคืออะไร?
หยางหลิงรุ่ยจะตกอยู่ในความสับสนอีกครั้ง สำหรับสิ่งที่เธอคิดว่าเขาเตรียมพร้อมสำหรับจิตใจ
เธอก้มหัวและเข้าไปในห้อง และได้ยินเสียงดุด่าในห้องนั่งเล่น
คุณปู่ป่วยหนัก และตอนนี้คุณย่ามีอารมณ์ไม่พอใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับรุ่นน้อง
"แกต้องการให้เจ้านายทำอะไร? นี่ไม่รู้นั่นไม่รู้อีกหรอ? ตระกูลหยางปล่อยให้คนมารีดทรัพย์สินและหนีไปใช่มั้ย และแกยังสามารถนั่งในสำนักงานและสูบบุหรี่และดื่มชา?”
“ฉันคิดเสมอว่า เรื่องของคนหนุ่มสาว ควรจัดการโดยคนหนุ่มสาว แต่ดูสิ แกทำอะไรไปบ้าง นอกจากซ่อนตัวฉัน?”
“เด็กสองคนนี้ มาจากหลิงรุ่ยใช่มั้ย? โชคดีที่หยางหลิงรุ่ยและเด็กจากตระกูลฮัวนั่นได้ใช้ชีวิต พวกแกก็รู้ไหม?”
...
คำพูดที่พลั่งพลู หยางหลิงรุ่ยที่ได้ยินจากด้านนอกก็จำใจเข้าไป
ด้วยสิ่งนี้ เธอจึงมีความต้องการที่จะวิ่งหนี
คุณยายรู้เรื่องเยอะขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
หลังจากนางหยางตะโกนสักพัก ดูเหมือนเธอจะสงบลง
เธอนั่งบนโซฟา จิบชาบนโต๊ะกาแฟ แล้วเงยหน้าขึ้นมองหยางหลิงรุ่ย ที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล
"หลิงรุ่ย เธอย่นอะไรอยู่ตรงนั้น? ไม่เหนื่อยหรอ? มานั่งลง!"
หยางหลิงรุ่ยเดินไปอย่างระมัดระวัง และนั่งตรงข้ามคุณยายของเธอ โดยสงบมือและเท้าไว้
“ลั่นลานนั่น เป็นลูกของเธอด้วยหรอ?”
"ใช่ค่ะ"
"ไม่เลว ลูกน่ารักมาก และหน้าตาเหมือนเธอมาก...แม่"
เกี่ยวกับเรื่องของหยางเมิ่งฟาน มักเป็นพื้นที่ต้องห้ามในตระกูลหยาง หากคุณนายหยางไม่พูดถึงเรื่องนี้ จะไม่มีใครกล้าเริ่มหัวข้อนี้
เมื่อคุณนายหยางพูดเกี่ยวกับหัวข้อนี้ เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนกำลังจะล้มลง
"หนูขอโทษค่ะ คุณยาย หนูไม่ควรซ่อนมันจากคุณยาย..."
หยางหลิงรุ่ยก้มศีรษะลงเป็นครั้งแรก จุดอ่อนของเธอคือเด็กสองคนนี้
"คุณยายคะ ลั่นลานกับชิงหรง พวกเธอ ยังโอเคมั้ยคะ?”
คุณนายหยางมองไปที่หยางหลิงรุ่ยด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของหยางหลิงรุ่ยชั่วขณะ
หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็อดยิ้มไม่ได้
“เธอคิดว่า ฉันเป็นแม่มดแก่เหรอ?”
"ไม่คะ ไม่ หนูไม่ได้หมายความว่า...คุณยยายเป็น เป็น... "
หยางหลิงรุ่ยต้องการอธิบายและชี้แจง แต่ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น
ในท้ายที่สุดหยางหยวนก็ไอและพูดเบา ๆ "หลิงรุ่ย ลั่นลานและชิงหรงอยู่ชั้นบน และมีคนกำลังเล่นกับพวกเธออยู่"
“อื้ม...ดีจังเลย ๆ !”
หยางหลิงรุ่ยดูโล่งใจทันที เนื่องจากคำแนะนำของตงเหยียนก่อนหน้านี้ เธอรู้ว่าเรื่องราวระหว่างตระกูลหยางและตระกูลฮั่วนั้นแตกต่างกัน
"หุบปาก ให้เธอพูดแล้วหรอ?"
คุณนายหยางกลั้นหายใจในใจ และเสียงคำรามเธอตะโกน หยางหยวนเหมือนนกกระทาทันที
คุณนายหยางมองดูหยางหลิงรุ่ยอย่างลึกซึ้ง เป็นเวลานานและพูด "หลิงรุ่ย เธอรู้ ว่าทำไมแม่ของเธอถึงถูกไล่ออกจากตระกูลหยางในตอนนั้นมั้ย?"
หยางหลิงรุ่ยส่ายหัว
“เธอรู้มั้ย ว่าทำไมแม่ถึงแต่งงานกับพ่อ?”
หยางหลิงรุ่ยยังคงส่ายหัว
“การรวมตัวของเธอกับฮัวเทียนหลันนั้น ที่จริงแล้ว เป็นชะตากรรมที่ไร้สาระในตัวมันเอง!”
ทันทีที่คุณนายหยางพูดจบ เธอสังเกตเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นมองตัวเอง
ในดวงตาคู่นั้น เห็นได้ชัดว่ามีความไม่พอใจบางอย่าง
ใครยังไม่เคยเป็นวัยรุ่น เธอเข้าใจทุกอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอมองไปรอบ ๆ หยางหยวนก็เข้าใจทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร