ตอนที่ 570
ตอนที่ 572 หญิงสาวที่ควรแต่งงาน
October 22, 2026
หากสิ่งเดียวที่ทำให้เธอไปได้ด้วยดี มันคือหนังสือรัก ซึ่งขาดหายไปอย่างแปลกประหลาด
และลุงหลิงพ่อบ้าน ที่หายตัวไปด้วยกัน
ในสัปดาห์ที่สามของการถูกคุมขังในลานเล็ก ๆ หยางหลิงรุ่ยได้พบกับหยางหยวน
“พี่ใหญ่!” หลังจากถูกควบคุมตัวนานเกินไป ความสามารถทางภาษาของหยางหลิงรุ่ย ก็หายไปบ้าง
หยางหยวนถูกบอดี้การ์ดผลักเข้าไปในห้อง ดูสภาพแวดล้อมที่สะอาดแต่น่าเบื่อในห้อง รอยยิ้มบูดเบี้ยวปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
"ขอโทษนะหลิงรุ่ย ฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้"
ในฐานะพี่ชายคนโต หยางหยวนจะเป็นสวรรค์ของหยางหลิงรุ่ยตลอดไป ตราบเท่าที่ยังมีตำแหน่งนี้อยู่
แต่น่าเสียดาย ที่หยางหยวนผิดคำพูด
"พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่า ฉันไม่โทษพี่สำหรับเรื่องนี้ แต่ ฉันยังอยากออกไป..."
แม้ว่าจะรู้ว่าโอกาสมีน้อย แต่หยางหลิงรุ่ยก็ยังคงร้องขอ
หยางหยวนเหรามองเธออย่างมีความหมาย และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "หลิงรุ่ย ถ้า คุณยายต้องขอให้เธอวาดเส้นแบ่งระหว่างตระกูลฮัวให้ชัดเจนล่ะ?"
หยางหลิงรุ่ยตัวแข็งไปชั่วขณะ นี่มัน จะเป็นการเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้ามหรือเปล่า?
“พี่ใหญ่ พี่รู้ ว่าชิงหรงและลั่นลาน ต่างก็เป็นลูกของฮั่วเทียนหลัน และความสัมพันธ์นี้จะพรากจากกันไม่ได้ ฉันจะ ต่อต้าน จน...ตาย!”
ไม่ถึงที่สุด แต่ต้องสู้กับความตาย
หยางหยวนและตงเหยียน ได้สัมผัสกับความรักที่ลึกซึ้งนี้มาก่อน
ดังนั้น เขาจึงเข้าใจหยางหลิงรุ่ย และไม่โน้มน้าวเธอ
"อืม รออีกสองสามวัน แล้วฉันจะให้คำอธิบายโดยเร็วที่สุด!"
หยางหยวนถูกผู้คุ้มกันผลักออกไป และหยางหลิงรุ่ยนอนอยู่บนหน้าต่าง มองดูเขาหายไปที่ลานประตู
จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่าบรรยากาศที่บ้านดูเปลี่ยนไป
ใบหน้าของบอดี้การ์ดด้านนอกมีรอยยิ้ม และใบหน้าของพวกเขาก็ดูจริงจัง
เป็นไปได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น?
เธอกวักมือ เรียกผู้คุ้มกันที่นำอาหารมาให้เธอทุกวัน
"เฮ้ นายมานี่หน่อย!"
มันไร้สาระ เธอไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของเขา หลังจากใช้ชีวิตมานาน
"คุณ จะสั่งอะไรครับ"
ก่อนที่ลุงหลินจะยุ่งกับงานบ้าน เขาเคยดูแลบอดี้การ์ดเหล่านี้ ตราบใดที่ไม่ใช่เพราะการวิ่งหนีและติดต่อกับโลกภายนอกความต้องการของหยางหลิงรุ่ย จะต้องได้รับการตอบสนองให้มากที่สุด
“เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่บ้านเกิดอะไรขึ้นหรอ?”
หยางหลิงรุ่ยพูด และเห็นสีหน้าของผู้คุ้มกันเปลี่ยนไป
"อันนี้…"
ในเวลานี้ หัวหน้าผู้คุ้มกันในลานไอ การแจ้งเตือนนั้นชัดเจนมาก
“ขอโทษนะครับ คุณหนู ผมยังต้องยืนเฝ้าอยู่ครับ!”
บอกเอา ผู้คุ้มกันก็กลับไปยืนตรง ไม่ว่าหยางหลิงรุ่ยจะตะโกนอย่างไร เขาก็นิ่งเงียบ
ความคิดที่ไม่ชัดเจนของคน ๆ หนึ่ง ทำให้หัวใจของหยางหลิงรุ่ยกังวลมากขึ้น
จนกระทั่งคุณนายหยาง ถูกรถเข็นผลักเข้าไปในลานเล็ก ๆ
เมื่อเธอเห็นคุณยายที่รักของเธอกลายเป็นแบบนี้ ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที
“คุณยาย คุณยายเป็นอะไรรึป่าวคะ?”
ใบหน้าของคุณนายหยางเป็นสีซีด ที่ไม่แข็งแรง
เธอจ้องมองไปเป็นวงกลมทำให้เธอเศร้าอย่างว่างเปล่า และตกอยู่ในกระท่อมแห่งความทรงจำ เป็นเวลานาน เธอพูดว่า "เธอ เปลี่ยนใจรึยัง?"
เสียงของยายแก่ ทำให้หยางหลิงรุ่ย รู้สึกในอ่อนลงในขณะนี้
เธอเปิดปากของเธอ และหลังจากนั้นไม่นานเธอก็กระซิบ "คุณยายคะ หนูยังอยากอยู่กับเขา"
"ทำไม?"
“เพราะความรัก”
หากเธอดูคุ้นเคย ทำให้คุณนายหยางไร้คำพูด เหลือเพียงแต่ความโกรธโมโห
ปีนั้น ลูกสาวของตัวเอง ก็พูดแบบเดียวกันกับตัวเอง ไม่ใช่เหรอ?
"แม่ แม่ปล่อยหนูไปเถอะ! เขาจะดีกับหนูค่ะ"
"แม่คะ หนูรักเขา และเขารักหนู เราจะมีความสุขตลอดไป"
"แม่ หนูขอร้อง!"
...
อดีตเป็นเหมือนควัน ของความทรงจำที่น่าเศร้า
ดวงตาของคุณนายหยาง ในตอนนี้จะมีน้ำจริง ๆ
"หลิงรุ่ย หนูรู้มั้ย ว่าบุคลิกของหนูคล้ายใครมากที่สุด?"
หยางหลิงรุ่ยม่ได้พูด เธออยากรู้เกี่ยวกับแม่ของเธอมากขึ้น
ตอนแรกแม่เธอก็ดื้อพอ ๆ กับเธอ หนูรู้มั้ย ว่ายายเสียใจมากที่สุดคืออะไร”
ในน้ำเสียงของคุณนายหยาง หยางหลิงรุ่ยได้ยินก็รู้สึกไม่ดี
เธออ้าปากอยากจะคุย แต่แล้วเธอก็พบว่า มีบางอย่างปิดกั้นในตัว ชายอ้วนทำให้เธอพูดอะไรไม่ได้
"ย้อนกลับไป ถ้ายายเก็บแม่ของเธอไว้ในห้องนี้ ยายจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหน บางที ตอนนี้ยายยังมีลูกสาวที่ให้กำเนิดด้วยตัวเอง อยู่เคียงข้างยาย และดูแลยายมาเป็นร้อยปี..."
หยางหลิงรุ่ยก็เป็นแม่ และความคิดของคุณยายก็เป็นความคิดของพ่อแม่ทุกคน
“ขอโทษค่ะ คุณยาย...”
"หนูไม่ได้ฟังว่าคุณยายพูดอะไร หนูรู้ ว่านี่อาจจะผิด แต่หนูเชื่อว่า ระหว่างหนูกับฮั่วเทียนหลัน จะมีความสุขแน่นอนค่ะ!"
คำพูดที่ไพเราะและทรงพลังของหยางหลิงรุ่ย ถูกละเลยโดยคุณนายหยาง
เธอขอให้ผู้คุ้มกัน ผลักเธอออกไป
เมื่อหยางหลิงรุ่ยเห็นว่าคุณยายกำลังจะจากไป เธอก็รีบวิ่งไปข้างหน้า
"คุณยายคะ ได้โปรดให้เราอยู่ด้วยกันเถอะนะคะ!"
ผู้คุ้มกันหยุดเธอ และคุณนายหยาง ก็จากไปโดยไม่หันกลับไปมองตั้งแต่ต้นจนจบ และเดินไปที่สนาม
เธอมองไปที่แสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ และรอยยิ้มอันขมขื่นที่เจ็บปวดจากชีวิต ก็ลอยอยู่รอบปากของเธอ
หลิงรุ่ย หลานสาวของฉัน หนูไม่ได้อยู่กับใคร แล้วทำไมถึงเป็นเด็กจากตระกูลฮั่ว?