ตอนที่ 571
ตอนที่ 573 โจทย์ยาก
October 22, 2026
"คุณยายคะ..." หยางหลิงรุ่ยคร่ำครวญพร้อมกับน้ำตา ด้วยเหตุผลบางอย่าง เป้าหมายที่รอคอยมานานก็เกิดขึ้น ทันใดนั้นเธอก็อยากกลับไปสู่อดีต
“หลิงรุ่ยเด็กดี ถ้าหนูพบความน้อยใจในอนาคต เพียงบอกยาย แม้ว่ายายจะจากไปแล้ว ยังมีพี่ชายและพี่รองของหนูอยู่...”
เมื่อคุณนายหยางพูด เธอจงใจมองข้ามหยางเหยียน แต่หยางหลิงรุ่ยไม่สังเกตเห็น
“ขอโทษค่ะ คุณยายคะ คุณตาสุขภาพไม่ดี หนูยังทำให้คุณยายคิดมาก หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ...”
หยางหลิงรุ่ยน้ำตาไหลพราก
คุณนายหยางกอดไหล่ และตบเบา ๆ "ถ้าหนูร้องไห้อีก หนูจะกลายเป็นแมวลาย ลูกก็กำลังดูอยู่ด้านนั้นนะ!"
คำเตือนของคุณยาย ทำให้คุณนายหยางมีสติ
เธออึกอัก และจับมือของคุณนายหยาง โดยไม่เต็มใจที่จะปล่อยมันไป
การพึ่งพาอาศัยกันแบบนี้ ทำให้คุณนายหยางอึดอัดมาก
เธอเงยหน้า ขึ้นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด มองตรงไปที่ฮั่วเทียนหลัน
ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้น จับมือของหยางหลิงรุ่ย คุกเข่าลง และเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา
“อย่าร้องไห้นะ อีกหน่อยคิดถึงบ้านแล้ว เรากลับมาบ่อย ๆ ได้ไม่ใช่หรอ?”
หยางหลิงรุ่ยจับมือของฮั่วเทียนหลัน ทันใดนั้นก็เกิดพลังที่โหดร้ายขึ้น
เธอบีบอย่างรุนแรง คนปกติส่งเสียงดังแล้ว แต่ฮั่วเทียนหลันมีสีหน้าเรียบเฉย
“ต่อไป นายจะไม่ออกไปทำตัวเหมือนหมาอีกแล้วใช่มั้ย?”
“จริง ๆ ผมก็ไม่เคยทำนี่”
“แล้วมู่เหวยล่ะ?”
"คุณความจำเสื่อมไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงจำได้มากขนาดนี้"
ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หยางหลินรุ่ยด้วยความประหลาดใจ หยางหลิงรุ่ยเป็นผู้บริสุทธิ์ ในใจของเขามาตลอด
ทำไมผู้หญิงคนนี้ ถึงได้เรียนรู้ที่จะหึง?
“ฉันถามคุณอยู่นะ! อย่าเบี่ยงประเด็น”
"ผมฮั่วเทียนหลันสาบานกับท้องฟ้า ว่าผมรักคนสองคนในชีวิตของผม..."
"อะไร?" คุณนายหยางโกรธ และคุณนายหยาง ใบหน้าขรึมลง
“อันหรันและ...หยางหลิงรุ่ย!”
เกิดความเงียบ ในอากาศชั่วขณะ
ดวงตาของหยางหลิงรุ่ยเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอกระซิบเบา ๆ "คุณกำลัง...ทำให้ฉันสนุกอีกครั้ง!"
เมื่อเห็นคู่หนุ่มสาวรักกันมาก คุณนายหยางก็เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน
หลายทศวรรษที่ผ่านมา เธอและคุณชายหยางมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้
แต่ตอนนี้...
คุณนายหยางหายใจเข้าลึก ๆ เก็บความคิดที่ยุ่งเหยิง ไว้เบื้องหลังความคิดของเธอ และพูดเบา ๆ ว่า "ฮั่วเทียนหลัน ในอนาคต นายต้องดูแลหลิงรุ่ย"
"ไม่ต้องกังวลครับ คุณยาย ถ้าผมได้กินหนึ่งคำ หลิงรุ่ยจะได้กนสองคำครับ"
"อืม" คุณนายหยางมองไปที่ชิงหรงและลั่นลาน น้ำเสียงของเธอดูน่าสนใจมากในครั้งนี้ "ชิงหรง ในอนาคตต้องอยู่กับแม่ ต้องเป็นเด็กดีเข้าใจมั้ย?"
"หนูจะทำคะ คุณยายทวด" ราวกับคาดหวังว่าจะมีการพรากจากกัน ดวงตาของชิงหรงก็เป็นสีแดงแล้ว
“ลั่นลาน ในอนาคต ก็ต้องเชื่อฟังคุณแม่ของหนูด้วยนะ”
คุณนายหยางพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับหลานสาวที่ไม่คุ้นเคยคนนี้
"ลั่นลานทำตัวดีที่สุด ไม่ว่าแม่ของหนูจะพูดยังไงก็ตาม คุณยายทวด คุณยายต้องดูแลสุขภาพของคุณยายให้ดี คุณจะต้องไปร่วมงานแต่งงานของลั่นลานในเวลานั้นนะคะ!"
"ได้จ้ะ ได้แน่นอน"
คุณนายหยางเป็นผู้ศรัทธา และเชื่อว่าช่วงชีวิตของบุคคลนั้น สวรรค์จัดเตรียมโดยธรรมชาติ
แต่ในขณะนี้ เธอรู้สึกว่าควรทำงานให้หนักขึ้น
อย่างน้อย นอกจากนี้ยังเห็นรุ่นที่ห้าเติบโตขึ้น
บรรยากาศในอากาศ ค่อนข้างอึดอัดชั่วขณะ
ดูเหมือนว่า การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันและความไม่พอใจ ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยลมหายใจของเป็นมนุษย์
คุณนายหยางโบกมือเล็กน้อย แสดงว่าทุกคนกลับไปได้ เธอเหนื่อยแล้ว
หยางหลิงรุ่ยจับมือลั่นลานและชิงหรง และลั่นลานจับมือฮัวเทียนหลัน ครอบครัวสี่คน ออกจากลานที่พัก
ออกมาได้ไม่นาน หยางหลิงรุ่ยหยุดเคลื่อนไหวทันทีที่เดิน
ฮัวเทียนหลันคิดว่าเธอไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้กระตุ้นเธอ
และหยางหลิงรุ่ย ในความเป็นจริง หลังจากที่อารมณ์เพิ่งผ่านไป เธอก็สงบลงมาก
เธอรู้สึกเพียงว่า เธอรู้สึกเหมือนอยู่ห่างออกไป
"คุณเอาลูก ไปไว้ในรถก่อนนะ " หยางหลิงรุ่ยพูดเบา ๆ
ตระกูลฮั่วมีทุกอย่าง และตระกูลหยางสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ ไม่มีอะไรต้องสะสาง
“แล้วคุณล่ะ?” การปรากฏตัวของหยางหลิงรุ่ย ทำให้ฮั่วเทียนหลันสงสัยเล็กน้อย
“ฉันเหนื่อย และไม่อยากไป”
“มามี๊อยากให้พ่ออุ้มค่ะ!” ลั่นลานปากกล้า
จากนั้น ดวงตาคมสองคู่ก็กวาดไปที่เธอ ในเวลาเดียวกัน
ลั่นลานปิดปากของเธอทันที ดึงชิงหรงที่ยังไม่สบายใจเล็กน้อย แล้ววิ่งออกไป
ฮั่วเทียนหลันหลังจากดูเด็ก ๆ จากไป แล้วก็ยื่นมือไปกอดหยางหลิงรุ่ย
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น มือของเขาก็หลุดออก
“คุณชายฮั่ว ทำอะไรอยู่? ชายหญิงไม่ให้ทำแบบนี้”
“เะอไม่ได้เหนื่อยหรอ?”
“อย่างนั้นก็กอดฉันไม่ได้!”
ฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่าสมองของเขาลัดวงจร และต้องใช้เวลานาน ก่อนที่เขาจะพูดว่า "แล้วที่คุณบอก จะออกไปได้ยังไงกัน!"
"อุ้มฉัน!" หยางหลิงรุ่ยพูดเรียบ ๆ
"โอเค" ฮั่วเทียนหลันย่อตัวลงอย่างเรียบง่าย และหยางหลิงรุ่ยก็ปีนขึ้นไป
"ฮั่ ฮี่ ม้าของฉัน..."
หยางหลิงรุ่ยตบแขนของฮั่วเทียนหลันอย่างมีความสุข มุมปากของฮั่วเทียนหลันกระตุก โดยไม่มีภาพใด ๆ ตามจังหวะของ หยางหลิงรุ่ย เขาออกจากบ้านของหยางอย่างช้า ๆ
เด็กทั้งสองยืนอยู่หน้ารถไ ม่รู้ว่าจิ้มอะไร ดูมีความสุขมาก
และหยางหลิงรุ่ย ก็บีบแขนของฮั่วเทียนหลันด้วย ทำให้เขาหยุด "โอ้ย" ต่อหน้าเด็ก หน้านี้ ยังคงจำเป็นต้องมีนะ
ฮั่วเทียนหลันรู้สึกถึงร่างกายที่อ่อนนุ่มของหญิงสาว และกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ก็โชยเข้าจมูก เขาหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถระงับแรงกระตุ้นในใจได้
“หยางหลิงรุ่ย”
"อื้ม?"
"คุณรู้มั้ยว่า ผู้หญิงที่หอมเย้ายวน มันง่ายมากที่จะถูกจู่โจม!"
"หือ?" สมองของหยางหลิงรุ่ย เกิดการลัดวงจรชั่วขณะ