ตอนที่ 63 กินข้าวด้วยกัน

ยี่เฉียวถงเป็นคนที่มีชื่อเสียงในการถอนขน และยังเป็นผู้เชี่ยวชาญในการใช้ประโยชน์จากมัน

อันรันเป็นหลานสาวของเขาเอง ของๆหลานสาว ก็เป็นของเขา!

นี่จะไฟเขียวแล้ว อันรันจะไปแล้ว และพูดว่า : "ตอนนี้ฉันยุ่งมาก ฉันวางสายก่อนแล้ว"

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงวางสายโทรศัพท์โดยไม่รอคำตอบของยี่เฉียวถง

สองนาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงตี๊ด

นี่คือเสียงการแจ้งเตือนทาง SMS อันรันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

อันหงไชส่งข้อความมาบอกว่า : "รันรัน เธอไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วนะ คืนนี้กลับบ้านมาทานอาหารด้วยกันเถอะ! "

อันรันยิ้มเยาะในใจ พวกเขาใจดีที่บอกตัวเองให้กลับบ้านเพื่อทานอาหารเย็น?

เธอต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหาประโยชน์ * แน่นอนว่าต้องการแสวงหาผลประโยชน์บางอย่างจากครอบครัวฮัวของเธอ

"ฉันไม่ว่าง" อันรันใช้เสียงเปลี่ยนเป็นตัวอักษร ส่งกลับไป

คราวนี้เธอกำลังจะกลับบ้าน และโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นสายเรียกเข้า

อันรันรู้ว่าไม่สามารถซ่อนได้ และสายนั้นมาจากอันหงไช

เธอถอนหายใจ หยุดอยู่ข้างทาง และกดรับสาย

"รันรัน เธอมีมารยาทไหม? รู้หรือไม่ว่าลูกสาวแต่งงาน จะต้องกลับไปเยี่ยมที่บ้านและพาลูกเขยไปด้วย อบรมสั่งสอนเธอมาหลายปี ถูกสอนให้สุนัขแล้วหรือ? "

อันหงไชพูดจา แต่เขาไม่สุภาพเลยสักนิด

เขาเป็นคนที่สีหน้าเหมือนคนใจดี แต่ในใจเขาหยิ่งผยองกว่าใครๆ

"คุณผู้ชายอัน ฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณ ดังนั้น ฉันไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามข้อผูกมัดนี้ และคุณไม่ได้อบรมสั่งสอนฉัน คุณรู้สิ่งนี้ในใจของคุณดี อย่าเอาทองปิดหน้า "

สำหรับครอบครัวสามคนของอันหงไช อันรันพูดไม่ไว้หน้าอย่างแน่นอน

ที่เรียกว่าการบีบจมูกบนใบหน้า ก็หมายถึงคนแบบอันหงไช

เธอไม่สามารถกลับไปในครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน หากเธอกลับไป ครอบครัวอันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้รับประโยชน์บางอย่างจากเธอในตระกูลฮัว

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ฮัวเทียนหลันพูด อันรันก็ถอนหายใจในใจ

ฉันไม่มีครอบครัวที่แท้จริง แต่มีครอบครัวปลอมๆ

แม้ว่าจะเป็นการปกป้องไม่ให้พ่อแม่ของเธอถูกโยนเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เธอก็ทำได้เพียงแค่บีบจมูกเพื่อรับรู้

อันหงไชพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความโกรธ : "ฉันเป็นลุงของเธอ และพ่อคนที่สองของเธอ พ่อของเธอจากไปแล้ว ฉันกำลังให้ความรู้แก่เธอ รันรัน คืนนี้ต้องพาลูกเขยมา นี่เป็นคำสั่ง! "

ความเสียใจเพิ่มขึ้นในใจของอันรัน พ่อคนที่สอง?

ช่างเป็นชื่อที่ห่างเหิน ทันทีที่บิดาผู้ให้กำเนิดของเธอจากไป คนที่อ้างตนว่าเป็นพ่อคนที่สองของเธอ ก็พรากทุกอย่างไปจากตระกูลฮัว

และเพื่อป้องกันไม่ให้เธอสร้างปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นให้เธอและอันเฮาออกจากบ้านอัน

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่ได้ถาม จนกระทั่งต้องการประจบประแจงตระกูลฮัว ถึงจำได้ว่ายังคงมีตัวเองอยู่

ในใจของอันรันนั้นชัดเจน และพูดตรงๆว่า : "ขอโทษ พ่อคนที่สอง ถ้าคุณไม่มีฉัน คุณจะไม่สามารถจับตระกูลฮัวได้ ตอนนั้นไล่ฉันออกจากบ้านอัน และปล่อยให้ฉันดูแลตัวเองมาหลายปีแล้ว ถ้าคุณเป็นพี่ชายแท้ๆของพ่อฉันจริงๆ คุณจะไม่ทำแบบนี้! "

อันหงไชพูดไม่ออก อันรันก็พูดถูกจริงๆ

แต่เขาไม่เคยคิดริเริ่มที่จะยอมรับว่าเขาผิด ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเขา จำคำพูดที่ว่าหากผู้คนไม่ปลูกฝังตนเอง ฟ้าดินยังไม่รับไว้ประโยคนี้ได้ตลอด

ดังนั้นเขาจึงไอเล็กน้อย และพูดอย่างจริงจัง : "รันรัน ไม่ว่ายังไง ฉันก็เป็นผู้ใหญ่ของเธอ ฉันกับป้าและน้องสาวของเธอ คิดถึงเธอมาก เมื่อถึงจุดนี้ เธอก็กลับมาหน่อยเถอะ "

อยากบีบเธอให้ตายหรอ?

ในใจของอันรันมุ่งมั่น เธอวางสายโทรศัพท์โดยตรง และกลับไปที่คฤหาสน์ฮัว

อันหงไชโทรออกไม่ขาดสายในเวลาต่อมา ซึ่งสร้างความรำคาญให้กับอันรัน และก็บล็อกมันโดยตรง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่กลัวว่าอันหงไชจะไปหาแม่ฮัว เพราะอันหงไชมีสมองเพียงเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าถ้าทำให้เธอขุ่นเคือง เธอก็แค่ดำเนินการ แม่ฮัวก็จะไม่ให้อะไรเขาเลย

ในตอนกลางคืน อันรันยังคงนอนหลับอยู่ แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือฮั่วเทียนหลันกลับมา

ป้า Ding เปิดประตู และเห็นท่าทางที่ทำงานหนักเกินไปของฮั่วเทียนหลัน ก็อดไม่ได้ที่จะสนใจ : "เทียนหลัน คุณต้องดูแลสุขภาพของคุณหน่อยนะคะ! "