ตอนที่ 76 เห่อแล้วดูถูกคนอื่น

อันรันเงยหน้าขึ้น และรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นเคยเล็กน้อย

แต่พอนึก ก็จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

อย่างไรก็ตาม เสียงแปลกๆ นี้น่าจะไม่ได้มาด้วยความเมตตา

เธอยิ้มอย่างมีแบบแผนและพูดว่า : "สวัสดีค่ะ เรียกฉันว่าอันรันก็ได้"

อีกฝ่ายนั่งลงอย่างไม่สบอารมณ์ และพูดพร้อมกับถือแก้วไวน์แดงในมือ : "คาดไม่ถึงว่าประธานฮัวจะพาคุณมาร่วมงานเลี้ยงสำคัญเช่นนี้ คุณเข้าหาให้มาได้อย่างไร? "

คำพูดนี้ มันก็น่าเกลียดไปหน่อย

เมื่อเห็นผู้หญิงที่รู้จักตัวเองคนนี้ อันรันขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า : "งั้น ขอถามหน่อยได้ไหม? พวกเรา รู้จักกันหรอ? "

อันรันจำไม่ได้จริงๆว่าคนๆ นี้เป็นใคร เธอเพิ่งหายจากอาการหวัดและสมองของเธอหมุนช้าเล็กน้อย แต่เธอก็รู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็ถูกดึงลง และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า : "อันรัน คุณมากเกินไปแล้ว! คุณไม่รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นใคร? "

เสียงของเธอดังไปหน่อย อันรันตกใจจนรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

เธอดื่มไวน์แดงไปสองจิบ แล้วตอนนี้มีความต้องการที่จะพักผ่อน

เธอถอนหายใจอย่างหมดหนทาง และพูดว่า : "ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จักคุณจริงๆ ถ้าคุณชอบที่นี่ ก็นั่งเถอะ"

อันรันลุกขึ้น และกำลังจะจากไป ไม่อยากรบกวนผู้หญิงที่เป็นศัตรูคนนี้ต่อไป

แต่ก่อนที่เธอจะออกไป เธอได้ยินผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอพูดว่า : "ฉันคือหวังฮัว พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน! "

คำว่าเพื่อนร่วมชั้นสามคำนี้ เธอจงใจเพิ่มโทนเสียง

อันรันตะลึงไปชั่วขณะ สมองดูเหมือนจะไวต่อชื่อและทันใดนั้นก็จำทุกอย่างได้

เธอเป็นคนที่ฉกโทรศัพท์มือถือของเธอ ถากถางเธอ ในตอนนัดรวมตัวเพื่อนร่วมชั้นครั้งก่อน

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของอันรันก็กลายเป็นน่าเกลียดเล็กน้อย

เธอหยิบแก้วไวน์แดง และนั่งลงอีกครั้ง โดยไม่คิดที่จะจากไปอีกต่อไป

"อ่อ เมื่อคุณพูดอย่างนั้น ฉันดูเหมือนจะมีความทรงจำ " อันรันพูดเบาๆ ยังคงแสดงอารมณ์ถึงว่าคุณเป็นใคร

จู่ๆ หวังฮัวก็โกรธมาก ที่เธอมากับสามีในครั้งนี้

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของสามีของเธอค่อนข้างเป็นที่รู้จักในเมือง Z แต่ถ้าอยู่ในจุดแข็ง โดยรวมของการรวมตัวครั้งนี้ก็จะไม่สามารถเข้าสู่ระดับกลางได้ด้วยซ้ำ

ดังนั้น ไม่ว่าใครจะเห็นเธอ ก็ยังคงต้องนอบน้อม

เมื่อเธอเห็นอันรันนั่งอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น

ไม่ว่าอันรันจะเป็นคุณนายของตระกูลฮัว แต่คนชั้นสูงในเมือง Z ก็รู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้มีค่าเพียงใด

ดังนั้นเธอจึงเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง แต่เดิมสร้างความอับอายและกระตุ้นอันรัน

โดยไม่คาดคิดว่าอันรันจะไม่รู้จักเธอโดยตรง

หวังหัวพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง : "เธอเปลี่ยนไปจริงๆ และจำเพื่อนร่วมชั้นเก่าของเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ เราอยู่ในชั้นเรียนเดียวกันมาสามปีแล้ว และเราทุกคนก็รู้จักกัน แม้ว่าจะเหมือนขอนไม้ก็ตาม ดูเหมือนว่าหลังจากเธอจะกลายเป็นคุณนายฮัว ก็เงยหน้าขึ้นมองฟ้า น่าเสียดายที่ประธานฮัวปฏิบัติต่อเธอ จุ๊จุ๊......"

หวังฮัวไม่ใจแคบพูดฉีกหน้าเรื่องอันรันอย่างแน่นอน

อันรันมองไปที่หวังฮัว เมื่อเธอจำได้ เธอมีความจำที่ดีต่อเพื่อนร่วมชั้นหญิงคนนี้ หยิ่งและมีอำนาจมากเมื่อเธอไปโรงเรียน การรวมตัวครั้งก่อนด้วย และการรวมตัวคนดังครั้งนี้ก็หยิ่งผยองเช่นกัน

เธอไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ระดับความแข็งแกร่งในครอบครัวของหวังฮัว

เมื่อนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ตอนนี้ดูเหมือนว่าหวังฮัวกำลังคิดว่าตัวเองเป็นลูกพลับอ่อนๆ และอยากจะบีบมัน

อันรันหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบที่ริมฝีปาก ค่อนข้างเปรี้ยว แต่รสที่ค้างอยู่ในคอกลับหวาน